Jerzy Kornacki (ur. 22 lipca 1908 w Mińsku Mazowieckim, zm. 11 listopada 1981 w Warszawie) – polski prozaik.
Życiorys Rodzicami Jerzego Kornackiego byli Ludwik Ignacy Kornacki (ur. 1865 w Warszawie) i Felicja z domu Życieńska (ur. 1870 w Warszawie, zm. 1953 w Warszawie). Ukończył Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie. Debiutował jako prozaik na łamach czasopisma „Kobieta Współczesna” w 1931 roku. W latach 1932–1933 był redaktorem tygodnika „Epoka”. W latach 1933–1937 był współzałożycielem i członkiem zespołu prozaików Przedmieście. W latach 1944–1945 przebywał w Lublinie. W tym okresie był posłem do KRN. Od 1945 roku mieszkał w Warszawie. Jest pochowany na cmentarzu reformowanym, w grobie swoich pradziadków Dürr, przy ul. Żytniej w Warszawie (kwatera O-1-2a)śp. JERZY,JAN ALEKSANDER KORNACKI.
Twórczość Oczy i ręce (opowiadanie) Rozsada (opowiadania) Kręgle i kule (powieść)
Jerzy Kornacki jest też autorem nieopublikowanych dzienników z okresu wojny i lat powojennych „Kamieniołomy”.
Z Heleną Boguszewską Ludzie wśród ludzi (szkice) Polonez (cykl powieści) Jadą wozy z cegłą (powieść) Wisła (powieść) Zielone lato 1934 (powieść)
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. Złoty Krzyż Zasługi (1946).
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ludzie urodzeni w Mińsku Mazowieckim Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy pisarze dwudziestolecia międzywojennego Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy prozaicy XX wieku Kategoria:Polscy scenarzyści XX wieku Kategoria:Posłowie do Krajowej Rady Narodowej Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1981 Kategoria:Pochowani na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie