thumb|240px|Grób Zbigniewa Szydłowskiego i jego żony Krystyny Dobrosławy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Zbigniew Szydłowski (ur. 17 kwietnia 1925 w Płaszkowie, zm. 19 marca 1984 w Warszawie) – generał brygady ludowego Wojska Polskiego, zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP.

Życiorys Urodził się 17 kwietnia 1925 w Płaszkowie w powiecie koneckim na obszarze ówczesnego województwa kieleckiego w rodzinie robotniczej Jana (1894-1929), kamieniarza i Michaliny z domu Skrzypek (ur. 1905). Po śmierci ojca, z powodu ciężkich warunków materialnych, wychowywał się w u wuja - inwalidy. W latach 1931–1937 ukończył 7 klas szkoły powszechnej w Dwikozach, a następnie do wybuchu wojny ukończył 1 rok gimnazjum ogólnokształcącego w Katowicach.

Od maja 1940 roku pracował jako robotnik i pomocnik kierowcy w Zakładach Wytwórczych „Społem” w Dwikozach, a następnie do września 1944 w Starostwie Powiatowym w Sandomierzu, gdzie był urzędnikiem referatu przemysłu. 5 grudnia 1944 w Sandomierzu wstąpił ochotniczo do służby w ludowym Wojsku Polskim i został skierowany do 9 zapasowego pułku piechoty w Lublinie-Majdanku. 26 marca 1945 ukończył Centralną Szkołę Oficerów Politycznych w Lublinie i został promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów polityczno-wychowawczych. Od kiwietnia 1945 był instruktorem propagandy w 17 pułku piechoty 5 Dywizji Piechoty. Brał udział w walkach 17 pułku piechoty na szlaku bojowym od Nysy Łużyckiej do Budziszyna. Od lipca 1945 był instruktorem propagandy Wydziału Polityczno-Wychowawczego 5 Dywizji Piechoty. Od marca 1947 był zastępcą dowódcy 28 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Śremie. W lutym 1949 został wyznaczony na zastępcę szefa wydziału polityczno-wychowawczego 4 Dywizji Piechoty, a w listopadzie 1949 został zastępcą dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych 16 Dywizji Pancernej w Elblągu.

Od października 1950 do kwietnia 1955 studiował w Akademii Wojskowo-Politycznej im. Lenina w Moskwie, którą ukończył z oceną dobrą i dyplomem magistra historii. Od maja 1955 był zastępcą komendanta - szefem wydziału politycznego Oficerskiej Szkoły Politycznej im. L. Waryńskiego w Łodzi, a od października 1956, po reorganizacji szkoły został szefem wydziału politycznego Ośrodka Szkolenia Oficerów Politycznych. Od grudnia 1956 był czasowo komendantem tego ośrodka, a od czerwca 1957 także czasowo komendantem Wojskowego Ośrodka Szkolenia Ogólnego w Łodzi.

W latach 1957–1958 był zastępcą szefa Zarządu Politycznego Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. W latach 1958–1964 był zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego do spraw politycznych. 6 października 1962 mianowany uchwałą Rady Państwa PRL na stopień generała brygady. Awans otrzymał 12 października 1962 w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa Aleksandra Zawadzkiego.

Następnie w latach 1964–1968 był zastępcą szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego, szefem Zarządu III – Kultury i Oświaty. Od marca 1964 był przewodniczącym Rady Młodzieżowej WP. Od maja 1968 był zastępcą przewodniczącego Rady WF i Sportu MONPlenarne posiedzenie Rady WF i Sportu MON, "Żołnierz Wolności", nr 127, 30 maja 1968, s. 2.. Od 1 marca 1969 do 27 kwietnia 1978 był prezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju. Następnie został skierowany do pracy poza wojskiem na stanowisko dyrektora Departamentu Spraw Obronnych Ministerstwa Oświaty i Wychowania.

Zmarł 19 marca 1984 w Warszawie po długiej i ciężkiej chorobie. Pochowany z honorami 22 marca 1984 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 4 rz. 8 m. 2)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.. W pogrzebie uczestniczyli: przewodniczący Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR Kazimierz Morawski, wiceminister obrony narodowej, szef GZP WP gen. broni dr Józef Baryła oraz zastępca Ministra do spraw ogólnych gen. dyw. dr Antoni Jasiński. W imieniu żołnierzy Wojska Polskiego nad trumną gen. Szydłowskiego przemówił zastępca szefa GZP WP - szef Zarządu Kultury i Oświaty gen. bryg. Albin Żyto.

Awanse podporucznik - 1945 porucznik - 1946 kapitan - 1946 major - 1950 podpułkownik - 1955 pułkownik - 1958 generał brygady - 1962

Życie prywatne Mieszkał w Warszawie. Od 1946 był żonaty z Krystyną Dobrosławą z domu Janeczek (1927-2015). Miał dwie córki i syna, s. 67–69..

Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1968) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1959) Order Sztandaru Pracy I klasy (1978) Order Sztandaru Pracy II klasy (1964) Krzyż Walecznych (1946) Srebrny Krzyż Zasługi (1946) Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” – dwukrotnie (1945, 1946) Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk (1945) Medal „Za udział w walkach o Berlin” (1968) Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1968) Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (1968) Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (1970)Spotkanie W. Reczka z kierownictwem LOK, "Sztandar Młodych", nr 247, 15 października 1970, s. 6. Złoty Medal „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” (1979)Plenum Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju, "Żołnierz Wolności", nr 235, 6 października 1979, s. 2. Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1965)Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 11, 30 czerwca 1965, s. 6. Odznaka honorowa Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich (1968)Jadwiga Kołodziejska, Księga VI Zjazdu Bibliotekarzy Polskich, 12-14 lutego 1968, Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, 1969, s. 2 Złota odznaka Związku Nauczycielstwa Polskiego (1966)Uznanie dla nauczycieli [w:] "Życie Warszawy", nr 278, 19 listopada 1966, s. 1. Honorowa odznaka Zrzeszenia Studentów Polskich (1966)Podsumowanie wyników Żołnierskiego Czynu Tysiąclecia”, [w:] „Trybuna Ludu”, nr 288, 18 października 1966, s. 4. Złota Odznaka Kół Młodzieży Wojskowej Medal 100-lecia sportu polskiego (1968)Sportowe odznaczenia dla generałów i oficerów WP /w/ "Trybuna Ludu", nr 286, 17 października 1968, s. 6. Order Czerwonego Sztandaru (Związek Radziecki, 1968) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR, 1945) Medal „Za odwagę” (Czechosłowacja, 1948)

Przypisy

Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom IV: S–Ż, Toruń 2010, s. 67-69. J.Powała – „Historia Centrum Szkolenia Oficerów Politycznych”. Wyd. Łódź, 1988 „Pomorski Okręg Wojskowy 1945-1987”. Wyd. Bydgoszcz, 1989 L. Kowalski – „Generał ze skazą”. Wyd. Warszawa 2001 „Żołnierz Wolności”. nr 70 z 22 marca 1984 r., s. 2 H.P. Kosk – „Generalicja Polska”. t. II, Wyd. Pruszków 2001

Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Oficerowie 17 Pułku Piechoty (LWP) Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Brązowym Medalem „Zasłużonym na Polu Chwały” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem za Odrę, Nysę, Bałtyk Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za udział w walkach o Berlin” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Prezesi Ligi Obrony Kraju Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 1984