thumb|350x350px|Trend wzrastającej głośności można zaobserwować na przykładzie piosenki Something zespołu The Beatles. Na ilustracji zapis fali dźwiękowej z czterech remasterowanych wydań CD. Niekorzystny efekt zwiększania głośności widać między płytami z 1993 i 2000 roku, gdzie poziom cichych dźwięków jest zwiększony mocniej, niż najgłośniejszych. Tym samym zmniejsza się dynamika (różnica między cichymi i głośnymi partiami). Loudness war () – tendencja we współczesnym przemyśle muzycznym, aby nagrywać, produkować i dystrybuować nagrania o coraz większej głośności i kompresji dynamiki. Celem takich zabiegów jest postrzeganie nagrań jako wyróżniających się wobec innych.
Kompresja dynamiki sprawia, że sztucznie zwiększa się pod względem natężenia dźwięki z pułapu najcichszych, przez co ogólnie cały utwór brzmi o wiele głośniej, nie ma już mowy o jakiejkolwiek naturalności brzmienia instrumentów.
Przy porównaniu dwóch nagrań o różnych poziomach prawdopodobne jest, że to głośniejsze zostanie ocenione jako brzmiące „lepiej i wyraźniej” w PerformerMag. Wiąże się to ze sposobem, w jaki ludzkie ucho odbiera różne poziomy ciśnienia akustycznego: umiejętność rozróżniania zmian częstotliwości dźwięku zmienia się wraz ze zmianami w ciśnieniu akustycznym. Im bardziej to ciśnienie wzrasta, tym więcej niskich i wysokich dźwięków człowiek jest w stanie rozpoznaćLoudness Curves w serwisie HyperPhysics.
thumb|350x350px|Przykład zjawiska clippingu po podniesieniu głośności nagrania Podniesienie ogólnej głośności nagrania prowadzi do powstania utworów, które są maksymalnie głośne od początku do końca. Poziom głośności zostaje więc spłaszczony, a muzyka ma niewielki zakres dynamiki (tzn. małą różnicę między głośnymi i cichymi fragmentami). Mały zakres dynamiki sprawia, że słuchanie takich utworów staje się męczące. Dostrzegają to przedstawiciele przemysłu muzycznego np. inżynierowie dźwięku Doug Sax, Geoff EmerickAdam Sherwin, Why music really is getting louder, The Times. Dostęp 2008-09-19.. Powiększanie głośności utworów skrytykował też Bob Dylan, który stwierdził: Słucha się tych nowych płyt i są okropne, dźwięk je całkowicie przykrywa. Nie można niczego rozróżnić: ani wokalisty, niczego – zupełnie jak szum."You listen to these modern records, they're atrocious, they have sound all over them. There’s no definition of nothing, no vocal, no nothing, just like—static.". Ta sama technika (kompresja dynamiki) jest stosowana we wszystkich reklamach radiowych i telewizyjnych (reklamy są w odbiorze przez słuch kilka razy głośniejsze od filmów).
Drugim możliwym efektem jest zniekształcenie dźwięku, określane jako przesterowanie (ang. clipping). Medium cyfrowe nie może wygenerować sygnału większego niż jego pełna skala, dlatego też, jeśli poziom sygnału zostanie podwyższony powyżej tej granicy, fala dźwiękowa zostaje przycięta.
Albumy Przykłady albumów, na których zjawisko jest szczególnie słyszalne: Christina Aguilera – Back to Basics"Everything Louder Than Everything Else", Austin 360. Lily Allen – Alright, Still Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, That's What I'm Not. Stylus Magazine. Data dostępu: 2007-05-15. Depeche Mode – Playing the Angel The Flaming Lips – At War with the Mystics Metallica – Death Magnetic Muse – Black Holes and RevelationsAudio Asylum Queens of the Stone Age – Songs for the Deaf Red Hot Chili Peppers – Californication Rush – Vapor TrailsOver The Limit, ProRec.com Santana – Supernatural"Dynamics and Dynamic Range", StereoPhile. Dostęp: 2006-05-20. Sting – Brand New Day The Stooges – Raw Power (1997 remix)
Przypisy
Linki zewnętrzne Śmierć dynamiki – artykuł pokazujący na przykładach narastanie zjawiska wojny głośności Usłysz różnicę – blog opisujący wojnę głośności Cyfrowy dźwięk i wojna na decybele – artykuł w miesięczniku Delta [dostęp 2021-09-01]. Dynamic Range Database - baza danych na temat dynamiki albumów muzycznych, pozwala porównać zmiany w dynamice wydań z poszczególnych lat
Kategoria:Elektroakustyka Kategoria:Muzyka