Dark Horse – szósty album studyjny kanadyjskiej rockowej grupy Nickelback. Wydany 18 listopada 2008 roku. Sesja nagraniowa albumu zaczęła się w marcu w studiu „Mountain View Studios” w Vancouver, i trwała nieco ponad 5 miesięcy. W sierpniu prace nad płytą zostały zakończone. Producentem albumu został legendarny producent muzyczny Robert „Mutt” Lange, który ma na swoim koncie współpracę z takimi wykonawcami jak Def Leppard, AC/DC czy Bryan Adams. Album odniósł spory sukces, szczególnie w ojczystej Kanadzie, oraz w Stanach Zjednoczonych, gdzie uzyskał odpowiednio status 5-krotnej oraz 2-krotnej platyny. Album zajął także pierwsze miejsca na wielu prestiżowych listach w Stanach i Kanadzie, np. „Billboard Top Rock Albums”, „Billboard Top Hard Rock Albums”, „Billboard Top Modern Rock/Alternative Albums” czy „Canadian Albums Chart”. Album dotarł 6 grudnia 2008 roku, do 2. miejsca na prestiżowej liście Billboard 200. Przez długi czas utrzymywał się także w czołowej dziesiątce tego zestawieniahttps://archive.is/20120530070234/www.billboard.com/bbcom/riaa/index.jsp Latest Platinum Album Certifications. billboard.com. Accessed on December 15th, 2008.. W dniu premiery album sprzedał się w ilości 330 tys. kopii, dzięki czemu był drugim najlepiej sprzedającym się albumem, zaraz po płycie piosenkarki Beyonce, której album sprzedał się w ilości 450 tys. kopii. Album przyniósł także małą zmianę w brzmieniu. Utwory stały się bardziej spójne, cięższe, widać jest ponownie większy wpływ muzyki grunge. Album został nagrany przy zastosowaniu zaawansowanej cyfrowej stacji roboczej do obróbki dźwięku Pro Tools, oraz FL Studio. W 2010 roku album został sklasyfikowany na 191 pozycji zestawienia magazynu Billboard na „200 najlepszych albumów dekady”.
Pisanie, nagrywanie Wszystkie utwory zawarte na płycie to materiał premierowy, powstały w studiu, podczas sesji nagraniowej. Zespół zrezygnował także z aktywnego koncertowania w roku 2008, aby móc lepiej skupić się na pracy nad nowym albumem. Tym razem żaden z utworów nie był także grany na koncertach przedpremierowych, tak jak to miało miejsce podczas wcześniejszych wydawnictw grupy. Sesję nagraniową rozpoczęto w marcu w „Mountain View Studios” w Vancouver, czyli w tym samym studiu, gdzie powstały albumy „The Long Road”, oraz „All the Right Reasons”. Producent płyty, Robert Lange podczas sesji nie ograniczył się jedynie do czuwania nad nagraniami, lecz także sam stał się aktywnym współkompozytorem. W ostatecznym rozrachunku z jego udziałem powstało pięć utworów, „Something in Your Mouth”, „I’d Come for You”, „Never Gonna Be Alone”, „Shakin’ Hands” oraz „This Afternoon”. Cała sesja nagraniowa trwała nieco ponad pięć miesięcy. W sierpniu prace nad płytą zostały zakończone. Autorem tekstów do utworów ponownie został wokalista grupy, Chad Kroeger. We wrześniu grupa przyleciała do Europy, na serię 9 koncertów w Niemczech, oraz Wielkiej Brytanii, poprzedzających wydanie płyty.
Produkcja Tym razem produkcją albumu zajął się nie tylko sam zespół w stałej współpracy z Joem Moim, lecz do współpracy został zaproszony legendarny producent muzyczny Robert „Mutt” Lange, który ma za sobą współpracę z takimi wykonawcami jak AC/DC, Def Leppard, czy Bryan Adams. Utwory wyprodukowane przez niego zostały nagrodzone 4 statuetkami nagród Grammy, czyli najważniejszych nagrodami w przemyśle fonograficznym. Prócz Langa, zespół do współpracy zaprosił osoby z którymi aktywnie współpracował przy poprzednich wydawnictwach. Inżynierem dźwięku został Lange, oraz Moi. Ten ostatni zajmuje się także miksem trzech utworów z płyty. Miksem reszty albumu zajął Randy Staub (z którym grupa współpracuje już od albumu „Silver Side Up”), mający za sobą współpracę z takimi zespołami jak U2 czy Metallica, mastering albumu powierzono po raz kolejny amerykanowi Tedowi Jensenowi, który zajął się masteringiem m.in. albumu „Death Magnetic” grupy Metallica. Asystentem inżyniera dźwięku został Zach Blackstone, który współpracował z zespołem już podczas sesji do płyty „All the Right Reasons”, oraz podobnie Brian Wohlgemuth.
Brzmienie Album nagrywany był przy zastosowaniu zaawansowanej cyfrowej stacji roboczej do obróbki dźwięku Pro Tools. Oprogramowanie to pozwala na zaawansowaną rejestrację, edycję i miksowanie wielośladowego materiału dźwiękowego oraz MIDI. Prócz tego zespół skorzystał także z FL Studio, czyli zaawansowanej cyfrowej stacji roboczej do obróbki dźwięku, pozwalającej na stworzenie kompletnego utworu od kompozycji, przez miks i zgranie. Brzmienie albumu utrzymane jest w melodyjnym rockowym brzmieniu, gdzie słychać jest wyraźnie większy wpływ muzyki grunge oraz post grunge, podobny do tego z multiplatynowej płyty „Silver Side Up” z 2001 roku. Album w porównaniu z ostatnim wydawnictwem prezentuje większą spójność. Rozpiętość brzmieniowa nie jest już tak duża. Na albumie są zawarte zarówno ostro hardrockowe utwory takie jak np. „Something in Your Mouth”, „Burn it to the Ground” czy „Next Go Round”, poprzez lżejsze melodyjne rockowe ballady „I’d Come for You” czy „Never Gonna Be Alone”. Po dużym sukcesie singlowego utworu „Rockstar”, zespół ponownie postanowił nagrać utwór utrzymany w stylistyce country rocka, „This Afternoon”, który jest jednocześnie najdłuższym utworem na płycie. Album „Dark Horse” jest także pierwszym albumem w dorobku grupy, gdzie została zamieszczona tak duża liczba solówek gitarowych, jak i pierwszym, gdzie udział w komponowaniu utworów brał ktoś spoza zespołu.
Wydanie, promocja, trasa koncertowa Premiera płyty nastąpiła 14 listopada 2008 roku w Niemczech. 15 listopada album ukazał się w Australii, dwa dni później, 17 listopada – ukazał się w Europie, a dzień później, 18 listopada, album ukazał się w ojczystej Kanadzie oraz Stanach Zjednoczonych. 21 listopada premiera płyty przypadła na Holandię.
mały|Zespół podczas występu na Juno Awards, kwiecień 2009
Pierwszym singlem promującym płytę, początkowo miał być utwór „If Today Was Your Last Day”, lecz w ostatniej chwili został zmieniony na „Gotta Be Somebody”, który 29 września, został umieszczony na oficjalnej stronie zespołu w formacie digital download, na 24 godziny. Później singel ukazał się także w wersji CD, wzbogaconej o cover Eltona Johna „Saturday Night’s Alright (For Fighting)” z gościnnym udziałem Kid Rocka.
We wrześniu, tuż po zakończeniu sesji nagraniowej, grupa przyleciała do Europy, na serię 9 przedpremierowych koncertów. Zespół dał koncerty w Niemczech oraz Wielkiej Brytanii. Następnie grupa powróciła do kraju, aby odpocząć przed rozpoczęciem oficjalnej trasy, „Dark Horse Tour”. 11 października zespół wydaje singel z utworem „If Today Was Your Last Day”, który ukazuje się tylko w Stanach i Kanadzie, w formacie digital download oraz airplay. 15 grudnia w Stanach ukazuje się trzeci singel, z utworem „Something in Your Mouth”, którego tekst jest nawiązaniem do wcześniejszych utworów grupy, „Figured You Out”, z albumu „The Long Road” oraz „Animals” z płyty „All the Right Reasons”.
25 lutego 2009 roku, koncertem w Nashville w Stanach, grupa rozpoczęła oficjalną trasę „Dark Horse Tour”. Łącznie od 25 lutego do 26 kwietnia zespół zagrał 32 koncerty w Północnych Stanach oraz Kanadzie, kończąc tym samym i etap trasy. 22 maja to data rozpoczęcia drugiego etapu trasy, który odbędzie się w Wielkiej Brytanii, oraz Szkocji. Jako support podczas europejskich koncertów, wystąpi amerykański zespół rockowy Black Stone Cherry. Podczas amerykańskiej trasy grupę supportują zespoły Hinder, Papa Roach oraz Saving Abel. Z zespołem występuje także wokalista oraz lider zespołu Seether, Shaun Morgan, który wykonuje wraz z zespołem cover grupy Filter, „Hey Man, Nice Shot”. Oficjalnie trasa kończy się 3 czerwca 2010 roku, koncertem w Vancouver. Trasa liczy łącznie 118 koncertów i 6 etapów.
23 marca 2009 roku ukazuje się drugi oficjalny singel w Europie, z utworem „I’d Come for You”. Do tego utworu oraz wcześniejszego „If Today Was Your Last Day” zostają nakręcone teledyski przez Nigela Dicka, z którym grupa aktywnie współpracuje od czasów płyty „Silver Side Up”.
Sukces Płyta „Dark Horse” już w dniu premiery zanotowała duży sukces, sprzedając się w ilości 330 tys. kopii, co pozwoliło jej na zajęcie drugiej pozycji wśród najlepiej sprzedających się płyt. Lepiej sprzedawał się tylko album piosenkarki Beyonce, który zanotował sprzedaż 450 tys. kopii. Płyta znakomicie także radziła sobie na listach sprzedaży w rodzinnej Kanadzie oraz Stanach, gdzie dotarła na pierwsze miejsca list „Billboard Top Rock Albums”, „Billboard Top Hard Rock Albums”, „Billboard Top Modern Rock/Alternative Albums”, oraz „Canadian Albums Chart”. Album dotarł także do 2 pozycji na prestiżowej liście Billboard 200, a przez dłuższy czas utrzymywał się w czołowej „dziesiątce”. Album dotarł także do wysokich pozycji w innych krajach, m.in. do 3 pozycji zestawienia „Australian Albums Chart”, oraz „New Zealand Albums Chart”. Album dotarł także do 4 pozycji na listach w Wielkiej Brytanii „UK Albums Chart” oraz w Niemczech „German Albums Chart”. Zajął 5 pozycje w Austrii oraz Szwajcarii. Dalsze pozycje zajął w Rosji, gdzie dotarł do 11 pozycji, oraz w Irlandii, gdzie dotarł do 19 pozycji. Krażek 9 grudnia 2008 roku, czyli w 3 tygodnie po premierze, uzyskał w Stanach status platynowej płyty przyznanej grupie przez Recording Industry Association of AmericaLatest Platinum Album Certifications. billboard.com. Accessed on December 15th, 2008.. Album przez długi okres utrzymywał się także w czołowej 20 listy Billboard 200. 3 kwietnia 2009 roku album uzyskał status podwójnej platyny za sprzedaż 2 mln w Stanach Zjednoczonych. Album uzyskał także status złotej płyty w Szwecji za sprzedaż 20 tys. kopii albumuSverigetopplistan – Sveriges Officiella Topplista.. Także złotą płytę otrzymał w Nowej Zelandii, za sprzedaż 7,5 tys. kopii. W Australii zdobył status platynowej płyty za sprzedaż 140 tys. kopii. W ojczystej Kanadzie płyta uzyskała status poczwórnej platynyGold and Platinum.. Zdobył także statuetkę kanadyjskiego przemysłu fonograficznego, Juno Awards, w kategorii „Album of the Year”. Gala miała miejsce w kwietniu 2009 roku w Vancouver.
Recenzje Stephen Thomas Erlewin z serwisu AllMusic przyznał grupie zaledwie 1,5 gwiazdki w skali do 5. Swoją ocenę motywował tym że teksty zespołu są sękate, wulgarne. Zarzuca grupie że nie zna granic dobrego smaku, i rozkoszuje się jej nieznajomością. Ponadto twierdzi że brakuje w tekstach mądrości i zrozumiałości, są one w złym guście. Tygodnik Entertainment Weekly nazwał tekst do otwierającego album utworu „Something in Your Mouth” „wstrętnym”. Serwis PopMatters twierdzi że album „Dark Horse” w porównaniu do poprzednich płyt zespołu jest „krokiem w tył”, utwory brzmią podobnie jak te starsze, zespół powtarza się. W skali 1 do 10 album otrzymał notę 3. Brytyjski dziennik The Guardian w skali 1 do 5 przyznał płycie notę 1, argumentując swój wybór tym że zespół sięgnął po typowy negatywny stereotyp, mianowicie połączenie tekstów o tematyce erotycznej z hard rockiem, co w rezultacie nie daje niczego pozytywnego. Magazyn Rolling Stone przyznał płycie pozytywną recenzję, komplementując przede wszystkim produkcję. Rolling Stone twierdzi że Lange rozjaśnił nieco ponurą muzykę Nickelback w stylu post grunge.
Portal Nuta.pl: „Dark Horse” to tak dobra płyta, że naprawdę trudno się jej oprzeć. I trudno nawet wyróżnić któryś z 11 zawartych na niej utworów – wszystkie można byłoby wydać na singlach i każdy z nich miałby sporą i zupełnie realną szansę na sukces. Od otwierającego album, dynamicznego „Something In You Mouth” po kończący setlistę, stonowany, półakustyczny „This Afternoon”. To wyjątkowo rzadki przypadek, zwłaszcza w czasach, kiedy większość płyt – i to bez względu na gatunek – to jedna, dwie, czy góra trzy porządne kompozycje, a reszta – marnej jakości wypełniacze. „Dark Horse” świetnie broni się jako całość.