David Henry Lewis (ur. 1917 w Plymouth, zm. 23 października 2002 w Tin Can Bay) – nowozelandzki żeglarz, podróżnik, lekarz, znawca Polinezji. Badał tradycyjne metody nawigacji stosowane przez wyspiarzy Pacyfiku.
Życiorys Urodził się w Anglii, wkrótce wraz z rodzicami przeniósł się do Nowej Zelandii i Rarotonga (Wyspy Cooka). Tam uczęszczał do szkoły polinezyjskiej, gdzie rozwinął swoje zainteresowanie kulturą wysp Polinezji. Już w młodości przejawiał zainteresowanie podróżami, wspinaczką, kajakarstwem. W 1938 r. wyjechał do Anglii aby nabyć praktyki lekarskiej. Podczas wojny służył jako lekarz. Również po wojnie otworzył praktykę lekarską w Londynie.
W 1960 r. postanowił uczestniczyć w pierwszych regatach samotników przez Atlantyk, na małej 8-metrowej łodzi. W regatach zajął 3. miejsce. Wydarzenie to opisał w książce "The Ship Would Not Travel Due West". Po tym wydarzeniu zdecydował się na rejs dookoła świata na wybudowanym przez siebie katamaranie Rehu Moana. W rejsie tym uczestniczyła jego żona oraz dwie córeczki. Opowieść z tego rejsu można znaleźć w jego książkach "The Daughters of the Wind" (Córy wiatru) oraz "Children of Three Oceans" (Dzieci trzech oceanów).
W 1967 roku nabył koleją łódź Isbjorn aby pogłębić badania nad polinezyjskimi metodami nawigacji. Na wyspy Polinezji wybrał się wraz z drugą żoną, córkami oraz 19-letnim synem. Na wyspach u miejscowej ludności pogłębiał swoje wiadomości na temat żeglowania po Pacyfiku bez użycia sekstantu i kompasu. Doświadczenia te opisał w książce "We the Navigators" oraz "The Voyaging Star".
Jego kolejną samotną podrożą była próba okrążenia Antarktydy wzdłuż 60. równoleżnika (bezludne sześćdziesiątki). W tym celu nabył mały stalowy jacht Icebird. Podróż rozpoczął w październiku 1972 r. z Sydney. W ciągłych wichurach, burzach śniegowych, temperaturach poniżej zera, z odmrożonymi rękami przez 6 tyg. pokonywał olbrzymie fale, przeżywając w odl. 2500 mil od Ziemi Grahama dwie wywrotki i utratę masztu. Dalej walczył już tylko o życie bez szans na przetrwanie. Jednak po dalszych 8 tygodniach pojawił się w amerykańskiej stacji antarktycznej Palmera. Na stacji, gdzie zimował i naprawił jacht. Na wiosnę kontynuował podróż, lecz po kolejnej wywrotce po 10 tyg. żeglugi, wyczerpany i zdruzgotany zakończył ją w Kapsztadzie w Republice Południowej Afryki, przebywając 2/3 zaplanowanej trasy. Swoje przygody opisał w książce "Ice Bird" która stała się światowym bestsellerem.
Po tej podróży został jednym z organizatorów Oceanic Research Fundation, której celem było wspieranie prywatnych wypraw do Antarktyki. Na 21 metrowym jachcie Dick Smith Explorer wraz z kilkuosobową załogą zrobił letnią wyprawę do Antarktyki, gdzie zimował.
W 1976 r. przyłączył się do Polynesian Voyaging Society i uczestniczył w pierwszej eksperymentalnej podróży z Hawajów do Tahiti. Wyniki tych badań opublikował w książce "We, the navigators".
Następne lata spędził znów na badaniach tradycyjnych metod nawigacji, tym razem u Inuitów w rejonie Cieśniny Beringa.
Po tych badaniach odszedł na emeryturę w Nowej Zelandii, gdzie napisał swoją autobiografię "Shapes of the Wind".
Za swoje zasługi na polu podróżniczym, akademickim, antropologicznym, żeglarskim został odznaczony orderem New Zealand Order of Merit.
Publikacje The Ship Would Not Travel Due West The Sailor Who Set Out To See It All Shapes on the Wind Ice Bird - Ice Bird (Wydawnictwo Morskie Gdańsk 1979) We, The Navigators Daughters of the Wind - Córy wiatru (Wydawnictwo Morskie Gdańsk 1971) Children of Three Oceans - Dzieci trzech oceanów (Wydawnictwo Morskie Gdańsk 1973) Shapes of the Wind
Linki zewnętrzne
Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 2002 Kategoria:Nowozelandzcy żeglarze