Henryk Szylkin (ur. 1 listopada 1928 w Santoce koło Wilna, zm. 16 stycznia 2022 w Zielonej Górze.) – polski poeta.
Był z zawodu nauczycielem. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Debiutował jako poeta na łamach tygodnika "WTK" w 1954 roku. Od 1955 roku mieszkał w Zielonej Górze. Inicjator powołanego w 1989 roku Oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej. Był prezesem tego Towarzystwa, które prowadziło działalność edytorską w zakresie publikacji i popularyzowania twórczości polskich poetów zamieszkałych na Litwie. Należał do Związku Literatów Polskich w latach 1962-1993, od 1994 roku był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Jego utwory tłumaczono na języki: białoruski, litewski, łotewski, niemiecki, rosyjski i ukraiński.
Laureat Lubuskiej Nagrody Kulturalnej w 1979 roku oraz dyplomu honorowego Lubuskiego Wawrzynu Literackiego 2016 za całokształt twórczości.
Tomiki poezji Kolory wzruszeń (1958) Krajobrazy i miłość (1963) Przyjście dłoni (1965) Wymiary (1970) Zapis ognia (1977) Santakos mozaika (1981, po litewsku) Galeria niepokoju (1984) Psalmy ostateczne (1990) Itaka dzieciństwa (1990) W stronę Ostrej Bramy (1992) Apokaliptyczny krąg (1993) Gdzie sen nawet boli (1994) Poszukując nadziei (1996) Miara niepokoju (1998) Ostrobramska z Drzonkowa (1998) Sosny i kamienie (2001) Krzyże i kurhany (2002) Gniazda pamięci (2003) Sonety i pieśni (2004) Powroty krajobrazów (2005) Żejmiana (2006) Słowa i obrazy (2007) Santoka (2008) Wiersze rozproszone (2009) Sonety ostrobramskie (2010) Strzały pod Łuknem (2013)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2022 Kategoria:Członkowie Związku Literatów Polskich (Polska Rzeczpospolita Ludowa) Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Pisarzy Polskich