Mykwa w Tarnowie – budynek dawnej rytualnej łaźni żydowskiej znajdujący się w Tarnowie, zbudowany w pierwszych latach XX wieku w stylu neomauretańskim.
Historia Pierwszy budynek mykwy w Tarnowie znajdował się w pobliżu Starej Synagogi. Z powodu złego stanu technicznego, pod koniec XIX wieku, postanowiono wybudować nową na terenie zakupionym w 1899 roku, w pobliżu nieistniejącej już Synagogi Nowej. Budowę prowadziło przedsiębiorstwo Franciszka Hackbeila i Michała Mikosia. W 1902 nowa mykwa była już czynna.
W wnętrzu Żydowskiej Łaźni Ludowej znajdowały się łaźnie parowe, baseny z zimną i gorącą wodą, dwie mykwy służące do rytualnych oczyszczeń oraz kasy, przebieralnie, poczekalnie i pomieszczenia techniczne. Budynek obok funkcji rytualnej, pełnił też rolę łaźni publicznej użytkowanej wyłącznie przez Żydów. W czasie okupacji niemieckiej łaźnia służyła do dezynfekcji więźniów przed wywozem ich do obozów zagłady. 14 czerwca 1940 roku z mykwy wyruszył pierwszy masowy transport do obozu koncentracyjnego KL Auschwitz.
Po II wojnie światowej budynek mykwy pełnił funkcję łaźni miejskiej, w latach 1968-1986 funkcjonował w nim szpitalny oddział przyrodoleczniczy i rehabilitacji narządów ruchu. Od 1996 roku budynek służy celom komercyjnym. W 2024 roku budynek dawnej łaźni żydowskiej został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych woj. małopolskiego, w zakresie zewnętrznej struktury budynku tj. mury obwodowe nakryte dachem, elewacje wraz z detalem architektonicznym.
Architektura Tarnowska mykwa jest budynkiem dwupiętrowym zbudowanym na planie wydłużonego prostokąta, nakrytym niskim czterospadowym dachem. Środkowe ryzality, akcentujące portale wejściowe, zwieńczono attykami. Narożniki budynku wykończone zostały rustyką i zwieńczone pinaklami. Architektura budynku nawiązuje do stylu neomauretańskiego, zaliczanego do nurtu historyzmu.
Przypisy
Tarnów Kategoria:Architektura judaizmu w Tarnowie Kategoria:Zabytki nieruchome w Tarnowie