Wikłacz złotogłowy (Ploceus philippinus) – gatunek małego ptaka z rodziny wikłaczowatych (Ploceidae). Występuje w całej południowej i południowo-wschodniej Azji. Nie jest zagrożony. Pomimo swojej nazwy łacińskiej nie występuje na Filipinach. Zasięg występowania szacuje się na około 13,5 miliona km².
Systematyka Wyróżnia się pięć podgatunków Ploceus philippinus: P. philippinus philippinus (Linnaeus, 1766) – wikłacz złotogłowy – Pakistan, Indie (z wyjątkiem południowo-zachodniej i północno-wschodniej części), Sri Lanka i południowy Nepal. P. philippinus travancoreensis Ali & Whistler, 1936 – południowo-zachodnie Indie. P. philippinus burmanicus Ticehurst, 1932 – Bhutan, północno-wschodnie Indie i Bangladesz przez Mjanmę do południowo-zachodnich Chin. P. philippinus angelorum Deignan, 1956 – Tajlandia i południowy Laos. P. philippinus infortunatus E. Hartert, 1902 – wikłacz rdzawy – południowy Wietnam, Półwysep Malajski, Sumatra, Nias, Jawa i Bali.
Morfologia Jest wielkości wróbla domowego. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec ma żółty wierzch głowy aż do karku, na wierzchu ciała ma brązowe pióra z żółtymi brzegami. Tuż pod karkiem jest to żółte pole w brązowe plamy. Gardło jest brudnobiałe. Skrzydła i sterówki są tak samo ubarwione. Reszta jego głowy jest ciemnobrązowa, a gruby dziób i oczy czarne, u nasady dziób jasnożółty. Spód ciała jest kremowy, na piersi żółty i można tam zauważyć małe, brązowe plamki przy skrzydłach. Biała plama pomiędzy nogami. Obszar ukryty pod skrzydłami także jest ciemnożółty. Nogi są różowe, pazury też, lecz trochę ciemniejsze. Na wewnętrznej stronie skrzydła i ogon jednolicie jasnoszarobrązowe, barkówki jasnokawowe. Samica ma pióra z wierzchu brązowe z jasnożółtymi brzegami. Na głowie jest to mieszanina żółtokremowych piórek. Oczy także ma czarne, a dziób z dołu żółty, z wierzchu i na końcu szarobrązowy. Ogon ma brązowy z jasnymi brzegami piór, nie tak obszernymi jak na skrzydłach. Jej brzuch jest jasnopiaskowy, z jasnoróżowymi nogami. Kuper ma barwę jasnobrązową, pokrywy nadogonowe ciemniejsze. Jasna brew. Starsze pisklęta są podobne do samic, lecz jasne brzegi piór są cieńsze, na szyi jaśniejsza półobroża. Mają także jasną brew i ciemniejszy dziób, a na nim biegnące w kierunku środka dzioba dwa ciemnoszare paski, wyglądające jak opaska. Wierzch głowy też mają ciemniejszy.
Wymiary długość ciała: 15 cm Masa ciała 18–28 g
Pożywienie Żywią się głównie nasionami wiechlinowatych, w tym roślin uprawnych jak ryż, kukurydza, pszenica czy sorgo. Zjadają też nektar, owady, pająki, ślimaki, a niekiedy nawet drobne kręgowce, w tym żaby i jaszczurki.
Lęgi 210px|thumb|left|Samiec budujący gniazdo
Buduje ciekawe gniazdo; na budulec jednego ze zbadanych gniazd składało się aż 3437 źdźbeł trawy o długości 4–50 cm, na tej stronie można zobaczyć przekrój gniazda. Także źródło tej sekcji.. Jest zawieszone na liściu paproci lub palmy. Do gniazda prowadzi tunel prowadzący do komory z zagłębieniem, gdzie leżą jaja. Samce bronią gniazda, a samice same inkubują jaja. Są białe, zwykle jest ich 3–4. Pisklęta są karmione owadami. Po sezonie lęgowym gniazdo może być wykorzystane przez innego małego ptaka.
Status zagrożenia IUCN uznaje wikłacza złotogłowego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity lub lokalnie pospolity, w Bhutanie rzadki. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Wikłaczowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1766 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza