NGC 1788 – mgławica refleksyjna znajdująca się w konstelacji Oriona w odległości około 1300 lat świetlnych. Została odkryta 1 lutego 1786 roku przez Williama Herschela.
Mgławica NGC 1788 została ukształtowana przez potężne wiatry oraz światło otaczających ją gwiazd gwiazdozbioru Oriona, od których wydaje się być odizolowana. W świetle widzialnym niewiele gwiazd powstających w tej mgławicy jest widoczna. Są one bowiem ukryte w otaczających je pyłowych kokonach. Najjaśniejsza z gwiazd mgławicy, HD 293815, jest widoczna tuż powyżej środka zdjęcia oraz powyżej wyraźnego, ciemnego pasa przecinającego mgławicę.
Gwiazdy znajdujące się w tym rejonie są bardzo młode, w średnim wieku miliona lat. Najstarsze z nich znajdują się po lewej stronie czerwonego pasa zjonizowanego wodoru, te średnie w środku mgławicy, oświetlając ją tworząc równocześnie małą gromadę. Najmłodsze gwiazdy, wciąż skrywane w pyłowych kokonach znajdują się bliżej prawej strony. Takie uporządkowanie gwiazd według wieku wskazuje, że przez mgławicę przemieszczała się fala, która zainicjowała procesy formowania nowych gwiazd pochodząca od masywnych gwiazd Oriona.
Zobacz też Lista obiektów NGC
Przypisy
Linki zewnętrzne Kosmiczny nietoperz
Kategoria:Gwiazdozbiór Oriona Kategoria:Mgławice refleksyjne 1788 Kategoria:Obiekty astronomiczne odkryte w 1786