Infralapsarianizm (od łac. infra – „po” i lapsus – „upadek”; „po upadku”) – jest w chrześcijańskiej teologii reformowanej, jednym z dwóch możliwych i ortodoksyjnych (obok supralapsarianizmu)Ortodoksyjnych z punktu widzenia historycznych reformowanych wyznań wiary i postanowień synodów. poglądów doktrynalnych odnośnie do teoretycznej kolejności Bożych postanowień podejmowanych przed założeniem świata w kwestii predestynacji.
W odróżnieniu od supralapsarianizmu jest poglądem mniej radykalnym, choć nadal pozostaje doktryną ortodoksyjną z reformowanego punktu widzenia. Głosi, iż postanowienie Boże dotyczące suwerennego wyboru i predestynacji jednych ludzi do zbawienia, a innych na potępienie zostało przez Boga powzięte dopiero po wydaniu postanowienia dopuszczającego ich upadek.
A zatem pierwszym i ostatecznym celem Boga jest wywyższenie siebie bardziej przez stworzenie świata i ludzi, a dopiero w następnej kolejności przez przeznaczenie jednych do zbawienia, a innych na potępienie.
Infralapsarianinem był m.in. Jan Kalwin (wbrew temu Karl Barth dostrzega w nim tendencję do supralapsarianizmu) oraz François Turretin.
Teoretyczna kolejność Bożych dekretów według infralapsarian Postanowienie Boże o stworzeniu świata i ludzkości. Postanowienie Boże o dopuszczeniu do upadku ludzkich istot w grzech. Postanowienie Boże o przeznaczeniu niektórych stworzeń do zbawienia i życia wiecznego, a innych stworzeń do potępienia. Postanowienie Boże o zapewnieniu środków zbawienia dla uprzednio wybranych. Postanowienie Boże o zastosowaniu zbawienia wobec wybranych i pozostawieniu potępionych ich własnemu losowi.
Bibliografia Roger E. Olson, Historia Teologii Chrześcijańskiej, Chrześcijański Instytut Biblijny (wydawnictwo Wspólnoty Kościołów Chrystusowych), Warszawa 2003 .
Przypisy
Kategoria:Teologia reformowana Kategoria:Soteriologia chrześcijańska