thumb|Crucible Theatre, miejsce rozgrywania turnieju thumb|John Higgins – zwycięzca turnieju thumb|Shaun Murphy – wicemistrz świata thumb|Stephen Hendry – zdobywca najwyższego breaka (147 punktów) Mistrzostwa świata w snookerze 2009 (The 2009 Betfred.com World Snooker Championship) – 76. edycja mistrzostw świata w historii tej dyscypliny sportowej, która odbyła się w dniach 18 kwietnia – 4 maja 2009 roku w Crucible Theatre w Sheffield. Były ósmym, ostatnim turniejem rankingowym sezonu snookerowego 2008/2009. Zwycięzca turnieju otrzymał 10 tysięcy punktów rankingowych oraz 250 tysięcy funtów brytyjskich. Obrońcą tytułu był lider listy rankingowej Ronnie O’Sullivan. W fazie głównej turnieju wzięło udział 32 zawodników, 16 graczy miało zapewniony udział w I rundzie z racji miejsca w pierwszej szesnastce listy rankingowej, pozostała szesnastka wywalczyła miejsce w mistrzostwach grając w kwalifikacjach.

Z powodu kryzysu ekonomicznego, w jakim znalazł się snooker, turniej po raz pierwszy od 1975 roku miał nie mieć sponsora tytularnego, jednak w kwietniu 2009 roku Światowy Związek Snookera podpisał umowę z firmą bukmacherską. Począwszy od roku 2009 i przez kolejne cztery lata głównym sponsorem Mistrzostw świata będzie .

Mecze kwalifikacyjne odbyły się w dniach 25 lutego – 4 marca oraz 8–10 marca 2009 roku w English Institute of Sport w Sheffield.

Organizacja turnieju Losowanie Losowanie par pierwszej rundy zostało przeprowadzone 11 marca 2009 roku (o godzinie 9:45 GMT). Relacja była transmitowana na żywo w BBC Radio Sheffield.

Nagrody Nagrody były wypłacane w funtach brytyjskich. Nagrody za osiągnięcie danej fazy turnieju nie sumowały się, nagrody za breaki były wypłacane niezależnie od osiągniętej fazy rozgrywek, przy czym obowiązywały dwie stawki: za breaki osiągnięte w kwalifikacjach i breaki osiągnięte w fazie głównej turnieju.

Łączna zarezerwowana pula nagród to 1 111 000 funtów (milion sto jedenaście tysięcy). Nagroda Zwycięzca 250 000 £ Finalista 125 000 £ Półfinalista 52 000 £ Ćwierćfinalista 24 050 £ Ostatnia 16 16 000 £ Ostatnia 32 12 000 £ Ostatnia 48 8 200 £ Ostatnia 64 4 600 £ Najwyższy break w fazie zasadniczej turnieju 10 000 £ Najwyższy break w fazie kwalifikacyjnej turnieju 1 000 £ Break maksymalny w fazie zasadniczej turnieju 147 000 £ Break maksymalny w fazie kwalifikacyjnej turnieju 5 000 £ Łączna pula nagród 1 111 000 £ Punkty do rankingu Zwycięzca turnieju otrzymał: 10000 punktów rankingowych. Wicemistrz (runner up): 8000 punktów rankingowych. Półfinaliści: 6400 punktów rankingowych. Ćwierćfinaliści: 5000 punktów rankingowych. Ostatnia 16: 3800 punktów rankingowych. Ostatnia 32: 2800 punktów (w przypadku zawodników nierozstawionych) lub 1400 (w przypadku zawodników rozstawionych).

Punktowane były również poszczególne fazy kwalifikacji, przy czym jeżeli rozstawiony zawodnik (grający pierwszy mecz w eliminacjach) przegrywał spotkanie wówczas dostawał połowę punktów przewidzianych za udział w danej fazie kwalifikacji. Punktacja prezentowała się następująco: Ostatnia 48: 2300 punktów rankingowych (1150 dla zawodnika rozstawionego). Ostatnia 64: 1800 punktów rankingowych (900). Ostatnia 80: 1300 punktów rankingowych (650). Ostatnia 96: 800 punktów rankingowych (400).

Sędziowie

Ceny biletów Bilet na mecze kwalifikacyjne (ważny przez cały dzień) kosztował 7,5 funta.

Ceny biletów na mecze fazy głównej przedstawiały się następująco: 12 funtów za: jedną sesję (poranną lub popołudniową) meczu I rundy lub II rundy. 17 funtów za: jedną sesję (wieczorną) meczu I lub II rundy. 18 funtów za: jedną sesję (poranną lub wieczorną) meczu ćwierćfinałowego. 23 funty za: jedną sesję (wieczorną) meczu ćwierćfinałowego oraz za jedną sesję (poranną lub popołudniową) meczu półfinałowego. 30 funtów za: jedną sesję (wieczorną) meczu półfinałowego. 42 funty za: I, II i III sesję meczu finałowego (jest to kolejno: popołudniowa, wieczorna i popołudniowa sesja). 55 funtów za IV (wieczorną) sesję meczu finałowego.

Bilety (na większość meczów w fazie głównej) rozeszły się niemal natychmiast.

Uczestnicy Zakwalifikowani z listy rankingowej W turnieju najwyżej rozstawiany jest obrońca tytułu. W roku 2009 był nim Ronnie O’Sullivan, który jednocześnie był wówczas liderem światowej listy rankingowej na sezon 2008/09. Państwo Liczba repr. % uczestników Anglia 18 56,25% Szkocja 5 15,625% Irlandia Północna 3 9,375% Chiny 2 6,25% Walia 2 6,25% Australia 1 3,125% Hongkong 1 3,125%

Wyłonieni w ramach kwalifikacji Uczestnicy wyłonieni w kwalifikacjach (w nawiasie numer zajmowany na liście rankingowej): Jamie Cope (19) (2R) Joe Swail (20) (1R) Stuart Bingham (21) (1R) Mark J. Williams (22) (1R) Nigel Bond (23) (2R) Stephen Lee (26) (1R) Barry Hawkins (27) (1R) Steve Davis OBE (29) (1R) Gerard Greene (33) (1R) Michael Holt (34) (1R) Ricky Walden (35) (1R) Andrew Higginson (38) (1R) Liang Wenbo (40) (1R) Rory McLeod (44) (1R) Jamie Burnett (45) (1R) Martin Gould (63) (1R)

Przewidywania bukmacherów przed rozpoczęciem turnieju Główny sponsor turnieju, następująco oceniał szansę poszczególnych zawodników na zdobycie tytułu mistrza świata (stan z 12 kwietnia 2009, stawki są podane w systemie dziesiętnym decimal): 5 graczy największymi szansami 5 graczy z najmniejszymi szansami Ronnie O’Sullivan (3,25) Mark Selby (8) Stephen Maguire (9) John Higgins (13) Allister Carter (13) Steve Davis (301) Martin Gould (301) Nigel Bond (501) Rory McLeod (501) Jamie Burnett (501)

Przebieg turnieju Przebieg rundy pierwszej 18 kwietnia Tego dnia całe swoje spotkanie rozegrał obrońca tytułu – Ronnie O’Sullivan ze Stuartem Binghamem. Faworytem tego spotkania był O’Sullivan, w sezonie 2008/2009 (do MŚ) rozegrał on ponad 2 razy więcej frame’ów niż jego rywal i wbił 33 turniejowych breaków stupunktowych (Bingham zaś tylko 2). Mecz był zaplanowany na sesję poranną i wieczorną. Po pierwszej sesji tego pojedynku był wynik 6:3 (2:2 do przerwy) dla O’Sullivana, wyniki poszczególnych partii: 69-9 (61), 140-0 (140), 1-103 (67), 4-61, 32-101 (58), 74-48, 73-23, 104-0 (104), 74-29 (73). W wieczornej sesji mecz został dokończony, rozegrano 6 partii, z czego 4 wygrał Ronnie O’Sullivan zwyciężając tym samym w meczu 10:5 i awansując do drugiej rundy. W sesji wieczornej obaj zawodnicy zdobyli breaka stupunktowego. Wyniki poszczególnych frame’ów: 78-16 (78), 0-84 (80), 0-100 (100), 103-0 (94), 143-0 (100), 119-0 (97).

W sesji porannej pierwszą sesje swojego meczu miał rozegrać Mark King oraz Rory McLeod, mecz jednak został przerwany po 6 partiach (przy stanie 3:3), gdyż w przeciągu niespełna 4 godzin udało się rozegrać tylko 2/3 przewidzianych na tę sesję frame’ów. Mecz został wznowiony o godzinie 11:00 w dniu 19 kwietnia. Wyniki partii: 27-59, 76-30 (70), 73-27 (61), 71-47, 31-68, 40-73.

Stephen Hendry oraz Mark Williams rozpoczęli swój mecz w sesji popołudniowej. Hendry prowadził do przerwy 3:1, jednak całą sesję przegrał 4:5. Wyniki poszczególnych partii sesji: 99-25 (72), 67-12, 0-75 (75), 70-6 (61), 73-1, 0-74 (57), 32-86, 15-67 (66), 30-66.

W drugim pojedynku rozgrywanym w sesji popołudniowej tego dnia Graeme Dott – Barry Hawkins było 4:5. Wyniki poszczególnych partii tej sesji: 0-122 (82), 71-33, 87-0 (71), 7-56, 42-78 (50), 1-143 (129), 112-0 (82), 92-0, 15-68 (67).

W sesji wieczornej swój mecz rozpoczął Allister Carter z Gerardem Greenem. Do przerwy był wynik 3:1 dla Cartera, zaś po 9 partiach zawodnik ten prowadził 6:3. Wyniki frame’ów: 68-22, 74-5, 62-45, 48-67, 89-0 (89), 91-17 (91), 65-6 (53), 0-100 (62), 17-61.

19 kwietnia W sesji porannej mecz rozpoczął Martin Gould z Markiem Allennem. Do przerwy prowadził 3:1 Allen, zaś po 9 partiach prowadził on 7:2. Wyniki poszczególnych partii: 49-69 (69), 19-83 (65), 75-12 (71), 39-73, 14-84, 0-77 (77), 0-129 (129), 1-99 (52), 62-57.

Drugą sesje spotkania rozegrał również Mark King z Rory McLeodem. Rozegrano 8 partii tego meczu, po których był wynik 9:5 dla Kinga. Wyniki poszczególnych partii: 31-81, 72-43 (66), 114-0 (114), 129-0 (75, 50), 76-1 (67), 31-64, 72-0 (65), 68-14 (54).

W sesji popołudniowej zakończył się mecz Allister Carter – Gerard Greene wynikiem 10:5 dla Cartera. Wyniki partii tej sesji: 19-60 (52), 67-66, 84-0 (68), 2-91 (55), 77-71, 82-31.

Swój pojedynek rozpoczął Mark Selby oraz Ricky Walden, do przerwy był wynik 3:1 dla Selby’ego, wygrał on również całą sesję 6:3, wyniki poszczególnych partii: 75-35, 85-0, 0-90 (90), 77-8, 95-6 (61), 0-113 (78), 84-6 (62), 36-74 (52), 74-53 (53 Selby).

W sesji wieczornej mecz dokończali: Stephen Hendry i Mark Williams. Hendry’emu udało się wygrać pięć partii z rzędu i doprowadzić od stanu 5:7 do 10:7. Wyniki frame’ów tej sesji: 60(51)-64, 74(65)-8, 14-71(42), 70(51)-69, 100(83)-20, 68(53)-54, 77(53)-40(40), 64-54.

W drugim spotkaniu sesji wieczornej, swój pojedynek dokończyli: Graeme Dott i Barry Hawkins. Hawkins prowadził po pierwszej sesji 5:4, jednak po wznowieniu pojedynku udało mi się wygrać 3 partie i ostatecznie mecz przegrał 8:10. Wyniki partii tej sesji (Dott – Hawkins): 95(70)-41, 0-105(105), 91(91)-0, 104(95)-5, 70(69)-45, 0-75(75), 45(37)-85(84), 83-8, 70(46)-63(63).

Zakończył się również mecz Marka Kinga i Rory McLeoda. Ostatecznie King zwyciężył w tym meczu 10:6. Mecz został dokończony w trzeciej (nieplanowanej) odsłonie, ze względu na wolne tempo rozgrywania pojedynku.

20 kwietnia W sesji porannej zakończył się mecz Mark Allen – Martin Gould. Allen zwyciężył 10:6. Wyniki partii: 41-96 (87), 0-90 (90), 8-77 (74), 68-17, 102-21 (84), 1-96 (68), 88-9 (88).

Rozpoczął się mecz Marco Fu – Joe Swail. Pierwszą sesję pojedynku wygrał Fu, 5:4. Wyniki poszczególnych frame’ów: 111-4 (111), 0-84 (54), 80-1, 20-72, 6-81, 88-6 (87), 74-56, 0-91 (50), 124-0 (124).

W sesji popołudniowej dokończony został pojedynek Mark Selby – Ricky Walden. Selby kontrolując kilku frame’ową przewagę zakończył mecz na swoją korzyść wynikiem 10:6. Zdobywając w tej sesji 3 breaki stupunktowe. Wyniki poszczególnych frame’ów: 127-0 (127), 9-71, 74-11 (58), 0-100 (100), 117-15 (117), 0-78, 117-7 (101).

W drugim meczu sesji popołudniowej rozgrywany był mecz pomiędzy dwoma reprezentantami Chin: Ding Junhui i Liangiem Wenbo. Odsłona tego pojedynku zakończyła się minimalnym zwycięstwem Dinga 5:4. Wyniki frame’ów: 76-7 (71), 49-61, 68-50, 64-31, 69-49, 16-110 (90), 4-95 (95), 61-48, 59-71.

Wieczorem zakończył się pojedynek Marco Fu – Joe Swail. Reprezentant Hongkongu pokonał nierozstawionego Swaila 10:4. Po meczu Fu powiedział: I was able to play to the same standard as I did this morning, I was hitting the ball very well and making a lot of breaks, my safety was good and overall I’m quite happy with my game and that I was able to do that on the match table. (Mogłem grać trzymając te same standardy co rano, uderzałem bile bardzo dobrze i robiłem mnóstwo breaków, moja gra na odstawnych była dobra i ogólnie jestem zadowolony z mojej gry, co mogłem pokazać podczas tego meczu na stole).

Rozpoczął się mecz Joe Perry – Jamie Cope. Pomimo iż Perry był w tym spotkaniu zawodnikiem rozstawionym, to według całosezonowych statystyk miał zbliżone osiągnięcia do Cope’a (podobna liczba rozegranych frame’ów). Sesję tego meczu wygrał minimalnie Perry 5:4; wyniki partii: 40-61, 67-46, 79-0 (79), 71-60, 64-41, 12-66, 0-71 (71), 119-0 (110), 0-81 (81).

21 kwietnia W sesji porannej zakończył się mecz Ding Junhui – Liang Wenbo. W pojedynku dwóch Chińczyków lepszy okazał się rozstawiony w turnieju Junhui, który zwyciężył w meczu 10:8 (od stanu 7:8). Wyniki frame’ów: 82-8 (58), 73-52 (72, 52), 0-128 (51,77), 0-72 (68), 0-73, 20-91 (91), 112-22 (111), 100-0 (91), 92-14 (63).