mały| Książę Konstanty Jacek Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (1620–1663) – polski magnat, podczaszy koronny w latach 1658-1663, krajczy koronny w latach 1657-1658, starosta grybowski i sądecki w latach 1646-1663, starosta białocerkiewski w latach 1642-1663Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku. Spisy”. Oprac. Krzysztof Chłapowski, Stefan Ciara, Łukasz Kądziela, Tomasz Nowakowski, Edward Opaliński, Grażyna Rutkowska, Teresa Zielińska. Kórnik 1992, s. 182., właściciel Jarosławia.
Syn Stanisława Lubomirskiego, wojewody krakowskiego i Zofii Ostrogskiej (1595–1622). Był jednym z trzech synów Stanisława, odziedziczył pałac w Pełkinie i zarządzał dobrami wiśnickimi wraz z braćmi Jerzym Sebastianem (marszałkiem wielkim koronnym i hetmanem polnym) oraz Aleksandrem Michałem (wojewodą krakowskim).
Poseł na sejm 1645 rokuJan Dzięgielewski, Izba poselska w systemie władzy Rzeczypospolitej w czasach Władysława IV, Warszawa 1992, s. 172.. Poseł sejmiku proszowickiego na sejm ekstraordynaryjny 1647 rokuPrzemysław Paradowski, W obliczu „nagłych potrzeb Rzeczypospolitej”. Sejmy ekstraordynaryjne za panowania Władysława IV Wazy, Toruń 2005, s. 251.. W 1648 r. poślubił Domicellę Barbarę Lubomirską ze Szczawińskich.
Wyznaczony komisarzem do rady wojennej w 1648 rokuVolumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 79.. Poseł na pierwszy sejm 1652 roku z województwa krakowskiegoWładysław Czapliński, Dwa sejmy w roku 1652, Wrocław 1655, s. 63.. W roku 1654 w sądeckim kościele franciszkanów pw. Narodzenia NMP, z fundacji Konstantego Jacka Lubomirskiego powiększona została kaplica Przemienienia Pańskiego. Był fundatorem kościoła oo. reformatów w Jarosławiu. Jako właściciel Jarosławia wydał 29 czerwca 1650 r. rozporządzenie, mocą którego: „flisacy okolic Jarosławia, a więc z Szówska, Manasterza i Nielepkowic mają obowiązek zatrzymywania swoich statków w porcie jarosławskim i w razie potrzeby bronić miasta swoją armatą, pod karą konfiskaty statków i towaru”.
Był sławnym dowódcą w czasie wojen z Kozakami, Szwecją, Siedmiogrodem i Rosją. Jego siedzibą jako starosty grodowego była też Biała Cerkiew, gdzie w 1651 r. stoczono bitwę z Kozakami. W 1655 r. wojska szwedzkie mimo obrony zajęły zamek w Nowym Wiśniczu, a opuszczając po rocznym pobycie obrabowały go. Był uczestnikiem konfederacji tyszowieckiej w 1655 rokuAdam Kersten, Z badań nad konfederacją tyszowiecką, w: Rocznik Lubelski, t. I, 1958, s. 116..
Zmarł bezpotomnie w 1663 r. W 1664 r. wdowa po nim Domicella Lubomirska ze Szczawińskich wykonała inwentarz posiadanych dóbr w Pełkiniach. W 1667 poślubiła Mikołaja Wiktoryna Grudzińskiego krajczego królowej i starostę pilskiego, ujeskiego, gołubskiego, grzybowskiego, guzowskiego.
Przypisy
Bibliografia Polski Słownik Biograficzny (t. 18 s. 31) W. Kłaczewski, Jerzy Sebastian Lubomirski, Wrocław 2002, wyd. Ossolineum, .
Kategoria:Komisarze rady wojennej 1648 Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Fundatorzy obiektów sakralnych I Rzeczypospolitej Kategoria:Konfederaci tyszowieccy Kategoria:Krajczowie wielcy koronni Konstanty Jacek Lubomirski Kategoria:Ludzie związani z Jarosławiem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Podczaszowie wielcy koronni Kategoria:Polscy książęta Świętego Cesarstwa Rzymskiego Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo krakowskie) Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1645 Kategoria:Posłowie na sejm nadzwyczajny 1647 Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1652 Kategoria:Starostowie białocerkiewscy Kategoria:Starostowie grybowscy Kategoria:Starostowie sądeccy Kategoria:Urodzeni w 1620 Kategoria:Zmarli w 1663