thumb|Adam Małysz, zwycięzca 49. Turnieju Czterech Skoczni 49. Turniej Czterech Skoczni (niem. 49. Vierschanzentournee) – edycja Turnieju Czterech Skoczni, przeprowadzona w sezonie 2000/2001 na skoczniach w Niemczech i Austrii, w ramach Pucharu Świata w skokach narciarskich.

Początek turnieju nastąpił 28 grudnia 2000, podczas serii kwalifikacyjnej do konkursu na skoczni w Oberstdorfie, który odbył się dzień później. Następnie, 1 stycznia 2001 rozegrano konkurs w Garmisch-Partenkirchen, a 4 stycznia w Innsbrucku. Ostatni konkurs został rozegrany 6 stycznia na obiekcie w Bischofshofen.

Pierwszy konkurs wygrał ówczesny lider klasyfikacji Pucharu Świata, Martin Schmitt, w drugich zawodach zwyciężył Noriaki Kasai, a ostatnie dwa konkursy wygrał Adam Małysz, który jednocześnie odniósł triumf w klasyfikacji łącznej Turnieju Czterech Skoczni. Na drugim stopniu podium w generalnej klasyfikacji turnieju stanął Janne Ahonen, a na trzecim - Martin Schmitt.

Zwycięzca edycji, Adam Małysz, jako pierwszy skoczek w historii przekroczył 1000 punktów w klasyfikacji łącznej turnieju oraz, również po raz pierwszy, uzyskał przewagę ponad 100 punktów nad drugim sklasyfikowanym zawodnikiem.

W cyklu wystartowało łącznie 106 zawodników z 20 narodowych reprezentacji, natomiast 79 spośród nich awansowało do konkursów głównych i zdobyło punkty do klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni.

Przed Turniejem Czterech Skoczni Organizacja Turniej został przeprowadzony przez Międzynarodową Federację Narciarską (FIS). Za organizację kolejnych konkursów odpowiadały poszczególne, miejscowe kluby narciarskie. Organizatorem pierwszego konkursu był klub SC Oberstdorf, drugiego - SC Partenkirchen, trzeciego - Verein Bergisel, a czwartego - SC Bischofshofen.

Na dwa tygodnie przed rozpoczęciem 49. edycji Turnieju Czterech Skoczni, pojawiły się informacje o tym, że turniej może zostać odwołany z powodu niesprzyjających warunków atmosferycznych, czyli zbyt wysokich temperatur i braku śniegu. Ostatecznie jednak, 21 grudnia organizatorzy ogłosili, że warunki pogodowe są sprzyjające do przeprowadzenia zawodów i Turniej Czterech Skoczni zostanie rozegrany.

Sponsor i nagrody Fundatorem nagród w 49. Turnieju Czterech Skoczni była niemiecka firma, Siemens Mobile. Sponsor zapewnił nagrody dla najlepszych zawodników turnieju. Zwycięzca klasyfikacji generalnej otrzymał samochód Audi A4 Quattro o wartości 50 000 marek niemieckich. Nagrody za miejsca w konkursach Turnieju Czterech Skoczni przyznawane były wszystkim zawodnikom, którzy zajęli pozycję w pierwszej szóstce. Za zwycięstwo w pojedynczym konkursie TCS skoczek otrzymywał 40 000 marek, za drugie miejsce w zawodach nagroda wynosiła 25 000 marek, za trzecie - 15 000 marek, za czwarte - 10 000 marek, za piąte - 6 000 marek, a za szóste - 4 000 marek. Dodatkowo, zwycięzca całego turnieju otrzymał nagrodę przyznaną przez Międzynarodową Federację Narciarską w kwocie 90 000 franków szwajcarskich.

Tło zawodów Spośród zawodników startujących w 49. Turnieju Czterech Skoczni, pięciu miało na koncie przynajmniej jedno zwycięstwo w klasyfikacji łącznej tego cyklu w poprzednich sezonach. Dwukrotnie Turniej Czterech Skoczni wygrywał Andreas Goldberger (w 1993 i 1995 roku), a po jednym zwycięstwie odnieśli: Toni Nieminen (1992), Kazuyoshi Funaki (1998), Janne Ahonen (1999) i Andreas Widhölzl (2000).

Przed pierwszym konkursem Turnieju Czterech Skoczni odbyły się cztery konkursy Pucharu Świata – trzy indywidualne i jeden drużynowy. Wszystkie zawody rozegrane były na skoczni w Kuopio. Dwukrotnie w konkursach indywidualnych zwyciężał Martin Schmitt, a raz Matti Hautamäki. Na podium konkursów stawali także: Sven Hannawald, Noriaki Kasai, Janne Ahonen, Andreas Widhölzl, Michael Uhrmann i Ville Kantee. W konkursie drużynowym wygrała natomiast reprezentacja Norwegii, która wyprzedziła ekipy Austrii i Finlandii.

Klasyfikacja Pucharu Świata przed rozpoczęciem turnieju thumb|Martin Schmitt, lider klasyfikacji generalnej Pucharu Świata przed rozpoczęciem 49. Turnieju Czterech Skoczni W listopadzie i grudniu 2000 organizatorzy konkursów Pucharu Świata narzekali na problemy związane z panującymi warunkami atmosferycznymi, czyli przede wszystkim brakiem śniegu. Jedynymi skoczniami w Europie, na których możliwe były skoki na śniegu, były obiekty w Finlandii oraz w Sankt Moritz. Dlatego też odwołane zostały zawody PŚ w Lillehammer i zamiast tego rozegrano je w Kuopio.

Poniższa tabela przedstawia zawodników sklasyfikowanych w Pucharze Świata przed rozpoczęciem 49. Turnieju Czterech Skoczni, czyli po przeprowadzeniu trzech konkursów indywidualnych w Kuopio. Klasyfikacja Pucharu Świata przed TCSMiejsceZawodnikPaństwoPunkty 1. 245 2. 186 3. 144 4. 130 5. 98 6. 94 7. 93 7. 93 9. 84 10. 74 11. 66 12. 52 13. 49 14. 44 14. 44 14. 44 17. 42 18. 40 18. 40 18. 40 18. 40 22. 33 23. 31 24. 30 26. 29 26. 29 28. 24 29. 23 30. 20 31. 16 31. 16 33. 15 33. 15 33. 15 36. 14 37. 13 38. 12 39. 10 39. 10 41. 9 42. 8 43. 6 44. 3 45. 2 45. 2 47. 1

Zasady Nieprzerwanie od sezonu 1996/1997 Turniej Czterech Skoczni rozgrywany jest systemem KO. Zawodnicy, na podstawie miejsc uzyskanych w kwalifikacjach byli dobierani w pary, w taki sposób, że zwycięzca kwalifikacji startował z zawodnikiem, który zajął 50. miejsce, drugi zawodnik kwalifikacji z 49. zawodnikiem i tak dalej, aż do pary, w której znaleźli się zawodnicy z miejsc 26. i 25. Podczas konkursu, zawodnik, który uzyskał lepszą notę od rywala, bezpośrednio awansował do serii finałowej. Spośród przegranych, wyłonionych zostało pięciu tzw. lucky losers, którzy mimo przegranego pojedynku awansowali do drugiej serii dzięki wysokiej nocie punktowej.

Piętnastu najlepszych zawodników Pucharu Świata miało zapewniony udział w konkursie głównym, w wyniku czego nie mieli oni obowiązku startować w serii kwalifikacyjnej. W przypadku rezygnacji zawodnika ze startu w kwalifikacjach bądź w przypadku zajęcia przez niego miejsca poza pierwszą pięćdziesiątką, został on sklasyfikowany na ostatnim miejscu dającym kwalifikację (50.).

Trzydziestu zawodników, którzy awansowali do serii finałowej, zdobyło punkty do klasyfikacji Pucharu Świata według identycznych zasad jak w pozostałych konkursach tej rangi. Wszyscy zawodnicy, którzy wystartowali w konkursie głównym, otrzymali także punkty do klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni. Do klasyfikacji tej zaliczane były noty punktowe zdobyte przez zawodników podczas konkursów.

Skoki oceniane były w taki sam sposób, jak podczas pozostałych zawodów Pucharu Świata. Za osiągnięcie odległości równej punktowi konstrukcyjnemu zawodnik otrzymywał 60 punktów, a za każdy dodatkowy metr uzyskiwał dodatkowo 1,8 punktu. Ponadto, styl skoku i lądowania podlegał ocenie przez pięciu sędziów wybranych przez FIS, którzy mogli przyznać maksymalnie po 20 punktów. Dwie skrajne noty (najwyższa i najniższa) nie wliczane były do noty zawodnika.

Skocznie Tradycyjnie, konkursy Turnieju Czterech Skoczni rozegrane zostały na dwóch obiektach w Niemczech, tj. w Oberstdorfie i Garmisch-Partenkirchen oraz na dwóch w Austrii, tj. w Innsbrucku i Bischofshofen. Wszystkie cztery skocznie to obiekty duże – punkt konstrukcyjny skoczni w Bischofshofen usytuowany był na 120 metrze, punkty K obiektów w Niemczech - na 115 metrze, a obiektu w Innsbrucku - na 108 metrze.

Nazwa skoczni Miejscowość Punkt K Punkt jury Rekord skoczniW tabeli podano rekordy skoczni obowiązujące przed rozpoczęciem Turnieju Czterech Skoczni. 75px Schattenbergschanze Oberstdorf K-115 123,0 m 125,0 m Kristian Brenden 29.12.1996 75px Große Olympiaschanze Garmisch-Partenkirchen K-115 121,0 m 123,0 m Martin Schmitt 01.01.1999 75px Bergisel Innsbruck K-108 115,0 m 120,0 m Dieter Thoma 04.01.1997 75px Paul-Ausserleitner-Schanze Bischofshofen K-120 132,0 m 137,0 m Sven Hannawald 23.02.1999

Jury Głównym dyrektorem konkursów w ramach 49. Turnieju Czterech Skoczni był Walter Hofer, a jego asystentem - Miran Tepeš. Sędzią technicznym podczas niemieckich konkursów był Torgeir Nordby, a jego asystentem - Bill Erickson. W zawodach na skoczni Bergisel sędzią technicznym był Wolfgang Happle, a asystował mu Bogdan Norčič, natomiast w ostatnim z konkursów funkcję sędziego technicznego sprawował Ueli Forrer, a jego pomocnikiem był Per Arne Gjerde.

Dyrektorem zawodów w Oberstdorfie był Heini Ihle, w Garmisch-Partenkirchen funkcję tę sprawował Toni Guggemoos, w Innsbrucku - Alfons Schranz, a w Bischofshofen – Peter Eberharth.

Zestawienie sędziów oceniających styl w poszczególnych konkursach przedstawia poniższa tabela: SędziaKrajStanowisko na wieży sędziowskiejOberstdorfGarmisch-PartenkirchenInnsbruckBischofshofenGert Aigmüller - - - DPer Busk C C A EJacques Gaillard A B C BKlaus-Dieter Götze B - - -Toni Guggemoos - - - AHans-Jörg Hermann - E - -Sepp Kleissl - - B -Johann Machmayer - A - -Fritz Polhammer D - - -Josef Slavík E D D CPeter Stattmann - - E -

Podium klasyfikacji łącznej ZawodnikOberstdorfGarmisch-PartenkirchenInnsbruckBischofshofenNota łącznaStrataSkok 1Skok 2NotaSkok 1Skok 2NotaSkok 1Skok 2NotaSkok 1Skok 2Nota Adam Małysz116,5 m132,5 m257,7 117,0 m129,5 m254,2111,5 m118,5 m259,2127,0 m134,0 m274,81045,9 - Janne Ahonen111,0 m119,0 m233,5 121,5 m117,0 m250,8104,0 m103,0 m214,3118,5 m124,5 m242,9941,5104,4 Martin Schmitt119,0 m133,0 m268,6 115,0 m117,5 m234,096,0 m101,5 m192,2118,0 m118,0 m225,3920,1125,8

Oberstdorf thumb|Noriaki Kasai, drugi zawodnik konkursu w Oberstdorfie Pierwszy z konkursów, przeprowadzonych w ramach Turnieju Czterech Skoczni, odbył się na obiekcie dużym w Oberstdorfie. W pierwszej serii konkursowej dziesięciu zawodników skoczyło przynajmniej 115 metrów, czyli uzyskało odległość większą bądź równą punktowi konstrukcyjnemu skoczni Schattenbergschanze. Najdalej skoczył Martin Höllwarth, który lądując na 126 metrze poprawił o metr dotychczasowy rekord skoczni Kristiana Brendena. Drugą odległość serii uzyskał Sven Hannawald (121 m) i plasował się na drugim miejscu. Trzecie miejsce po pierwszej serii zajmował natomiast Masahiko Harada po skoku na 119,5 metra. Wśród tzw. lucky losers, którzy awansowali do serii finałowej mimo przegranego pojedynku, znaleźli się: Jani Soininen, Hideharu Miyahira, Christof Duffner, Jure Radelj i Ville Kantee.

W serii finałowej wystartowało trzydziestu zawodników, spośród których czternastu osiągnęło lub przekroczyło punkt konstrukcyjny, natomiast siedmiu osiągnęło odległość powyżej 120 metrów. Pierwszym, który tego dokonał, był Stefan Horngacher, który uzyskał 127,5 metra i tym samym poprawił rekord skoczni Höllwartha o 1,5 metra. Rezultat ten został poprawiony przez szóstego zawodnika pierwszej serii, Adama Małysza. Reprezentant Polski skoczył 132,5 metra, co było najlepszym rezultatem osiągniętym do tej pory na skoczni w Oberstdorfie. Do końca konkursu Małysza wyprzedzili trzej zawodnicy: Noriaki Kasai po skoku na 128,5 metra, Masahiko Harada po skoku na 128 metrów oraz Martin Schmitt, który poprawił rekord Polaka o dodatkowe pół metra. Lider po pierwszej serii, Martin Höllwarth w serii finałowej uzyskał 114,5 metra, wskutek czego spadł z pierwszego na piętnaste miejsce. Zwycięzcą konkursu został zatem Schmitt, a na kolejnych stopniach podium stanęli Kasai i Harada.

Zestawienie par KO w konkursie głównym