Jan Ziółkowski (ur. 10 lipca 1916 w Warszawie, zm. 12 sierpnia 2014) – polski prozaik, oficer LWP.
Życiorys Ukończył historię na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Brał udział w kampanii wrześniowej w 1939 roku. W okresie okupacji działał w tajnym nauczaniu, był oficerem Armii Krajowej. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Od 1945 służył w Ludowym Wojsku Polskim.
Tworzyć zaczął po II wojnie światowej, w okresie socrealizmu, któremu się nie w pełni poddał, ale jego dostrzegalne wpływy widoczne są w debiutanckiej powieści - obszernej trylogii historycznej Homines novi, ukazującej okres powstania Chmielnickiego, ale z akcentami położonymi na kwestie "sprawiedliwości społecznej" rozumianej w duchu komunistycznym (głównym bohaterem jest chłop). Powieść nie była wznawiana. Później skupił się na tworzeniu powieści historycznych, często z elementami marynistycznymi. Największą popularność zyskał wznawiany parokrotnie Kawaler Złotej Ostrogi. Dwie powieści napisał wspólnie z żoną Marią Ziółkowską (wcześniej Niemirow), autorką powieści dla młodzieży, z którą ożenił się w 1965 r., gdy obydwoje mieli już osiągnięcia literackie. Niektóre jego powieści, o których mówił publicznie, pozostały niewydane.
Twórczość
Na bursztynowym brzegu (1947, poezja) Homines novi (1955, trylogia) Kapitan królewski (1961) Kawaler złotej ostrogi (1967, o Marku Jakimowskim) Nierządnicy żywot atłasowy (1972, o Agnieszce Machównie) Słońce idzie od Polski (1979) Tajemniczy żeglarz (1983) Złota przędza (1986, zbiór baśni) Grzechy ojca Stanisława (1993)
z Marią Ziółkowską:
Rozbite lustro (1974) Złoty kolczyk (1975)
Odznaczenia
Warszawski Krzyż Powstańczy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Oficerowie ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 2014 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej