Maurycy Prozor (ur. 15 września 1801 w Romajnach w powiecie kowieńskim – zm. 1886) – polski naczelnik powstania kowieńskiego w 1831, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Ignacego Kajetana i Anieli z Oskierków. Studiował na Uniwersytecie Wileńskim.
W marcu 1831 stanął na czele powstania w powiecie kowieńskim. Na czele swojego oddziału stoczył wiele starć z wojskami rosyjskimi (m.in. z sukcesami bronił się w Kiejdanach). W lipcu połączył się z korpusem gen. Henryka Dembińskiego i wraz z nim wycofał się do Królestwa Kongresowego. Od Sejmu powstańczego otrzymał świadectwo dobrze zasłużonego ojczyźnie. 31 sierpnia 1831 otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari. W 1832 przybył do Francji. Był zagorzałym zwolennikiem księcia Adama Jerzego Czartoryskiego. Został członkiem Towarzystwa Monarchicznego Trzeciego Maja.
W dniu 28 IX 1833 w Bourges śmiertelnie postrzelił w pojedynku Wacława Zwierzchowskiego, który oskarżał Alojzego Janowicza o szpiegostwo i zdradę.
Ogłosił Pamiętnik powstania w powiecie kowieńskim.
Był żonaty z Anną z Chłopickich, z którą miał trzech synów: Edwarda, Maurycego i Lucjana. Jego wnukiem (synem Edwarda) i imiennikiem był (1849–1928), przedstawiciel dyplomatyczny Francji w Bernie, Petersburgu i Wiedniu, w 1916 komisarz generalny Rosji w nadzorującej spłatę długów wobec państw europejskich przez Egipt.
Przypisy
Bibliografia Robert Bielecki, Maurycy Prozor, w: Polski Słownik Biograficzny, 1984–1985, t. XXVIII, s. 540-541. Marek J. Minakowski, Ci wielcy Polacy to nasza rodzina, wyd. 3, Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne, Kraków 2008, .
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Monarchicznego Trzeciego Maja Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Polscy autorzy pamiętników i dzienników Maurycy Kategoria:Dowódcy oddziałów partyzanckich powstania listopadowego Kategoria:Urodzeni w 1801 Kategoria:Zmarli w 1886