Emil Bednarek (ur. 20 lipca 1907 w Królewskiej Hucie, zm. 27 lutego 2001 w Waldsassen) – polski więzień funkcyjny (kapo) w obozie Auschwitz-Birkenau.
Życiorys We wrześniu 1939 otrzymał powołanie do polskiej armii. Zdezerterował i osiadł w Niemczech. W 1940 r. został osadzony w obozie KL Auschwitz (numer obozowy 1325). Po kilku miesiącach został więźniem funkcyjnym. W czasie ewakuacji obozu trafił z grupą polskich więźniów do obozu Mauthausen-Gusen, gdzie doczekał wyzwolenia przez armię amerykańską.
Po wojnie osiadł z powrotem w Chorzowie. Krótko pracował w restauracji na stacji kolejowej. Został aresztowany, następnie zasiadł na ławie oskarżonych w drugim procesie oświęcimskim we Frankfurcie nad Menem. Skazany został na dożywotnie więzienie. Zwolniony przedterminowo z więzienia w 1975 roku na podstawie prawa łaski.
Przypisy
Bibliografia Biografia Bednarka z procesu oświęcimskiego [dostęp 2009-03-25]
Kategoria:Więźniowie funkcyjni w obozach koncentracyjnych III Rzeszy Kategoria:Więźniowie KL Auschwitz Kategoria:Uczestnicy marszów śmierci Kategoria:Zbrodniarze nazistowscy osądzeni w Republice Federalnej Niemiec Kategoria:Ludzie związani z Chorzowem Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 2001