Arcyopactwo św. Marcina w Beuron – benedyktyński klasztor w Beuron w dolinie Dunaju w Niemczech, założony w 1863 w miejscu, gdzie tradycja życia klasztornego sięga IX w. Od 1873 posiada status opactwa macierzystego Kongregacji Beuron.
Fundacja Założycielami opactwa byli rodzeni bracia Maur i Placyd Wolf. Maur był autorem książki o życiu mniszym Elementa monastica (Brugia 1880)Pełny tytuł: Praecipua ordinis monastici elementa. oraz komentarza do psalmów Psallite sapienter (5 tomów, Fryburg Bryzgowijski 1871–1890). Życie mnisze w opactwie od początku było kształtowane pod dominującym wpływem francuskiego opactwa Solesmes założonego przez prekursora Ruchu liturgicznego, dom Prospera Guérangera. Stąd, obok reguły św. Benedykta centralne miejsce zajmowała liturgia.
Apostolstwo Pod koniec XIX w. jeden z członków opactwa, Anselm Schott, przygotował popularne tłumaczenie łacińskiej liturgii mszalnej w języku niemieckim. Mszalik ten znany był powszechnie pod nazwą „Schott” i jest jednym ze świadectw działalności apostolskiej opactwa, szczególnie w dziedzinie formacji liturgicznejPor. Joseph Ratzinger, Milestones. Memoires 1927-1977, Ignatius Press, San Francisco 1998, s. 19. .
W latach 1927–1933 wielokrotnie przyjeżdżała tu Edith Stein, korzystając z kierownictwa duchowego arcyopata Raphaela Walzera. On też pomógł jej rozeznać powołanie do Karmelu, do którego wstąpiła w 1933 w Kolonii. W 1935 opat Walzer został zmuszony przez reżim nazistowski do emigracji do Francji.
W 1945 roku w opactwie utworzono Vetus latina-Institut zajmujący się starołacińskimi przekładami Pisma Świętego.
Kongregacja Beuron Jedną z pierwszych fundacji było Opactwo Maredsous w Belgii w 1872. Opactwo Beuron stało się oficjalnie opactwem macierzystym Kongregacji Beuron w 1873, kiedy to przez Stolicę Apostolską został zatwierdzony statut. Następne fundacje, poza Niemcami, dokonywały się w okresie Kulturkampfu, kiedy wspólnota mnichów została wygnana z Beuron. Odnowiono wtedy m.in. opactwo Emmaus w Pradze czeskiej (1880). Po powrocie możliwe były fundacje wewnątrz Niemiec: Opactwo Maria Laach (1893); opactwo Gerleve (1904); opactwo Neresheim (1920); opactwo Weingarten (1922); opactwo Neuburg (1926) i inne. Ostatnimi fundacjami były: opactwo Tholey, na nowo ustanowione w 1949 i klasztor Nütschau – fundacja opactwa Gerleve dokonana w 1951.
W XX w. Kongregacja kontynuowała swą działalność poza Niemcami: w Belgii, Austrii, Portugalii, Brazylii i Japonii. W 1906 r. założono opactwo Zaśnięcia (lub Wniebowzięcia) NMP w Jerozolimie – obecnie opactwo Świętej Marii na Syjonie. Fundacje poza Niemcami w późniejszym okresie oddzieliły się od Kongregacji Beuron, często z powodów politycznych.
Członkiem kongregacji był belgijski historyk i patrolog Germain Morin (1861–1946).
Od 2004 filią opactwa stała się Cella s. Benedict na wyspie Reichenau na Jeziorze Bodeńskim – reaktywacja klasztoru Reichenau, jednego z wczesnośredniowiecznych ośrodków życia mniszego, utworzonego w 724 r.
Aktualnie, od 2011 r. opatem Beuron jest o.Tutilo Burger OSB.
Kongregacja posiada też gałąź żeńską, w skład której wchodzi dziewięć opactw benedyktynek – w Niemczech i poza granicami.
Przypisy
Linki zewnętrzne Oficjalna strona Kongregacji Beuron
Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Niemczech Kategoria:Kościół katolicki w hitlerowskich Niemczech