Indeksacja płac – dostosowanie poziomu wynagrodzeń do wzrostu cen i kosztów utrzymania. Podstawą indeksacji płac jest wskaźnik wzrostu cen artykułów i usług, co pozwala automatycznie dopasować wysokość nominalnych zobowiązań do skutków inflacji, a tym samym skorelować początkowe ustalenia płacowe ze zmienionymi warunkami spowodowanymi przez nagłe pojawienie się inflacji w okresie obowiązywania umowy.
Indeksacja płac może mieć charakter: wskaźnikowy (utrwalający strukturę i rozpiętości płacowe), lub kwotowy (prowadzący do spłaszczenia dochodów); cenowy (utrzymujący stały poziom dochodów realnych), lub porównawczy w stosunku do dochodów określonych grup zawodowych (na ogół korzystniejszy dla pracobiorców).
Indeksację najpowszechniej stosowano w połowie lat siedemdziesiątych. Pod tym względem kraje można podzielić na trzy grupy: kraje niestosujące indeksacji (Austria, Japonia, Szwecja) kraje stosujące indeksację w ograniczonym zakresie (Francja, Szwajcaria, Kanada) kraje stosujące indeksację powszechnie (Belgia, Luksemburg, Holandia)
Wykorzystywane są następujące formuły indeksacji: indeksowanie płacy zasadniczej na zasadzie jednakowej kwoty dla wszystkich stawek płac (np. 1 zł/h za 0,3 punktów wzrostu indeksu cen) indeksowanie tylko płacy minimalnej (Francja) indeksowanie proporcjonalne zachowujące istniejące rozpiętości płac (np. na każdy 1% wskaźnika wzrostu cen płace można podnieść o 0,8%)
Literatura B. Winiarski: Polityka gospodarcza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, .
Kategoria:Praca