Henryk Struve, pseudonim Florian Gąsiorowski (ur. 27 czerwca 1840 w Gąsiorowie, zm. 16 maja 1912 w Eltham) – polski filozof, psycholog, tłumacz, estetyk, encyklopedysta.
Życiorys Jego rodzicami byli pochodzący z Monachium JerzyWg Kaszewskiego Henryk Struve był "spadkobiercą imienia i majątku" swojego ojca Struve (zm. 1886) i holenderskiej narodowości Poznanianka Eugenia de Witte, mówiącą bardzo dobrze po polsku. Jerzy Struve przybył do Królestwa PolskiegoWg Kaszewskiego i Woleńskiego Henryk Struve przybył do Królestwa Polskiego w 1827, jednak gen. J. Zajączek zmarł w 1826 roku. i dzięki znajomości z namiestnikiem księciem Józefem Zajączkiem objął posadę w rządowej służbie leśnej; w kolejnych latach uzyskał indygenat, następnie osiadł w Gąsiorowie w guberni kaliskiej.
Henryk Struve uczęszczał do gimnazjum w Warszawie i Piotrkowie, studiował w latach 1858–1863 na uniwersytetach w Tybindze, Heidelbergu, Erlangen, Gettyndze, Hall, Lipsku i Jenie. W marcu 1863 uzyskał stopień doktora filozofii na Uniwersytecie w Jenie. W lutym 1863 objął obowiązki adiunkta logiki w Szkole Głównej Warszawskiej, a w listopadzie r. 1864 mianowany został profesorem nadzwyczajnym filozofii w tejże Szkole. Z powodu zamiany Szkoły Głównej na Cesarski Uniwersytet w 1870 roku, doktoryzował się ponownie w Moskwie i w 1871 roku został profesorem zwyczajnym filozofii na Uniwersytecie Warszawskim (do 1903). W latach 1875–1894 pełnił obowiązki Prezesa Komisji egzaminacyjnej dla nauczycieli. W 1868 roku został wybrany Członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w KrakowieSkład Akademii Umiejętności Rocznik Akademii Umiejętności w Krakowie, Rok 1897/8 s. 16. Od 1873 roku członek Akademii Umiejętności. W 1900 został uhonorowany godnością doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był też członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1903 roku przeniósł się do Anglii. Odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu św. Stanisława, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu św. Anny i Krzyżem Komandorskim Orderu Świętego Włodzimierza
Erudyta, posiadający wszechstronne zainteresowania filozoficzne, był przez szereg lat czołowym przedstawicielem nauki polskiej. Zasłużył się raczej na polu historii oraz propagandy filozofii polskiej w kraju i zagranicą. Jako filozof eklektyk o poglądach staroświeckich, którymi rządził się też w sprawach sztuki (na tym tle głośna była jego polemika ze Stanisławem Witkiewiczem). W filozofii łączył ontologiczny idealizm z trójpoznawczym pozytywizmem.
Publikacje i dzieła Oprócz licznych artykułów i rozpraw (ps. Florian Gąsiorowski) w czasopismach, oddzielnie wydał m.in.:
O istnieniu duszy i jej udziale w chorobach umysłowych (1867), Wykład systematyczny logiki (1871), Synteza dwóch światów (1876), Hamlet. Eine Charakter-Studie (1876), Życie i prace Józefa Kremera (1881), Estetyka barw (1886), Sztuka i piękno (1892), Wstęp krytyczny do filozofii (1896, III wyd. 1903), Historia logiki jako teorii poznania w Polsce (1911, główne jego dzieło).
Był również encyklopedystą oraz w latach 1900–1914 członkiem komitetu redakcyjnego Encyklopedii Wychowawczej.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962–1969) Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924–1927) Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934–1939)
Linki zewnętrzne Henryk Struve – publikacje dostępne cyfrowo w bibliotece Polona
Kategoria:Członkowie Akademii Umiejętności Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Polscy encyklopedyści Kategoria:Polscy estetycy Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Nauczyciele akademiccy Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Szkoły Głównej Warszawskiej Kategoria:Urodzeni w 1840 Kategoria:Zmarli w 1912