thumb|Hymenofor Amanita ceciliae
Muchomor złotawy (Amanita ceciliae (Berk. & Broome) Bas) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji: Amanita, Amanitaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi (według Index Fungorum).
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozowali w 1854 r. Miles Joseph Berkeley i Broome nadając mu nazwę Agaricus ceciliae. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1984 r. Cornelius Bas, przenosząc go do rodzaju Amanita.
Posiada 13 synonimów naukowych. Niektóre z nich to: Agaricus ceciliae Berk. & Broome 1833 Amanita inaurata Secr. ex Gillet 1874 Amanita strangulata sensu auct. mult. 2005 Amanitopsis ceciliae (Berk. & Broome) Wasser 1992 Amanitopsis inaurata (Secr. ex Gillet) Fayod 1889.
Nazwę polską podały A. Borowska i Alina Skirgiełło w 1993 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako muchomor pochwiasty forma łuskowata.
Morfologia Kapelusz Średnica 8–20 cm, początkowo jajowaty, potem dzwonkowato-stożkowaty, na koniec rozpostarty, prążkowany do 1/4 promienia. Brzeg ostry. Powierzchnia żółtobrązowa, czerwonobrązowa do szarobrązowej i oliwkowobrązowej, na środku ciemniejsza, w stanie suchym matowa, w stanie wilgotnym nieco lepka. Łatki grube, początkowo szare, brązowawe z wiekiem, w centrum gęsto rozmieszczone, rzadziej duże (osłona składa się głównie z kulistych komórek i dlatego jest łamliwa i często zostaje na kapeluszu). Blaszki Białe, nieco brązowiejące z wiekiem wolne, ostrza z białymi kłaczkami. Trzon Wysokość 12–25 cm, grubość 2–4 cm, nieco rozszerzający się ku podstawie, białawy w górze, poza tym brązowawy, nieco łuseczkowaty, bez pierścienia, podstawa bez wyraźnej pochwy, z kilkoma strefami łusek, resztek osłony, początkowo pełny, pusty z wiekiem kruchy. Miąższ Biały, w kapeluszu cienki, bez zapachu, smak łagodny, orzechowy. Wysyp zarodników Biały, nieamyloidalny. Zarodniki okrągłe, gładkie, przejrzyste, 10,5-14 × 10-14 µm.
Występowanie i siedlisko Występuje na półkuli północnej, jego stanowiska opisano w Ameryce Północnej, Europie i Japonii. W Polsce jest dość rzadki.
Owocniki wyrastają od lata do jesieni, w lasach liściastych i iglastych, na polanach i w parkach, preferuje gleby wapienne, gliniaste i ilaste.
Znaczenie Grzyb mikoryzowy. Grzyb jadalny po obróbce termicznej, w stanie surowym toksyczny dla człowieka. Bez aromatu i dlatego niezbyt zalecany do jedzenia.
Gatunki podobne Muchomora złotawego można pomylić z muchomorem brązowooliwkowym (Amanita submembranacea), czy też z muchomorem oliwkowym (Amanita battarrae).
Przypisy
Kategoria:Grzyby jadalne Kategoria:Muchomorowate Kategoria:Mykobiota Polski