Angielski model nadzoru korporacyjnego – ukształtował się w podobnym okresie jak model amerykański. W wielu publikacjach oba modele uznaje się za tożsame, istnieje jednak kilka cech modelu angielskiego, które odróżniają go od rozwiązań stosowanych w USA.
Podstawowe cechy W odróżnieniu od modelu amerykańskiego, obowiązek lojalności dyrektorów wobec akcjonariuszy, został zastąpiony obowiązkiem lojalności wobec spółki jako osoby prawnej.
Brak podziału na dyrektorów zarządzających i niezarządzających.
Brak mechanizmów kontroli zewnętrznej (w rozumieniu agencji państwowych) – nadzór oparty na samoregulacji.
Rozdzielenie stanowiska prezesa korporacji i dyrektora generalnego rady.
Od lat 90. XX wieku w Wielkiej Brytanii podjęto próby ustanowienia dodatkowych mechanizmów kontroli, nie poparto ich jednak aktami prawnymi. Powstał „Kodeks dobrych praktyk”, którego przyjęcie jest obecnie warunkiem dopuszczenia spółki do obrotu giełdowego w Londynie. Utworzona w 1999 r. „Komisja Kontroli Wewnętrznej”, kontroluje i ustala standardy dla raportowania sytuacji finansowej koncernu, w celu ochrony interesów akcjonariuszy.
Zobacz też Amerykański model nadzoru korporacyjnego Niemiecki model nadzoru korporacyjnego
Bibliografia
Kategoria:Ład korporacyjny Kategoria:Gospodarka Wielkiej Brytanii