Ludwik Sobolewski (działacz sportowy)

Ludwik Wacław Sobolewski, ur. jako Ludwik Rozenbaum; również Lutek Rozenbaum (ur. 17 września 1925 w Warszawie, zm. 11 listopada 2008 w Łodzi) – polski działacz spółdzielczy i sportowy, prezes Widzewa Łódź w latach 1977–1987, 1992–1993 i 1998, kapitan Informacji Wojskowej KBW.

Życiorys Dzieciństwo i okres okupacji Dzieciństwo spędził w rodzinnej Warszawie, gdzie w 1939 roku ukończył szkołę powszechną i zdał do gimnazjum. Nie ukończył tej szkoły przed wybuchem wojny. Po utworzeniu getta w Warszawie wraz z rodziną został zmuszony przenieść się tam z Marymontu.

Szczegóły jego losów w czasie okupacji są niejasne. Sam Sobolewski po wojnie służąc w Informacji Wojskowej pisał życiorysy, w których zatajał szczegóły swojej biografii, początkowo nie wyjawiając nawet swojego żydowskiego pochodzenia i podając się za pochodzącego z rodziny rzymskokatolickiej. W pierwszych życiorysach podawał również, że należał do partyzanckiej Armii Ludowej, a w późniejszym okresie do partyzantki radzieckiej. Informacje te były najpewniej nieprawdziwe, a Sobolewski w rzeczywistości przez krótki okres działał w oddziale partyzanckim Armii Krajowej. Ujawnienie tej informacji w listopadzie 1951 roku stało się w efekcie powodem jego zwolnienia ze służby w 1953 roku. Stało się tak mimo złożenia przez Sobolewskiego samokrytyki i ujawnienia szczegółów jego biografii wojennej w grudniu 1951 roku.

W tym ostatnim ze swoich życiorysów Sobolewski podał, że w lipcu 1942 uciekł wraz z bratem Henrykiem z getta i ukrywał się na Marymoncie u znajomego Jana Małkowskiego. Następnie wyjechał z Warszawy do Węgrowa, skąd jednak wkrótce powrócił w związku z likwidacją tamtejszego getta. W grudniu 1942 wraz z bratem zdecydowali się ponownie wejść do getta w poszukiwaniu reszty rodziny. W związku jednak z jego likwidacją uciekł z niego ponownie w 1943 roku i schronił się przy pl. Dąbrowskiego u kobiety o nazwisku Otrębska, gdzie mieszkał pracując do końca roku. Za pośrednictwem poznanego Leona Wąsika nawiązał kontakt z partyzantką AK-owską i opuścił Warszawę w połowie sierpnia 1944 roku, w czasie trwającego powstania. Znalazł się następnie w oddziale partyzanckim „Wicher” (część 25p AK) i działał w okolicach Piotrkowa, Opoczna, Tomaszowa Mazowieckiego, przyjmując pseudonim "Gołąb". W tej relacji Sobolewski podaje, że zorientowawszy się o antysemickiej i antykomunistycznej postawie oddziału postanowił z niego uciec po kilku dniach, został jednak złapany, a po trzech tygodniach przywrócony do służby bez broni. Ponowną próbę ucieczki podjął w czasie starcia z Niemcami we wrześniu. Ta się powiodła, udał się na wschód i dołączył do sowieckiego oddziału "Gromowa", w którym doczekał nadejścia Armii Czerwonej.

Wewnętrzne śledztwo Zarządu Informacji KBW i WOP podważyło przynależność Sobolewskiego do partyzantki sowieckiej oraz ujawniło głębsze związki z AK, poprzez Irenę Kuźmę, z którą Sobolewski był związany, a której syn był w AK. Wyniki tego śledztwa doprowadziły do zwolnienia Sobolewskiego ze służby.

Służba w Informacji Wojskowej KBW Sobolewski wstąpił do Centralnej Szkoły Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego pod nowoprzybranym nazwiskiem. Ukończył ją 3 czerwca 1945 uzyskując stopień chorążego. Został oddelegowany na stanowisko zastępcy oficera Informacji Wojskowej w Oddziale Informacji 3 Specjalnego Pułku Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Łodzi. Jesienią 1945 pułk wziął udział w pierwszych akcjach wymierzonych w podziemie zbrojne. 11 stycznia 1946 roku objął stanowisko oficera IW, a 28 kwietnia 1946 roku oficera kompanii konwojowej. 11 lutego 1947 objął stanowisko starszego oficera w batalionie ochrony w Oddziału Informacji Wojsk Bezpieczeństwa Wewnętrznego w województwie łódzkim. Następnie krótko służył w podgrupie "Sanok" zwalczającej UPA.

29 września 1947 roku objął stanowisko zastępcy komendanta ochrony Zarządu Informacji w Warszawie, a 28 stycznia 1948 roku stanowisko starszego oficera Informacji w Oddziale II Zarządu Informacji KBW. 31 lipca 1948 trafił do służby w terenie jako p.o. zastępcy szefa Oddziału Informacji 4 Brygady w Rzeszowie zwalczającej "bandę 'Wilka'" (najpewnie poakowski oddział Franciszka Rejmana). 14 maja 1949 skierowano go do I Oddziału Zarządu Informacji KBW i WOP, a następnie w kwietniu 1950 roku na stanowisko zastępcy szefa Wydziału Informacji 3 Brygady KBW.

Wtedy w związku z podejrzeniami co do jego losów w czasie okupacji i możliwych związków z AK jego kariera załamała się. 1 lipca 1952 został zwolniony ze stanowiska i oddany do dyspozycji szefa w Zarządzie Informacji Wojsk Wewnętrznych. 10 kwietnia 1953 roku ostatecznie usunięto go z bezpieki wojskowej.

Działalność spółdzielcza i sportowa Po zwolnieniu z bezpieki rozpoczął pracę w Państwowym Przedsiębiorstwie Imprez Sportowych w Warszawie, a następnie ze względów rodzinnych przeniósł się do Łodzi, gdzie podjął pracę w Centralnym Zarządzie Prze mysłu Włókienniczego "Północ". Pracował w spółdzielczości i w międzyczasie ukończył szkołę średnią ogólnokształcącą oraz 2-letnie studium organizacji i zarządzania.

Działalność sportową rozpoczął w SKS Start Łódź jako kierownik sekcji piłki nożnej (od 1968). W 1970 roku przeszedł do RTS Widzew pełniąc kolejno funkcje kierownika sekcji piłki nożnej, zastępcy prezesa klubu, a od 1977 r. prezesa RTS Widzew, którą to funkcję sprawował z pewnymi przerwami aż do 1987 roku.

Powrócił do Widzewa po zmianach politycznych w kraju, które wymusiły zmiany w sposobie funkcjonowania klubów sportowych. W Widzewie już w 1992 roku udało mu się powołać Spółkę Akcyjną pod nazwą SPN Widzew S.A., w której do połowy 1993 roku pełnił godność prezesa.

Okres jego pracy w Widzewie był czasem największych sukcesów łódzkiego klubu – Widzew awansował w tym czasie z trzeciej ligi do pierwszej, a następnie osiągnął sukcesy zarówno w Polsce (2-krotnie zdobył tytuł mistrza Polski oraz 5-krotnie tytuł wicemistrza Polski), jak i w europejskich pucharach, w których wyeliminował m.in. Manchester City, Manchester United, Liverpool, Juventus F.C., Rapid Wiedeń oraz awansował w 1983 roku do półfinału Pucharu Europy Mistrzów Krajowych.

Życie prywatne Był żonaty z Janiną. Zmarł 11 listopada 2008 roku po ciężkiej walce z chorobą nowotworową. Spoczął na katolickiej części cmentarza na Zarzewie w Łodzi.

Upamiętnienie Imię Ludwika Sobolewskiego nosi Stowarzyszenie Byłych Piłkarzy Widzewa Łódź. Po reaktywacji Widzewa Łódź w 2015 pojawiły się głosy kibiców sugerujące nazwanie jego imieniem nowego stadionu Widzewa Łódź, oraz wybudowanie pomnika Ludwika Sobolewskiego przed stadionem (taki projekt znalazł się w budżecie obywatelskim). Ostatecznie ze względu na służbę Sobolewskiego w komunistycznym aparacie represji i niezgodność z ustawą dekomunizacyjną, plany te nie zostały zrealizowane, a przed stadionem powstał pomnik upamiętniający wszystkich twórców, drużyny nazywanej Wielkim Widzewem.

Bibliografia

Przypisy

Kategoria:Prezesi Widzewa Łódź Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2008 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Zarzew w Łodzi Kategoria:Prezesi polskich klubów piłkarskich Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego Kategoria:Oficerowie Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Laureaci Nagrody Miasta Łodzi