48 Dywizja Strzelców – dywizja piechoty Armii Czerwonej okresu wojny polsko-bolszewickiej, operująca głównie na terenie dzisiejszej Białorusi.
Formowanie i walki Sformowana jesienią 1919 w rejonie Tuły jako 1 Tulska Dywizja Strzelców. W styczniu 1920 weszła w skład 15 Armii. Walczyła z oddziałami polskimi w rejonie Dryssy i Połocka. W czerwcu 1920 w strukturach 4 Armii, a od sierpnia już w ramach 16 Armii wzięła udział w drugiej ofensywie Tuchaczewskiego, walcząc m.in. pod Wilnem i Kobryniem. 1 sierpnia 1920 jej 143 Brygada Strzelców liczyła w stanie bojowym 2553 żołnierzy z tego piechoty 1840.
Podczas bitwy niemeńskiej walczyła pod Wołkowyskiem z oddziałami Grupy gen. Junga. 27 i 28 września bez powodzenia broniła Słonima, a w październiku toczyła walki o Słuck. Po podpisaniu rozejmu uczestniczyła w walkach z oddziałami gen. Bułak-Bałachowicza.
.
Struktura organizacyjna Skład na dzień 1 sierpnia 1920: dowództwo dywizji 142 Brygada Strzelców 424 pułk strzelców 425 pułk strzelców 426 pułk strzelców dywizjon artylerii 143 Brygada Strzelców 427 pułk strzelców 428 pułk strzelców 429 pułk strzelców dywizjon artylerii 144 Brygada Strzelców 430 pułk strzelców 431 pułk strzelców 432 pułk strzelców dywizjon artylerii pułk kawalerii W tym dniu dywizja posiadała 7100 „bagnetów”, 100 „szabel”, 183 karabiny maszynowe, 22 3-calowe armaty dywizyjne wz. 1902.
Dowódcy dywizji N.D. Logofet (X 1919 – VII 1920) J.W. Baranowicz (od 5 VII 1920)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Sowieckie dywizje strzelców z okresu wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Sowieckie związki taktyczne walczące w bitwie nad Niemnem