thumb|Wypełnienie złotem (złoty inlay) Wypełnienie (pot. plomba) – materiał odbudowujący tkanki zęba, utracone na skutek próchnicy lub innych uszkodzeń niepróchnicowego pochodzenia.
Przez wiele lat do wypełniania ubytków stosowano cement o szarawej lub żółtej barwie. W latach 50. XX wieku amerykański naukowiec M.G. Buonocore odkrył technikę wytrawiania szkliwa zębowego kwasem. Dzięki nowej technice uzyskano adhezję, czyli przyleganie do siebie zębiny, szkliwa oraz wypełnienia. Stało się możliwe wykorzystanie wielu innych materiałów o poprawionej estetyce.
Techniki wypełniania ubytków bezpośrednia – wypełnienie ubytku materiałem plastycznym od razu w zębie pośrednia – wypełnienie ubytku pracami protetycznymi (wkładem typu inlay, onlay lub overlay, koroną, mostem bądź licówką) wykonanymi poza jamą ustną pacjenta
Materiały (według prof. Z. JańczukaZbigniew Jańczuk (red.), Stomatologia zachowawcza. Zarys kliniczny. Podręcznik dla studentów stomatologii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2007, wyd. III) Materiały do wypełnień bezpośrednich Materiały do wypełnień czasowych: fleczer (cement cynkowo-siarczany) cement tlenkowo-cynkowo-eugenolowy gutaperka światło- i chemoutwardzalne materiały do wypełnień czasowych Materiały do wypełnień stałych (ostatecznych): materiały złożone (tzw. materiały kompozytowe) cementy glass-jonomerowe (szkło-jonomerowe) amalgamaty kompomery (mieszanina materiałów kompozytowych i glass-jonomerowych) cementy krzemowe cementy krzemowo-fosforanowe
Materiały do wypełnień pośrednich materiały złożone ceramika ceramika na metalu metal (stopy złota, stopy srebrowo-palladowe)
Przypisy
Kategoria:Protetyka stomatologiczna