Jałowiec wirginijski (Juniperus virginiana) – gatunek drzewa iglastego z rodziny cyprysowatych (Cupressaceae). Występuje naturalnie w Ameryce Północnej.
Morfologia left|thumb|Gałązka z igłami i szyszkami Pokrój W swej ojczyźnie jałowiec wirginijski osiąga wysokość 40 m i żyje do 300 lat. Koronę ma zwykle smukłą, kolumnową lub ostrostożkową. W Europie Środkowej rośnie wolno i osiąga kilkanaście m wysokości. Kora Szarobrunatna, łuszczy się długimi paskami. Liście Podobnie jak inne gatunki z rodzaju Juniperus ma dwa typy liści. Liście szpilkowe umieszczone są tylko na końcach gałązek, mają około 5 mm długości, są równowąskie, bardzo ostre, z jasnym podłużnym prążkiem na wierzchu, pod spodem jednolicie zielone. Liście łuskowe mają tylko 1,5 mm długości, z przodu są tępe albo z wysmukłym, lekko odstającym końcem. Kwiaty Kwiaty żeńskie małe, zielone. Strobile męskie żółte, kuliste - rosną pojedynczo na końcach gałązek. Kwitnie w marcu i kwietniu. Szyszkojagoda Brązowawa z niebieskim nalotem, grubości do 6 mm.
Zastosowanie Jako drzewo ozdobne w parkach i ogrodach w całej Europie. Dostarcza aromatycznego, wartościowego drewna zwanego - czerwonym drewnem cedrowym. Jest ono trwałe, łatwe do obróbki, idealne dla produkcji ołówków, toteż drzewo bywa nazywane także cedrem ołówkowym. Chętnie wykorzystywane przy produkcji pudełek na cygara.
Przypisy
Bibliografia Eva Dreyer, Wolfgang Dreyer: Przewodnik drzewa i krzewy szybkie i proste rozpoznawanie gatunków.
Kategoria:Cyprysowate Kategoria:Drzewa i krzewy ozdobne Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza