Nikołaj Dmitriewicz Golicyn książę, ros. Николай Дмитриевич Голицын (ur. we wsi Poriecze w guberni moskiewskiej, zm. 2 lipca 1925) – ostatni premier Imperium Rosyjskiego w okresie rządów Mikołaja II (1894–1917).
Życiorys Urodził się w rodzinie książęcej starego rosyjskiego rodu. W latach 1885–1903 był gubernatorem kolejno guberni: archangielskiej, kałuskiej i twerskiej. Od 1903 senator, od 1915 członek Rady Państwa (frakcja prawicy) i przewodniczący Komisji Pomocy Rosyjskim Jeńcom. Popierany przez żonę Mikołaja II – Aleksandrę Fiodorowną. Przewodniczący Rady Ministrów w okresie - . Obalony przez rewolucję lutową.
Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu odszedł z polityki. Po przewrocie bolszewickim pozostał w Rosji. W latach 1920–22 dwukrotnie aresztowany przez Czeka i GPU. Po aresztowaniu przez OGPU w 1925 skazany administracyjnie przez OSO przy Kolegium OGPU i stracony.
Bibliografia Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 29 Moskwa 1978 Голицын Николай Дмитриевич na portalu hrono.ru
Przypisy
Kategoria:Przewodniczący Rady Ministrów Imperium Rosyjskiego Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w ZSRR Nikołaj Kategoria:Szlachta Imperium Rosyjskiego Kategoria:Więźniowie radzieckich więzień Kategoria:Straceni szefowie rządów Kategoria:Urodzeni w 1850 Kategoria:Zmarli w 1925 Kategoria:Gubernatorzy archangielscy Kategoria:Ofiary represji politycznych w ZSRR