Łomnicka Kopa (słow. Lomnická kopa, niem. Lomnitzer Schulter, węg. Lomnici váll) – mało wybitny garb o wysokości 2421m n.p.m. w słowackiej części Tatr Wysokich. Znajduje się w długiej grani odchodzącej na południe od wierzchołka Łomnicy. Od Wielkiej Łomnickiej Baszty oddzielona jest Łomnicką Przełęczą.
Powyżej Łomnickiej Kopy w kierunku Łomnicy znajdują się kolejno: Niżni Łomnicki Karb (Lomnická priehyba), Łomnicki Kopiniak (Lomnická stena), Pośredni Łomnicki Karb (Prostredný lomnický zárez), Łomnicki Mniszek (Lomnický mníšik), Wyżni Łomnicki Karb (Vyšný lomnický zárez), Łomnicki Kopiniaczek (Lomnický zub), Łomnicka Szczerbinka (Lomnická štrbinka).
thumb|left|Łomnicka Kopa widoczna powyżej Łomnickiej Przełęczy Od Łomnickiej Kopy w kierunku Doliny Małej Zimnej Wody na południowy zachód odchodzi niewielka grań boczna. Na stronę tej doliny Łomnicka Kopa opada stromym urwiskiem, a w kierunku Doliny Łomnickiej piarżysto-skalistym zboczem. Od grani południowo-zachodniej poniżej szczytu odgałęzia się wybitny filar, niżej przekształcający się w Capią Grzędę. W jego górnej części można wyróżnić przełączki: Wyżni Capi Przechód i Niżni Capi Przechód. Właściwa południowo-zachodnia grań Łomnickiej Kopy stanowi orograficznie lewe, północno-wschodnie obramowanie Siklawicznego Żlebu. Znajdują się w niej trzy przełączki: Wyżni Łomnicki Przechód, Pośredni Łomnicki Przechód i Niżni Łomnicki Przechód. W dolnej części grań opada do Wielkiego Upłazu. W południowej ścianie Łomnickiej Kopy wyodrębniają się trzy żebra. Lewe z nich oddziela od siebie Siklawiczny Żleb i Mały Siklawiczny Żleb, natomiast najdłuższe jest żebro środkowe, w którym znajdują się Kapliczka i Łomnicka Próba.
Łomnicka Kopa jest obecnie wyłączona z ruchu turystycznego. Z racji swojej łatwej dostępności, przede wszystkim z Łomnickiej Przełęczy, Łomnicka Kopa była jednak odwiedzana przez turystów od dawna. Już w 1820 r. bliżej nieznani turyści węgierscy dokonali na nią wejścia. Było to pierwsze znane wejście w celach turystycznych. Najprawdopodobniej jeszcze wcześniej odwiedzali ją myśliwi i poszukiwacze skarbów.
Pierwsze wejścia turystyczne: turyści węgierscy, 1820 r. – letnie, Zoltán Brüll, Štefan Lux i István Zamkovszky, 1 stycznia 1933 r. – zimowe.
Przypisy
Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich Kategoria:Szczyty słowackich Tatr