Spumogen – proteinowy środek pianotwórczy, przeznaczony do wytwarzania ciężkiej piany gaśniczej stosowanej do gaszenia pożarów grupy A i B.
Historia Do połowy lat 60. XX wieku był jedynym środkiem pianotwórczym produkowanym w Polsce. W niewielkich ilościach produkowano również sproszkowaną odmianę Spumogenu, sprzedawaną pod nazwą Komponent. Spumogen był produkowany co najmniej do 1977 roku (data ostatniej znanej nowelizacji normy BN-76/6026-48), a w kolejnych latach był stopniowo wypierany przez syntetyczny Deteor 1000.
Skład i właściwości Zgodnie z normą branżową BN-76/6026-48, Spumogen był roztworem ekstraktu białkowego z dodatkami uszlachetniającymi. W temperaturze pokojowej powinien mieć postać jednorodnej, klarownej cieczy o barwie ciemnobrunatnej i charakterystycznej woni. Norma określała m.in. następujące wymagania fizykochemiczne:
Parametr Wymaganie Masa właściwa w 20 °C 1,15–1,24 g/cm³ pH roztworu 1-procentowego 7,5–9 Lepkość w 20 °C 20–35 cP Temperatura zestalania nie wyższa niż −14 °C Zawartość osadów nie więcej niż 0,5% Liczba spienienia (Ls) 6,5–10 Wartość pięciominutowa nie więcej niż 1,5% Wartość połówkowa (trwałość piany) 45–60 min
Przechowywany w opakowaniach fabrycznych, Spumogen zachowywał zgodność z powyższymi wymaganiami przez co najmniej 2 lata od daty produkcji.
Zastosowanie Piana wytworzona przy użyciu Spumogenu służyła do gaszenia pożarów grupy A i B, w szczególności cieczy będących produktami przerobu ropy naftowej (benzyna, nafta, mazut, oleje mineralne, smary), produktów przemysłu koksochemicznego (benzen, toluen, ksylen) oraz stopionych związków organicznych, takich jak wosk, naftalen, antracen, parafina, stearyna, asfalt, smoła drzewna czy termoplastyczne tworzywa sztuczne. Piany tej można było ponadto użyć do gaszenia większości ciał stałych, z wyjątkiem substancji reagujących chemicznie z wodą (np. karbid, metale alkaliczne) oraz urządzeń elektrycznych pod napięciem i cieczy mieszających się z wodą.
Przypisy
Kategoria:Środki i sprzęt gaśniczy