Piotr Moss (ur. 13 maja 1949 w Bydgoszczy) – polski kompozytor, mieszkający na stałe w Paryżu.
Życiorys Studia kompozytorskie odbywał w latach 1968–1972 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie w klasie Grażyny Bacewicz, a po jej śmierci w klasie Piotra Perkowskiego. Konsultacji kompozytorskich udzielał mu także Krzysztof Penderecki. Studia uzupełniał w latach 1976–1977 u Nadii Boulanger w Paryżu.
Od 1981 mieszka w Paryżu. W 1984 przyjął obywatelstwo francuskie.
Twórczość Moss jest autorem licznych kompozycji orkiestrowych, kameralnych, solowych, chóralnych a cappella, wokalno-instrumentalnych o tematyce religijnej oraz scenicznych. Twórczość Mossa zwraca na siebie uwagę przede wszystkim pod względem ilościowym. Na czoło wysuwa się muzyka instrumentalna, w tym – obok dzieł na orkiestrę, solowych oraz utworów przeznaczonych na różne konfiguracje instrumentalne – szereg kompozycji na instrument solo z towarzyszeniem orkiestry.
W swoich zainteresowaniach wykorzystuje wszystkie niemal gatunki i formy, posługuje się zróżnicowanymi środkami techniki kompozytorskiej, wśród których zauważyć można m.in. aleatoryzm, sonoryzm, wielotony i niekonwencjonalne sposoby wydobycia dźwięku, stosowanie cytatów (także autocytatów). W niektórych utworach, obok tradycyjnego wykorzystuje instrumentarium egzotyczne, dawne i elektroniczne. Obok dzieł instrumentalnych ważne znaczenie w dorobku kompozytorskim Piotra Mossa odgrywają dzieła wokalne i wokalno-instrumentalne, wśród których szereg jest o tematyce religijnej, a także twórczość sceniczna.
Nagrody i odznaczenia Piotr Moss jest laureatem licznych nagród i wyróżnień uzyskanych na konkursach kompozytorskich. Należą do nich m.in. następujące pierwsze nagrody:
1972 – I nagroda na konkursie kompozytorskim w Krakowie za Tre istanti per arpa sola 1977 – Nagroda Stowarzyszenia Przyjaciół Lili Boulanger za twórczość kompozytorską 1978 – Główna Nagroda na konkursie Associazione Musicale Valentino Bucchi w Rzymie za Trois pensées... 1978 – I nagroda na konkursie im. A. Malawskiego w Krakowie za Garść liści wierzbowych 1978 – I nagroda na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. C.M. Webera w Dreźnie za Quartetto per quattro violoncelli 1979, konkurs Prix Italia – Nagroda Regionu Apulia w kategorii „Dokument” (Prize of the Regione Puglia for Documentaries) dla filmu Maailman paras paikka (ang. The Best Place in the World, produkcja YLE) – nagrodzeni zostali reżyser i autor scenariusza, Jarmo Jääskeläinen, oraz Piotr Moss jako autor muzyki Uwaga: wewnątrz pliku podany jest błędny tytuł (Past editions - winners 1949 - 2011).. 1982 – I nagroda na Konkursie im. A. Malawskiego za Sonatę na kwartet smyczkowy 1982 – I nagroda na konkursie im. J. Cererolsa w Montserrat za Salve Regina 1984 – I nagroda na konkursie kompozytorskim we Fresnes za Musique concertante 1985 – I nagroda na konkursie kompozytorskim w Brasilii za Stances 21 maja 2012 – Festiwal Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa Teatry” – Grand Prix festiwalu w kategorii słuchowisk Teatru PR – za opracowanie muzyczne słuchowiska Hamlet Williama Szekspira w reżyserii Waldemara Modestowicza.
Ponadto, Piotr Moss otrzymał także szereg drugich nagród, m.in.:
1973 – II nagroda na XVI Konkursie Młodych ZKP za Symfonię Charon 1983 – II nagroda na Międzynarodowym Konkursie „Berliner Liedertafel” w Berlinie Zachodnim za Glorię 1984 – II nagroda na konkursie kompozytorskim w Tours za Dans la nuit... 1984 – II nagroda i Nagroda Miasta Trydentu za Oj, lulajże mi lulaj 1984 – II nagroda na konkursie kompozytorskim w Bernbach za Der du bist drei in Einigkeit 1985 – II nagroda na konkursie kompozytorskim w Eisteddfod (RPA) za Scrabble na chór mieszany 1992 – II nagroda na konkursie kompozytorskim w Spittal an der Drau za Es gibt keinen Weg na chór mieszany
Jest także laureatem trzecich nagród, wyróżnień, nagrody I stopnia Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji, Medalu „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. W 2002 roku przyznano mu we Francji tytuł Kawalera Orderu Sztuki i Literatury („Chevalier dans l’ordre des Arts et des Lettres”) za twórczość kompozytorską oraz za zasługi w rozpowszechnianiu kultury we Francji i na świecie.
Ważniejsze kompozycje Orkiestrowe Sinfonietta, 1970 Finis coronat opus, 1970 Tre movimenti per orchestra da camera, 1971 Symfonia „Charon”, 1972 Musica lugubre, 1977 Sinfonia in dieci parti, 1978 Incontri, 1981 ZOO – suita na orkiestrę, 1981 Silence, 1982 Hymne, 1985 Expériences, 1987 Hymne papal, 1988 Novella, 1991 Intrada, 1993 Tissages – symfonia kameralna, 1993 Presto, 1997 Fresque pour orchestre, 1998 Adagio III, 1999 Suite LA na orkiestrę i chór (ad libitum), 2001 Rapsodia na orkiestrę, 2003
Na instrument solo i orkiestrę Koncert skrzypcowy, 1971 Concertino na fortepian i małą orkiestrę, 1973 Koncert wiolonczelowy, 1975 Muzyka w trzech częściach na klawesyn i 3 grupy instrumentów, 1975 Poemat na wiolonczelę i orkiestrę, 1978 Koncert na klawesyn i 2 orkiestry smyczkowe, 1980 Concertino na 2 skrzypiec, 2 kwartety smyczkowe i kontrabas, 1984 Symfonia koncertująca na flet, fortepian i orkiestrę, 1985 Rémanences – koncert na harfę celtycką i smyczki, 1986 Koncert na akordeon i orkiestrę smyczkową, 1987 Stylisations II na róg i orkiestrę smyczkową, 1987 Elegia II na wiolonczelę i orkiestrę smyczkową, 1987 Angst und Form – koncert na saksofon altowy, orkiestrę i sopran obligato, 1988 D’un silence... – koncert na klarnet (również klarnet basowy) i orkiestrę, 1989 Espressioni varianti – koncert na harfę, 2 flety, 2 perkusje i 2 orkiestry smyczkowe, 1990 Mélancolies d’automne na saksofon altowy i orkiestrę smyczkową, 1991 Canti na flet i smyczki, 1992 Capriccio na fortepian i smyczki, 1994 Printemps na skrzypce i smyczki, 1994 Adagio II na organy i smyczki, 1996 Capriccio na fortepian i smyczki, 1996 Concerto–Rhapsodie na puzon i orkiestrę, 1996 Fantaisie na wiolonczelę i smyczki, 1996 Visages – koncert na obój i orkiestrę kameralną, 1999 Voyage – koncert na 2 harfy i orkiestrę, 2000 Cinq pièces na flet, harfę i smyczki, 2001 Portraits – koncert na fortepian i orkiestrę, 2002 Prières – II koncert na wiolonczelę i orkiestrę, 2003
Kameralne Per esempio – musica per sedici esecutori, 1972 Kwartet smyczkowy, 1973 Trio na skrzypce, wiolonczelę i fortepian, 1974 Giorno per dieci esecutori, 1975 Dialogi na skrzypce i fortepian, 1977 Retours na kwinet dęty, 1977/94 Utwór na 4 puzony, 1977 Quartetto per quattro violoncelli, 1978 Trois pensées na klarnet i zespół instrumentalny, 1979 Avant le départ na saksofon sopranowy i perkusję, 1981 Quatre émotions na 4 perkusje, 1981 Cinque intermezzi na 2 skrzypiec, 1982 Hésitations na trio stroikowe i perkusję, 1982 Historyjki na 3 fagoty, 1982 Polonez dramatyczny na wiolonczelę i fortepian, 1982 Sonata na kwartet smyczkowy, 1982 Des rêves abandonnés – muzyka na 4 klarnety, 1983 Quatre poésies na saksofon altowy i harfę, 1983 Nostalgies I na klarnet (również klarnet basowy) i 2 kwartety smyczkowe, 1983 Musique en trois mouvements na wiolonczelę i zespół instrumentalny, 1983 Demarches na klarnet i akordeon, 1984 Esquisse lyrique na fagot i fortepian, 1984 Introduction et allegro na fortepian i organy, 1984 Hymne na trąbkę i organy, 1984 III kwartet smyczkowy „Nuits...”, 1984 Stances – trio na klarnet, wiolonczelę i fortepian, 1984 Récurrences na kwartet dęty, 1985 Abendmusik na obój i trio smyczkowe, 1985 Musique élégiaque na fagot i kwintet smyczkowy, 1986 Elegia „Alexandre Tansman in memoriam” na 2 wiolonczele, 1986 Form III na 2 klarnety basowe i 2 krotale, 1986 Retours na kwintet dęty, 1986 Form V na flet, wiolonczelę i fortepian, 1987 Maillons na klawesyn i kwartet smyczkowy, 1987 Regards eloignées na gitarę i akordeon, 1987 Soli, duetti e tutti dla 7 wykonawców, 1987 Maximen und Reflexionen na fortepian i kwintet smyczkowy, 1988 Scènes na zespół instrumentalny, 1988 Trois novelettes na kwintet saksofonowy, 1988 Métaphores na saksofon altowy i fortepian, 1989 Quartettino na trio stroikowe i akordeon, 1990 Quartettsatz na fortepian i trio smyczkowe, 1990 Sonata na saksofon altowy i fortepian, 1990 Thèmes variés na róg i fortepian, 1990 Valses... na zespół instrumentalny, 1991 Andante religioso na wiolonczelę i fale Martenota, 1992 Form X na gitarę i kwartet smyczkowy, 1992 Psaume na wiolonczelę i 2 fortepiany, 1992 Ragtime II pour huit violoncelles, 1992 Vestiges na zespół instrumentów dawnych, 1992 Arc-en-ciel na 8 wiolonczel, 1993 Dédicace I na kwartet smyczkowy, 1994 Dédicace II na flet, gitarę i altówkę, 1994 Duos na 2 skrzypiec, 1994 In una parte na mandolinę, gitarę i harfę, 1994 Form XI na 2 saksofony altowe, 1995 Ragtime III na wiolonczelę i puzon, 1995 Petite abeille na kwartet saksofonowy, 1996 La solitude de l’épouvantail na skrzypce, wiolonczelę i fortepian, 1997 Dédicace IV na flet i harfę, 1997 Form XII na 3 flety, 1998 Petite valse bizarre na wiolonczelę i fortepian, 1999 Jeux aléatoires na wiolonczelę i fortepian, 1999 Misterioso na 2 wiolonczele, 2000 Tempo di tango na flet, gitarę i altówkę, 2000 Form XIII na 4 rogi, 2002 Ombres na 10 skrzypiec i fortepian, 2002
Solowe Tre istanti per arpa sola, 1971 Musica per organo solo, 1973 Suite pour Alina na fortepian, 1978 Sonata na wiolonczelę, 1981 Cinq impromptus na gitarę, 1982 Petites histories na fagot, 1982 Nocturnes na klawesyn, 1983 Melodia na organy, 1984 Récit na wiolonczelę, 1991 Solo II na wiolonczelę, 1985 Chants brisés pour cuivres, 1986 Solo III na akordeon, 1991 Form VIII na organy, 1991 Solo IV na saksofon altowy, 1992 Form IX na fortepian, 1992 Lacrimosa na organy, 1992 Thrène VIII na wiolonczelę, 1992 Nocturne II na perkusję, 1993 Plainte na wiolonczelę, 1998 Slide na klarnet solo, 1999 Quatre improvisations na harfę solo, 2001 Sternlicht-Sonate na fortepian, 2002 Etude de concert na fortepian, 2003
Chóralne a cappella Abecadło na 4-głosowy chór mieszany a cappella, sł. W. Broniewski, 1977 Scrabble na chór mieszany a cappella, 1982 Invocatio na chór mieszany a cappella, sł. M. Luter, 1985 Magnificat III na solistów i chór, 1985 Agnus Dei – I wersja na chór mieszany a cappella, 1986 Agnus Dei – II wersja na chór żeński a cappella, 1988 Es gibt keinen Weg na chór, sł. P. Lachmann, 1991 Zeitstille na oktet męski, 1993; Spandauer Messe na 3 chóry żeńskie, 1994
Wokalno-instrumentalne Antyerotyki na sopran i zespół kameralny, sł. M. Kalota-Szymańska, 1969 Białe charty czasu – Grażyna Bacewicz in memoriam na recytatora i 4 wiolonczele, sł. J.M. Rymkiewicz, 1969 Trzy treny Jana Kochanowskiego na tenor, 2 chóry i orkiestrę kameralną, 1969 Szkice o miłości na sopran i zespół instrumentalny, 1972 Garść liści wierzbowych na baryton i zespół instrumentalny, 1978 Salve Regina na chór dziecięcy i organy, 1981 Gloria na chór mieszany, 3 trąbki, 3 puzony i organy ad libitum, 1982 Magnificat I na chór dziecięcy i organy, 1983 Der du bist drei in Einigkeit na chór mieszany i kwintet smyczkowy, 1984 Le violon de Maria na aktorkę i 7 instrumentów, 1984 Missa Tempore Adventus na głosy solowe, chór, organy i perkusję, 1984 Défets, oratorium na 2 głosy solowe, 2 recytatorów, chór, taśmę i orkiestrę, 1987 Aus der Tiefe, kantata na bas, chór mieszany i zespół instrumentalny, 1987 Musik einer Sommernacht, oratorium na chór, carillon i orkiestrę, 1989 Sueños, oratorium na mezzosopran, chór i orkiestrę, 1990 Epilog, na chór żeński i organy, 1992 Évocations, na chór mieszany i zespół instrumentalny, 1992 Stèle, na chór mieszany i kwartet smyczkowy, 1992 Ugui na recytatora i orkiestrę, sł. J.-L. Bauer, 1993 Dédicace III na sopran i gitarę, 1995 Gédéon, oratorium na 2 recytatorów, chór dziecięcy, chór mieszany, zespół instrumentów ludowych i orkiestrę, sł. J.-L. Bauer, 1996 De l’amour na tenor i orkiestrę, sł. J.-L. Bauer, 1997