Hiperkorekcja – w teorii wychowania: działanie, w którym pojawia się czynnik określany jako wynagrodzenie straty. W sensie ogólnym polega na postawieniu przed jednostką żądania, by doprowadziła otoczenie do stanu doskonałego; powrót do status quo. Alternatywa dla kary.
Geneza metody i jej właściwości Metoda opracowana przez pp. Foxxa i Azrina w 1973. Ma na celu, u osób niepełnosprawnych umysłowo, ograniczyć zachowania agresywne, niszczycielskie i autostymulacyjne. Choć jest to procedura karząca, to jednak minimalizuje negatywne właściwości karyO. Ivar Lovaas, Nauczanie dzieci niepełnosprawnych umysłowo, WSP, Warszawa 1993..
Metoda wykazuje dużą skuteczność, ale zwykle wymaga udziału personelu pomocniczego. Nie należy jej też stosować w sposób spontaniczny i agresywny. Przeznaczona jest głównie do korygowania zachowania stanowiącego duże zakłócenie.
Odmiany i przykłady praktyczne Można rozróżnić dwie odmiany hiperkorekcji: praktykę pozytywną, czyli wielokrotną naprawę szkód wywołanych działaniem nieprawidłowym: Np. jeśli dziecko w sposób celowy rozlewa mleko, to możemy mu wydać polecenie wyczyszczenia całej podłogi. Przy czym działanie takie powinno być podjęte od razu po zauważeniu niewłaściwego zachowania. A terapeuta, w razie potrzeby, powinien manualnie poruszać rękoma i nogami dziecka, aby kontynuowało pracę. wielokrotne trenowanie zachowania pozytywnego (w ciągu krótkiego okresu od 15 do 30 min.): Np. jeśli dziecko celowo drze papier, to uczy się go klejenia papieru.
Przypisy
Bibliografia mgr Daria Krawczyk - Metody wychowawcze stosowane w pracy z dziećmi upośledzonymi umysłowo, s. 12-13 , Instytut Psychologii, Uniwersytet Gdański, Polskie Towarzystwo Analizy Behawioralnej
Kategoria:Pedagogika Kategoria:Behawioryzm