mały|Zniszczony kościół w 1920 roku mały|Wnętrze kościoła Wiszniewo, dawniej Wiszniew, Wiszniew Świrski (biał. Вішнеў, Вішнева) – wieś (dawniej miasteczko) na Białorusi położona w obwodzie grodzieńskim, w rejonie smorgońskim, nad Jeziorem Wiszniewskim.
Siedziba parafii prawosławnej (pw. św. Eufrozyny Połockiej) i rzymskokatolickiej (pw. św. Judy Tadeusza).
Nazwa Historycznie utrwalona jest w odniesieniu do tej miejscowości nazwa Wiszniew, aczkolwiek Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Polski na 25. posiedzeniu odbytym w dniu 30 czerwca 2006 roku utrzymała wcześniej już przyjęty egzonim Wiszniewo.
Historia W I Rzeczypospolitej miasteczko należało do powiatu święciańskiego w województwie wileńskim. Stanowiło ono dziedzictwo rodziny Sulistrowskich, drogą ożenku przeszło w ręce polskiego etnografa i językoznawcy Jana Aleksandra Karłowicza. W 1876 roku miejscowości tej urodził się jego syn, kompozytor Mieczysław Karłowicz. W 1882 roku Jan Karłowicz odsprzedał dobra wiszniewskie hrabiemu Chreptowiczowi.
Z Wiszniewa pochodzi także Kazimierz Małachowski, generał wojsk polskich, odznaczony w Księstwie Warszawskim Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari.
W 1905 roku miasteczko liczyło 240 mieszkańców, 549 dziesięcinГошкевич И.И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 291.Nowaja Topograficzeskaja Karta Zapadnoj Rossii 1:84 000..
W II Rzeczypospolitej było siedzibą gminy Wiszniew w powiecie święciańskim, a następnie powiecie wilejskim.
Miejscowość należała do miejscowej parafii rzymskokatolickiej. Podlegała pod Sąd Grodzki w Wilejce i Okręgowy w Wilnie; mieścił się tu urząd pocztowy obsługujący znaczną część gminy.
W 1931 miasteczko w 6 domach zamieszkiwały 22 osoby.
W 1938 roku miejscowość należała do gromady Wiszniew, gminy WiszniewRozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 r. w sprawie zmiany granic gromad, utworzenia nowych gromad i ustalenia ich nazw w powiecie święciańskim (Wileński Dziennik Wojewódzki), 1938, nr 14, s. 437–438..
We wsi znajduje się kościół katolicki pw. Św. Tadeusza z 1820 roku, a także zabytkowa dzwonnica. Dwór Sulistrowskich spłonął w czasie I wojny światowej. W 2001 r. zbudowano i poświęcono cerkiew prawosławną pw. św. Eufrozyny Połockiej.
Przypisy
Linki zewnętrzne Radzima.org
Kategoria:Miejscowości powiatu święciańskiego (II Rzeczpospolita) Kategoria:Wsie w rejonie smorgońskim Kategoria:Miasteczka w powiecie wilejskim (II Rzeczpospolita)