Byt przygodny – byt podlegający przyczynom. Byty przygodne mogą nie istnieć (w odróżnieniu od bytu koniecznego). Do bytu przygodnego odnosi się zjawisko czasu, można więc mówić o początku lub końcu bytu przygodnego. Bytów przygodnych może być wiele; są one zniszczalne i mają swoją przyczynę lub wyjaśnienie swego istnienia w bycie koniecznym. Byt przygodny nie może być przyczyną ani wyjaśniać istnienia innego bytu przygodnego. Byty przygodne nie istnieją a se (dzięki sobie), jak również per se (przez się).
Pojęciem przygodności rozumianej jako brak celu i sensu posługiwała się Ágnes Heller, która opisywała byt przygodni, jako byt, który nie jest zdeterminowany przez żaden obiektywny telos. Teologia katolicka zakłada, że człowiek jest bytem przygodnim.
Historia Pojęcie bytu koniecznego oraz bytów przygodnich pojawia się w Arystotelesa w argumencie kosmologicznym używanym przy dowodzeniu istnienia Boga. Koncepcję tę przejął potem Tomasz z Akwinu, który opisał ją w Sumie teologicznej następująco:
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Contingency , Routledge Encyclopedia of Philosophy, rep.routledge.com [dostęp 2023-05-12].
Kategoria:Ontologia Kategoria:Arystotelizm