thumb|right|Liść dębu błotnego Dąb błotny (Quercus palustris Münchh.) – gatunek drzewa liściastego z rodziny bukowatych występujący naturalnie w północno-wschodniej i centralnej części Ameryki Północnej. W Europie spotykany w parkach i ogrodach.
Morfologia Pokrój Jest to drzewo wolnorosnące. Posiada owalny pokrój. Dorasta do 20 m wysokości. Korona u młodszych okazów dość smukła, u starszych wąska i lekko sklepiona. Pień W dolnej części prawie zawsze bez gałęzi, dopiero w górnej części rozgałęzia się dość gęsto i regularnie. Kora początkowo gładka, jasnoszara, później ciemniejsza z wyraźnym deseniem smugowym, na starszych drzewach z gładkimi bruzdami. Liście Mocno wkrojone, do ćwiartki powierzchni liścia. Cechą odróżniającą, oprócz kształtu, są charakterystyczne kępki włosków u zbiegu głównych nerwów od spodu liścia. Jesienią przebarwiają się na intensywny, czerwony kolor. 8-17 cm długości i prawie tak samo szerokie. Kwiaty Kwitnie od czerwca do lipca. Owoc Żołędzie szeroko półkoliste, do jednej trzeciej zagłębione w niskiej miseczce.
Ekologia Rośnie na obszarach nizinnych w obrębie zalewów rzecznych, na glebach wilgotnych i mokrych.
Zastosowanie Sadzony jako roślina ozdobna w parkach i kolekcjach.
Przypisy
Kategoria:Dąb