Karl Heilbronner (ur. 21 listopada 1869 w Norymberdze, zm. 8 września 1914 w Utrechcie) – niemiecki lekarz psychiatra.
Życiorys Uczęszczał do szkoły elementarnej w Norymberdze, potem do gimnazjum w Monachium. Studiował medycynę na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium; tytuł doktora medycyny otrzymał w 1893 roku. Następnie przez krótki czas był wolontariuszem w Instytucie Senckenberga we Frankfurcie, gdzie uzupełniał wiadomości z zakresu anatomii. Od 1893 do 1898 roku był asystentem Carla Wernickego w Klinice Psychiatrycznej i Chorób Nerwowych we WrocławiuKiejna A, Wójtowicz M: Z dziejów Kliniki Psychiatrycznej i Chorób Nerwowych we Wrocławiu. Wybitni przedstawiciele i budowle/ Zur Geschichte der Psychiatrischen- und Nervenklinik in Breslau. Bedeutende Vertreter und Bauwerke. Fundacja Ochrony Zdrowia Psychicznego, Wrocław 1999 . W 1898 roku został ordynatorem kliniki psychiatrii i neurologii w Halle. W 1901 roku został profesorem. W 1903 roku powołany na katedrę psychiatrii Uniwersytetu w Utrechcie, gdzie zastąpił Theodora Ziehena.
Zmarł na zawał serca w 1914 roku. Wspomnienia o nim napisali Liepmann, Bonhoeffer i Kehrer.
Dorobek naukowy Zajmował się głównie asymbolią, apraksją, organicznymi przyczynami chorób psychicznych. Był zwolennikiem tezy o nierozdzielności psychiatrii i neurologii. Opisał tak zwany objaw Heilbronnera w paraliżu postępowym.
Wybrane prace Über Krankheitsdauer und Todesursachen bei der progessiven Paralyse. 1893 Aphasie und Geisteskrankheit. Schletter., 1896 Über Asymbolie. Schletter, 1897 Rückenmarksveränderungen bei multipler Neuritis der Trinker. Karger, 1898
Przypisy
Linki zewnętrzne Karl Heilbronner Catalogus Professorum halensis
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium Kategoria:Ludzie nauki związani z Wrocławiem przed 1945 Kategoria:Ludzie urodzeni w Norymberdze Kategoria:Niemieccy psychiatrzy Kategoria:Urodzeni w 1869 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Utrechcie Kategoria:Zmarli w 1914