Reggiane Re.2005 Sagittario (wł.: łucznik) – włoski samolot myśliwski z okresu II wojny światowej, ostatni model produkowany seryjnie z serii zapoczątkowanej samolotem Reggiane Re.2000. Pomimo zewnętrznego podobieństwa do poprzednich modeli, był całkowicie nową konstrukcją.
Historia Prace projektowe rozpoczęły się w 1941 roku. Plany maszyny były gotowe w grudniu 1941 roku, a płatowiec bez silnika już w lutym 1942 roku. Całkowicie odmienną konstrukcją od wcześniejszych w samolotach Reggiane było podwozie. O ile poprzednie podwozie główne chowało się do tyłu poprzez obrót o 90 stopnie, to teraz z uwagi na rozmieszczenie uzbrojenia w skrzydłach było to niemożliwe i przyjęto koncepcję taką jak w Messerschmitt Bf 109 lub Supermarine Spitfire, czyli chowało się w kierunku końcówek skrzydłaA. Ryś "Reggiane Re.2005 Saggitario" nTW Nr 3 z 1998 r.. Samolot miał też wciągane kółko ogonowe. Napęd stanowił produkowany na licencji pod oznaczeniem FIAT RA.1050 RC.58 Tifone niemiecki silnik DB-605A (używany w samolocie Messerschmitt Bf 109G). Silnik zamontowano dopiero w kwietniu 1942 roku, z uwagi na to, że zaginął w transporcie i został odnaleziony dopiero w Mediolanie, (dostęp 7 listopada 2009 r.) i prototyp (MM494) oblatano 10 maja 1942 rTak: A. Ryś "Reggiane Re.2005 Saggitario" nTW Nr 3 z 1998 r. Podawana też jest data 7 maja 1942 r: Reggiane Re.2005 Sagittario (Archer) lub 9 maja 1942 r.: Reggiane RE.2005 Sagittario. Podczas testów osiągnął on prędkość maksymalną 678 km/h a w nurkowaniu 980 km/hRe.2005 Sagittario, (dostęp 7 listopada 2009 r.). Natychmiast po oblataniu samolot skierowano do produkcji. Pomimo doskonałych osiągów i właściwości w 1942 roku zamówiono tylko 3 kolejne prototypy i 16 maszyn przedseryjnych. W związku z powyższym w firmie Reggiane rozważano możliwość sprzedaży na eksport. Wstępnie rozważano sprzedaż licencji i zamówiono 50 egzemplarzy do Szwecji, ale ostatecznie do zawarcia kontraktu nie doszło z uwagi na niemożność spełnienia żądań co do terminów dostaw. W lutym 1943 roku, pod naciskiem Niemiec, zamówiono 16 maszyn serii 0 oraz 750 maszyn seryjnych.
W kwietniu 1943 na drugim prototypie (MM495) zamontowano oryginalny niemiecki silnik DB.605 ze śmigłem VDM od Bf 109G. Maszyna ta osiągnęła w testach prędkość 720 km/h na 7300 m. Po zakończeniu prób był on wykorzystywany przez Luftwaffe do obrony pól naftowych w Rumunii.
Pierwsze seryjne maszyny Re.2005 seria 0 dostarczono w maju 1943 roku. W momencie kapitulacji Włoch 8 września 1943 roku, ukończono budowę 34 maszyn seryjnych serii 0. Po kapitulacji produkcję na żądanie Niemiec kontynuowano, ale nie wiadomo ile jeszcze egzemplarzy wyprodukowano.
Prace rozwojowe W ramach prac nad rozwojem rozpoczęto prace nad dwukadłubową wersją maszyny Re.2005 Bifusoliera podobną do North American P-82 Twin Mustang. Prace nad tą wersją przerwano. Inną opracowywaną wersją była Re.2005R. W celu poprawy osiągów w tyle kadłuba miał zostać zainstalowany oryginalny silnik odrzutowy konstrukcji inż. P.S. Campiniego złożony z klasycznego silnika spalinowego Fiat A-20 o mocy 370 KM napędzający dwie turbosprężarki, które sprężały powietrze, które dopiero potem było mieszane z paliwem i spalane. Wylot spalin znajdował się w ogonie. Oczekiwano, że prędkość wzrośnie do 730 km/hA. Ryś "Reggiane Re.2005 Saggitario" nTW Nr 3 z 1998 roku.. Istniały też niezrealizowane plany zastosowania w płatowcu Re.2005 niemieckiego silnika odrzutowego Jumo 004B (identycznego z napędem Me 262).
Użycie Samoloty Re.2005 były wykorzystywane do obrony Sycylii, a następnie Neapolu i Rzymu. Nieliczne egzemplarze znalazły się w lotnictwie Włoskiej Republiki Socjalnej, operując z lotniska Bresso koło Mediolanu. Kilka samolotów Re.2005 o numerach MM096100-04 i MM096106-1 walczyło jeszcze w specjalnej eskadrze obrony Berlina w listopadzie 1944 roku. Jeden egzemplarz został przewieziony w 1945 do USA, gdzie został poddany testom i uznany za jeden z najlepszych samolotów myśliwskich na świecie.
Opis konstrukcji Reggiane Re.2005 był jednomiejscowym, jednosilnikowym dolnopłatem konstrukcji całkowicie metalowej z chowanym klasycznym podwoziem z kółkiem ogonowym. Napędzany był 12-cylindrowym silnikiem rzędowym Fiat RA. 1050 RC. 50 Tifone. Uzbrojenie składało się z dwóch karabinów maszynowych Breda-SAFAT kal. 12,7 mm umieszczonych w kadłubie nad silnikiem, jednego działka Mauser MG 151 kal. 20 mm strzelającego przez wał śmigła i dwóch takich działek w skrzydłach. Możliwe było również podwieszenie bomby 630 kg na zaczepie pod kadłubem lub dwóch bomb po 160 kg pod skrzydłami.
Zobacz też Fiat G.55
Przypisy
Bibliografia
A. Ryś "Reggiane Re.2005 Saggitario" nTW Nr 3 z 1998 r.
Kategoria:Włoskie samoloty myśliwskie II wojny światowej 2005 Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem śmigłowym