mały|240px|Grób poety, prozaika i felietonisty Jerzego Narbutta na cmentarzu Wolskim w Warszawie mały|240px|Grób poety, prozaika i felietonisty Jerzego Narbutta na cmentarzu Wolskim w Warszawie Jerzy Stanisław Narbutt (ur. 12 października 1925 w Warszawie, zm. 30 maja 2011 w Warszawie) – polski poeta, prozaik i felietonista.
Życiorys Jego rodzicami byli Antoni Narbutt, dziennikarz – do wybuchu pierwszej wojny światowej, redaktor naczelny „Tygodnika Wileńskiego” – i Stanisława z Glińskich. Dziad pisarza Ferdynand Narbutt był uczestnikiem powstania styczniowego i walczył w oddziale swojego kuzyna Ludwika Narbutta.
Był uczniem Gimnazjum Władysława Giżyckiego w Warszawie. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego na seminarium doktorskim u prof. Władysława Tatarkiewicza. Debiutował jako prozaik w 1957 na łamach „Tygodnika Powszechnego”. Współpracownik prasy katolickiej – z wyjątkiem paxowskiej. W grudniu 1975 roku był sygnatariuszem protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59)Kultura 1976/01/340 - 02/341 Paryż 1976, s. 236.. W latach 1975–1980 objęty zakazem druku, współpracował z prasą II obiegu. Publikował w emigracyjnym tygodniku „Wiadomości”. Autorem słów pieśni „Solidarni” (Solidarni, nasz jest ten dzień...), która – z muzyką Stanisława Markowskiego – stała się oficjalnym hymnem „Solidarności”.
Jerzy Narbutt zmarł 30 maja 2011 r. w Warszawie. Spoczął na Cmentarzu Wolskim (kw. 9-3-21).
Twórczość Był autorem powieści Ostatnia twarz portretu, kilku zbiorów opowiadań, paru tomów wierszy, licznych artykułów i esejów, wydawanych na łamach Ładu i tygodnika „Solidarność”.
Debiut i inne opowiadania Znowu zakwitnie listopad List nie wysłany pocztą (1975) Ostatnia twarz portretu Sól ziemi (1980) Nasz jest ten dzień (1981) Szkice historyczne (1984) Druga twarz portretu (1982) mały|Grób Jerzego Narbutta na Cmentarzu Wolskim w Warszawie, 2023 r.|317x317pxZ ziemi polskiej, z ziemi włoskiej (1983) Uciec z wieży Babel (Arcana, Kraków 1999) Awantury polemiczne (2000) Od Kraszewskiego do Parnickiego (2000) Spory o słowa, spory o rzeczy (2001) Dwa bunty (2003) Wyrzucony na brzeg życia (2005)
Odznaczenia W 2004 został uhonorowany Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy.
Postanowieniem z 14 czerwca 2006 roku prezydent Lech Kaczyński „za wybitne zasługi dla rozwoju niezależnego dziennikarstwa i wolnych mediów w Polsce, za działalność na rzecz przemian demokratycznych, za osiągnięcia w pracy w „Tygodniku Solidarność"” odznaczył Jerzego Narbutta Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski – pkt 5..
Przypisy
Bibliografia "Jerzego Narbutta życie służebne", Krzysztof Masłoń, Rzeczpospolita 23-02-2008 "Wielki zamilczany", Jerzy Biernacki, Gazeta Wolni i Solidarni 03-11-2006
Ruman, Jan M.: Narbutt Jerzy (1925–2011), „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej, 2011 nr 5-6 s.184,fot. Marczak, Wojciech: Jerzego Narbutta portret własny, cz.1 "Debata" 2012, nr 5(57), s. 10-13; cz. II - "Debata" 2012, nr 6(58), s. 12-15, cz. III - "Debata" 2012, nr 7(59), s. 14-17
Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Wolskim w Warszawie Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Sygnatariusze Listu 59 Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Wyróżnieni Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy Kategoria:Zmarli w 2011 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie