Mihailo Lalić (cyrylicą: Михаило Лалић) (ur. 7 października 1914 w Trepčy, zm. 30 grudnia 1992 w Belgradzie) – pisarz serbski związany silnie z Czarnogórą.
W okresie międzywojennym był działaczem komunistycznym, za co spotkały go represje. Podczas wojny był aktywnym uczestnikiem ruchu narodowo-wyzwoleńczego. Był członkiem, i przez pewien czas wiceprezesem, Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk.
Charakterystyka twórczości Tematyka jego utworów obejmuje działalność rewolucjonistów przed II wojną światową i walki partyzanckie podczas wojny. Jego utwory, szczególnie te dotyczące okresu wojny, nie mają charakteru epickiego, lecz skupiają się na wewnętrznych przeżyciach bohatera, który najczęściej jest czarnogórskim chłopem. Stąd książki Lalicia obfitują w wątki folklorystyczne i baśniowe.
Główne utwory 1948 - Staze slobode (Ścieżki wolności, tom wierszy) 1949 - Izwidnica (Przednia straż, tom nowel) 1950 - Svadba (Wesele) 1953 - Zlo proljeće (Zła wiosna) 1955 - Raskid (Zerwanie) 1955 - Tajne bistrih voda (Tajemnice przejrzystych wód) 1956 - Na mjesečini (Przy brzasku księżyca) 1957 - Lelejska gora (Góra łez) 1960 - Hajka (Obława) 1970 - Pramen tame 1973 - Ratna sreća 1976 - Zatočnici 1982 - Dokle gora zazeleni 1983 - Gledajući dolje na drumove 1990 - Odlučan čovjek 1992 - Tamara
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk Kategoria:Serbscy pisarze Kategoria:Pisarze związani z Belgradem Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1992