Simson S-53 – motorower produkcji niemieckiej po zjednoczeniu Niemiec. Jest to odświeżona wersja modelu S51. Powstał na bazie projektu z 1986 roku, do produkcji wprowadzono od 1990 roku. Produkcję zakończono w 2002 r.

Modele S-53 Początkowo następcą modelu S51 miał zostać model S52, jednak pozostał on w fazie prototypu. Powstało kilka projektów, najbardziej znane to dwa egzemplarze będącymi eksponatami w Fahrzeugmuseum Suhl, model typu mokik oraz enduro. Zupełną nowością było zastosowanie tylnego zawieszenia z centralnym amortyzatorem, układu wydechowego z wbudowanym katalizatorem oraz zupełnie nowego wyglądu.

W 1989 roku, kiedy doszło do zjednoczenia Niemiec, fabryka była zmuszona szybko wprowadzić nowy model S53, aby móc konkurować z pojazdami dostępnymi wówczas na zachodzie.

W modelach S-53 / S-83 zmieniono przede wszystkim wygląd, sprawiając, że wygląda dużo nowocześniej. Na pierwszy rzut oka widoczną zmianą jest nowy zbiornik paliwa, siedzisko (znane z modelu SR50), nowy profil „boczków” (zamknięcia schowka), błotniki wykonane z tworzyw sztucznych w kolorze białym lub czarnym (pokrytym dodatkowo lakierem bezbarwnym), krótki tłumik. Zastosowano nową owiewkę wraz z prostokątnym reflektorem, zakrywa ona deskę rozdzielczą z licznikami oraz stacyjkę. Zgodnie z panującą modą usunięto bagażnik pozostawiając jedynie uchwyt pasażera. Okrągłe lampy zastąpiono prostokątnymi (z modelu SR50/1).

Zmiany objęły także poszczególne podzespoły motoroweru. Mimo że większość podzespołów pochodzi z poprzednio produkowanych modeli S51 i SR50, część z nich zostało zmienionych, na co należy zwracać uwagę podczas zakupu części zamiennych.

W nowych modelach podwyższono standard wyposażenia. Każdy model wyposażono w 4-biegową skrzynię przekładniową wraz z kontrolką biegu jałowego, elektroniczny bezstykowy układ zapłonowy (ze wzmocnionym kołem magnesowym – z dwoma okienkami), aluminiowe obręcze kół, dwa lusterka o średnicy 120 mm. Dotyczyło to także wersji N, gdzie w przeciwieństwie do starszych modeli zastosowano kierunkowskazy i akumulator. W wersjach wyposażonych w oświetlenie HS1 stosowano wyłącznie instalację elektryczną z funkcją świateł dziennych. Pojawiły się wersje z hamulcem tarczowym (CX oraz OR). W wersjach S-53 B, C, E jako opcja była dostępna szybka regulacja reflektora, w pozostałych wersjach S-53 oraz S-83 była ona w standardzie. W każdej wersji modelu S53 stosowano zamiennie dźwignię zmiany biegów oraz dźwignię rozrusznika lakierowaną proszkowo na czarno lub chromowaną.

Modele S-53 oraz S-83 były produkowane w kilku wersjach. Model S-83 był wyposażony w silnik o pojemności 70 cm³, osiągający prędkość maksymalną 75 km/h, w każdej wersji wyposażony we wzmocnienia ramy oraz tylną lampę z podświetleniem tablicy rejestracyjnej (od 1992 roku również w S53). W przypadku modelu S-53 prędkość maksymalna mogła wynosić 40, 50 lub 60 km/h, przeważnie sprzedawano modele o prędkości maksymalnej 50 km/h ze względu na nieuregulowanie przepisów różniących się w NRD, RFN i zjednoczonych Niemczech. Oficjalnie, od 1992 roku zakończyła się produkcja nieblokowanej wersji 60 km/h, wprowadzono nowy cylinder (50 km/h) o zmniejszonym o 10° kącie otwarcia okna wydechowego, w Niemczech sprzedawano wersję 50 km/h oraz wersję 40 km/h przeznaczoną na eksport.

Wersje przedprodukcyjne (z roku 1989) posiadały kilka różnic. Inne były naklejki (jeszcze pod logiem IFA), w wersji enduro zastosowano zupełnie nowy układ wydechowy (z oddzielonymi od siebie częścią rozprężną i częścią wyciszającą spaliny), stosowano także emaliowane kolanka wydechu oraz plastikowy korek wlewu paliwa o innym kształcie.

Słabą stroną modelu S-53 było wyposażenie akcesoryjne. Brak seryjnie montowanego tylnego bagażnika (jak to było w S51), brak dostępnych dodatkowych bagażników bocznych oraz kufrów zdecydowanie ograniczyło zdolności przewozu bagażu. Sytuacja zmieniła się wraz z wprowadzeniem modeli Alpha i Beta, do których można było założyć kufer boczny i centralny wraz z odpowiednimi stelażami. Motorower był jednak przystosowany do holowania przyczepki motorowerowej, montażu siedzenia dziecięcego oraz osłon nóg.

Łącznie w latach 1990–1994 wyprodukowano 10 500 egzemplarzy pierwszej serii modelu S53.

Simson S-53 N (1990–1994) Najuboższa wersja, wyposażona w podzespoły pochodzące z modelu S51/1. Zastosowano okrągłą lampę przednią z oświetleniem typu Bilux wraz ze standardowym bezstykowym układem zapłonowym 12V, bez funkcji świateł dziennych. Licznik oraz stacyjka pozostały takie same jak w S51.

Nie produkowano wersji S83 N.

400px|Simson S53N

Simson S-53 B (1990–1994) Wersja podstawowa „basic”, wyposażona już w nową owiewkę z elementem optycznym HS1 i instalacją elektryczną z funkcją świateł dziennych.

Simson S-53 E (1990–1994) Wersja „enduro”. Wyposażony w wysoko umieszczony błotnik przedni z tworzyw sztucznych, rurki wzmacniające ramę, wyższą kierownicę, wysoko umieszczony układ wydechowy z długim tłumikiem znanym z modelu S51 E, opony o innym bieżniku, tylne amortyzatory z 5-stopniową regulacją, prążkowane siedzenie, pokrywy silnika i cylinder lakierowane na czarno oraz podstawkę boczną. W modelu enduro zmieniono naklejki – na pokrywach schowka widniał napis „simson”, natomiast na zbiorniku paliwa pionowy napis „S53”. W niektórych modelach pokrywy bębnów hamulcowych również lakierowano na czarno.

400px|Simson S53 E 400px|Simson S53 E

Simson S-53 C (1990–1994) Wersja „comfort”. W porównaniu do modelu „B”, posiadał obrotomierz, tylne amortyzatory z 5-stopniową regulacją, prążkowane siedzenie, podstawkę boczną, pokrywy boczne silnika i cylinder lakierowane proszkowo na czarno. W niektórych modelach pokrywy bębnów hamulcowych również lakierowano na czarno.

Nie produkowano wersji S83 C.

400px|Simson S53 C 400px|Simson S53 C

Simson S-53 CX (1991–1994) Wersja „C” wyposażona w koła 16 cali odlewane ze stopów metali lekkich, wraz z przednim zawieszeniem firmy Marzocchi i hamulcem tarczowym o średnicy 220 mm. Zastosowanie hamulca tarczowego wymusiło również zastosowanie osprzętu kierownicy firmy Magura. Wprowadzono kilka zmian w kolorystyce pojazdu. Zbiornik paliwa, przednia owiewka, błotniki i pokrywy boczne schowka otrzymały kolor czerwony. Siedzenie, gumy przednich teleskopów oraz naklejki o zmienionym kształcie mają kontrastujący granatowy kolor. W przeciwieństwie do modelu S-53 C nie montowano stopki bocznej. Stosowano wyłącznie gaźniki firmy Bing.

400px|Simson S53CX 400px|Simson S53CX

Simson S-53 OR (1992–1994) Ulepszona wersja „E”, wersja „OR” (Off Road) została wyposażona w hamulec tarczowy, dłuższe przednie zawieszenie firmy Marzocchi, podniesione zawieszenie tylne (dłuższe wsporniki amortyzatorów w tylnym wahaczu), wysoko umieszczony przedni błotnik oraz koła o średnicy 17 i 19 cali. Ze względu na zwiększony prześwit, motorower wyposażono wyłącznie w podstawkę boczną o zwiększonej długości względem pozostałych modeli. Zastosowano kierownicę z poprzeczką wzmacniającą. Podobnie jak w modelu CX zastosowano osprzęt kierownicy firmy Magura, identyczny kształt naklejek, także motorower otrzymał dwubarwną biało-czerwoną kolorystykę, z tą różnicą iż rama otrzymała czerwony kolor. Ze względu na większe tylne koło, zastosowano inne przełożenie końcowe (14z/34z dla 50 km/h, 13z/34z dla 40 km/h). Stosowano wyłącznie gaźniki firmy Bing.

400px|Simson S53 OR

Modele Alpha i Beta W roku 1994 postanowiono ograniczyć liczbę dostępnych wersji na rzecz dwóch wersji, szosowej i terenowej. Dokonano liftingu przez zastosowanie większej przedniej owiewki, nowych kierunkowskazów produkcji włoskiej, nowego kształtu przedniego błotnika, obudowanie tylnej części nadwozia i zastosowanie ozdobnych osłon wzmocnień ramy. W każdej wersji stosowano wzmocnienia ramy oraz zapłon elektroniczny „electronic” przeznaczony do pracy z lampą halogenową HS1. Zastosowano mocowanie kolanka wydechu na sprężynach i półkolistym połączeniu, rozwiązując stare problemy z gwintem króćca wydechu cylindra. Nowe układy wydechowe pozbawiono całkowicie możliwości rozebrania. Niektóre modele wyposażano w napęd licznika z przedniego koła.

Podobnie jak w modelach Gamma nastąpiła radykalna zmiana kolorystyki pojazdów. Zastosowano kolorowe pokrowce siedzeń, osłony przednich teleskopów oraz pokrywy boczne schowka. Częściom aluminiowym (w tym silnikowi) nadano kolor srebrny lub czarny. Podobnie części metalowe ramy – tylny wahacz, wsporniki podnóżków pasażera oraz sprężyny tylnych amortyzatorów występowały w kolorze srebrnym lub czarnym.

Wszystkie modele Alpha wyposażono w bagażnik boczny umożliwiający zamontowanie bocznego kufra. Możliwe było dokupienie bagażnika bocznego na lewą stronę (dla wszystkich wersji). Dostępny był także stelaż kufra centralnego, przeznaczony również do modelu SR50 Gamma.

Wprowadzono również produkcję modeli w wersji „Mofa”, czyli jednoosobowych motorowerów o prędkości maksymalnej 25 km/h, spełniających warunki specjalnej kategorii prawa jazdy stosowanego w Niemczech i krajach zachodnich. Poza zastosowaniem kilku blokad utrudniających uzyskanie wyższych prędkości oraz zastosowania uboższego wyposażenia (skrzynia trzybiegowa, hamulec bębnowy na przedniej osi), w modelach tych dokonano kilku zmian konstrukcyjnych w wyniku zastosowania innego przełożenia układu przeniesienia napędu. Możliwe było zakupienie zestawu odblokowującego pojazd do 50 km/h umożliwiającego zmianę kategorii pojazdu jako zwykły motorower.

Simson S-53 Alpha B (1994–1996) Model podstawowy, następca modelu S-53 B. Wyposażony w szprychowane koła, przednie zawieszenie „Simson”, tylne amortyzatory bez regulacji oraz wygiętą dźwignię startera (jak w S50/S51).

Simson S-53 M Alpha B (1995–1996) Jednoosobowa wersja motoroweru z silnikiem zdławionym do prędkości 25 km/h. Wyposażenie identyczne jak w modelu S-53 Alpha B.

Simson S-53 Alpha C Następca modelu S-53 CX. Wyposażony w koła odlewane ze stopów lekkich, przedni hamulec tarczowy, tylne amortyzatory z pięciostopniową regulacją, prostą dźwignię startera, obrotomierz.

Simson S-53 Beta (1994–1996) Wersja enduro, następca modelu S-53 OR. Wyposażona m.in. w koła o średnicy 19 i 17 cali, obrotomierz, przedni hamulec tarczowy, dłuższe przednie zawieszenie firmy Marzocchi z pełnym tłumieniem hydraulicznym i wzmocnioną górną półką. W przeciwieństwie do starszego modelu S-53 OR, zastosowano nowy krótki tłumik. Cały silnik, łącznie z kadłubem polakierowano na czarno. W stosunku do modelu Alpha zmieniono niektóre osłony.

Modele Habicht, Fighter, Sperber, Beach Racer W roku 1996 przywrócono nazewnictwo modeli stosowanego wcześniej w serii SR 4. Dokonano kilku zmian konstrukcyjnych. Zastosowano napęd prędkościomierza z przedniego koła, sygnał dźwiękowy umieszczono pod zbiornikiem paliwa z przodu pojazdu. Wprowadzono elektroniczny układ zapłonowy firmy PVL, w nowszych modelach również firmy Vape. Zmodernizowano standardowe przednie zawieszenie teleskopowe wprowadzając możliwość zamocowania zacisku hamulcowego, zwiększono również nieznacznie średnicę rur nośnych (30,00 mm zamiast 29,65 mm). Wprowadzono nowe elementy resorująco-tłumiące tylnego zawieszenia z pięciostopniową regulacją napięcia wstępnego sprężyny. Zastosowano nowe zespoły przełączników i manetek firmy Domino. W nowszych modelach stosowano również nowe zespoły liczników firmy Facomsa, w wybranych modelach wyposażone w elektroniczne obrotomierze. Z wyglądu zmieniono kolorystykę nadwozia i nowe naklejki, przywrócono również w niektórych modelach elementy wyglądu sprzed liftingu (przednią owiewkę oraz przedni błotnik). Usunięto także z pokrywy silnika cyfrę oznaczającą liczbę biegów, oznaczenie „IFA” oraz „CONTROL OIL”.

Simson Habicht 50 Basic (1996–2001) Wersja podstawowa. Poza drobnymi zmianami konstrukcyjnymi, ze względu na zastosowanie starego typu osłon, wyglądem bardzo przypominał starszy model S-53 B. Model był dostępny w kolorze biało-srebrnym.

Simson Habicht 25 (1996–2001)