RMS Lusitania

mały|Transatlantyk „Lusitania” mały|Transatlantyk „Lusitania”

RMS () Lusitania – brytyjski parowiec transatlantycki, zbudowany w stoczni Wallsend w Newcastle na zamówienie Cunard Line, zwodowany 7 czerwca 1906. Wraz z bliźniaczą „Mauretanią” był to w swoim czasie największy i najszybszy statek na szlaku atlantyckim i do wprowadzenia do eksploatacji „Olympica” i „Titanica” najbardziej luksusowy statek świata. Obie jednostki zostały zaprojektowane przy współpracy specjalistów z Admiralicji i cechowały się unikatowym napędem parowym oraz specjalnie zaprojektowaną konstrukcją kadłuba. Choć „Mauretania” była szybsza od „Lusitanii”, większym uznaniem pasażerów cieszyła się ta ostatnia, przede wszystkim ze względu na lepsze i bogatsze wyposażenie. Ich siostrzanym statkiem była trzecia z tej serii „Aquitania” (zwodowana w kwietniu 1913).

Błękitna Wstęga Atlantyku

październik 1906 podczas podróży do Southampton przy prędkości 23,61 węzła październik 1907 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 23,99 węzła lipiec 1908 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,01 węzła lipiec 1909 podczas podróży do Nowego Jorku przy prędkości 25,85 węzła

Zatopienie Lusitanii mały|Tonąca „Lusitania”, storpedowana przez niemiecki okręt podwodny U-20 mały|Tonąca „Lusitania” thumb|Ostatnie zdjęcie „Lusitanii” wychodzącej w jej ostatni rejs, wykonane z pokładu brytyjskiego niszczyciela koło portu w Nowym Jorku

„Lusitania” zatonęła podczas I wojny światowej, 7 maja 1915, po storpedowaniu przez niemiecki okręt podwodny U-20 podczas jej 202. rejsu przez Atlantyk kiedy odkryto, że przewozi broń dla brytyjskiej armii. Dowódca okrętu podwodnego, Walther Schwieger, twierdził później, że wystrzelił tylko jedną torpedę – jednak statek tego typu był odporny na trafienie pojedynczą torpedą, zarówno z powodu swojej wielkości, jak i stosowania grodzi wodoszczelnych (mimo uszkodzeń „Lusitania” nadal płynęła z prędkością przekraczającą 18 węzłów). Ostatecznie statek poszedł na dno z powodu drugiego wybuchu, którego źródło i przyczyny nie są do końca wyjaśnione. Wśród nich wymienia się: wybuch pyłu węglowego wybuch amunicji i materiałów wybuchowych przewożonych w ładowni – wbrew zakazom „Lusitania” przewoziła tego typu ładunek wybuch pyłu aluminiowego (46 ton), przewożonego dla Royal Arsenal wybuch kotłów parowych po zalaniu ich wodą.

W 1993 wrak RMS „Lusitania” leżący 18 km od latarni u południowego wybrzeża Irlandii zbadał amerykański oceanograf i badacz wraków Robert Ballard. Zatonięcie „Lusitanii” pociągnęło za sobą śmierć 1198 pasażerów – była to największa katastrofa od czasu zatonięcia „Titanica” w kwietniu 1912. Ocalały 764 osoby.

Dane techniczne pojemność rejestrowa brutto – 31 938 BRT wyporność – 44 000 ton wymiary – 232,31 × 26,82 m (762,2 × 88,0 stóp) liczba kominów – 4 liczba masztów – 2 konstrukcja: stalowa silniki: wysokoprężne turbiny parowe prędkość – do 27 węzłów zbudowany w stoczni Swan, Hunter & Wigham Richardson położenie stępki – 16 czerwca 1904 wodowanie – 7 czerwca 1906 dziewicza podróż – 7 września 1907 liczba miejsc dla pasażerów – 2165 w trzech klasach: 563 w pierwszej 464 w drugiej 1138 w trzeciej

Teorie spiskowe Istnieje szereg teorii spiskowych twierdzących, że uczestnictwo Amerykanów w I wojnie światowej było wynikiem sprowokowania Niemców przez ówczesnego amerykańskiego sekretarza stanu, Roberta Lansinga, do zatopienia „Lusitanii” z cywilami na pokładzie. W rezultacie amerykańskie społeczeństwo zaczęło wyrażać coraz większą gotowość do walki i rozpoczęło się masowe wstępowanie w szeregi wojska. Istnieją przekazy, że agenci niemieccy w Stanach Zjednoczonych, wiedząc o planowanej przez amerykańskich strategów operacji false flag, dążyli do uniknięcia tragedii (Niemcy bały się przystąpienia Stanów Zjednoczonych do wojny), publikując w amerykańskiej prasie ostrzeżenia, by nie kupować biletów na rejsy statków pasażerskich wpływających na wody objęte działaniami wojennymi.

Przeświadczenie, że katastrofa ta odegrała kluczową rolę we włączeniu się Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej, zdecydowanie kwestionuje Erik Larson w publikacji o tragedii „Lusitanii”Larson E., Tragedia Lusitanii, wyd. Sonia Draga, Katowice 2016, s. 415.. Statek został zatopiony 7 maja 1915, natomiast Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny dopiero 6 kwietnia 1917.

Obecność w kulturze O zatopieniu statku Winsor McCay nakręcił w 1918 film rysunkowy Zatopienie Lusitanii.

Do tego zdarzenia nawiązuje też 1. odcinek serialu dokumentalnego Największe kłamstwa w historii (History's Greatest Lies) (2017) pt. Rok 1915. Zatopienie Lusitaniihttps://www.imdb.com/title/tt14212652/episodes?season=1.

Zobacz też SS Athenia

Przypisy

Bibliografia Larson Erik, Tragedia Lusitanii, wyd. „Sonia Draga”, Katowice 2016, .

Linki zewnętrzne

Portal internetowy poświęcony „Lusitanii”

Kategoria:Parowce Kategoria:Brytyjskie statki pasażerskie Kategoria:Statki zatopione w czasie I wojny światowej Kategoria:Katastrofy morskie Kategoria:Statki i okręty zatopione przez okręty podwodne Kategoria:Statki i okręty zatopione na Oceanie Atlantyckim Kategoria:Statki z XX wieku