Antoni Olcha właśc. A. Władysław Mirek (ur. 21 listopada 1914 we wsi Naprawa, zm. 24 listopada 1978 w Warszawie) – polski prozaik, poeta, reportażysta, autor sztuk scenicznych oraz dyplomata.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej. W 1933 ukończył seminarium nauczycielskie w Jordanowie, a po wojnie, w latach 1946-1950 studia na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. Później (w 1968) ukończył także Wydział Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1933 ogłosił tomik poezji Z pod strzechy. Był redaktorem miesięcznika „Wieś – Jej Pieśń” (1933–1934) oraz „Nowa Wieś” (1934–1936).
Brał udział w kampanii wrześniowej jako ochotnik. W latach 1939–1941 przebywał w Wilnie, gdzie był współpracownikiem dziennika „Prawda Wileńska”. Po zajęciu Wilna przez wojska niemieckie w czerwcu 1941 przedostał się do Warszawy i ukrywał się tam jako ogrodnik i woźnica. Mieszkał tam do 1943, a w latach 1943–1945 brał udział w konspiracyjnym ruchu kulturalnym na Podhalu.
W 1945 organizował akcję przesiedleńczą małorolnych chłopów z Podhala na Ziemie Odzyskane. W okresie od 1945 do 1947 był redaktorem naczelnym tygodnika „Chłopi” oraz kierownikiem Działu Rolnego Polskiej Agencji Prasowej. Następnie był redaktorem gazety „Rolnik Polski” (od 1952 „Gromada – Rolnik Polski”), później redaktorem pisma „Orka" (1957–1960, od 1960 „Tygodnik Kulturalny"), miesięcznika „Teatr Ludowy" (1962–1965).
W 1960 wszedł w skład Zarządu Głównego Związku Literatów Polskich.
W latach 1973–1978 pełnił funkcję zastępcy ambasadora, a wcześniej, od 1970 roku radcy do spraw kultury Ambasady PRL w Belgradzie. W 1965 roku otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Sztuki III stopnia.
Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B21-6-28)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Życie prywatne Pierwszą żoną Antoniego Olchy była Wiktoria Jasińska. W 1970 ożenił się ponownie z młodszą o 29 lat Zofią Morawską, z którą jest pochowany.thumb|Grób Antoniego Olchy i jego żony na cmentarzu Wojskowym na Powązkach
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1969)Dekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, "Trybuna Ludu", nr 201, 22 lipca 1969, s. 8. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (18 września 1945) „za wybitne zasługi w dziedzinie propagowania idei demokratycznej, jak również w dziedzinie organizacji P.A.P. „Polpress”” - wymieniony jako Olcha Mirek Antoni. Medal 10-lecia Polski Ludowej (12 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 12 stycznia 1955 r. nr 0/105 - na wniosek Zarządu Głównego Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa” - wskazany jako Olcha-Mirek Antoni.
Twórczość Nowa Naprawa Zwierciadła Most nad urwiskiem (1949) We wsi podźwigniętej z popiołów Szumią dęby nad Iguassu Rok 1329 Wiosenna ziemia Różne strony czasu Żywe ogniwa Kamień i skrzydło Oko delfina Wiktor Brazylijskie profile (z podróży do Brazylii w latach 1957-1958) Ozga-Michalski Niepokój wiosennej zieleni (1972) Lustra potoku Centkiewiczowie Szczerbce, flety i kołacze Czas i słowo Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Nauk Politycznych w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Naprawie Kategoria:Ochotnicy w kampanii wrześniowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Polscy reportażyści Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1978