Śramanera – (Pali: sāmaṇera, Sanskryt: śrāmaṇera) – buddyjski mnich nowicjusz, który po odbyciu szczególnej edukacji może ubiegać się o pełne święcenia bhikku. Zasady, jak i wiek dopuszczenia do nowicjatu różnią się w zależności od przyjętej przez daną szkołę winaji. Nowicjuszem mogą zostają zarówno chłopcy jak i dziewczęta (śramanerika) w zależności od konkretnej tradycji danego zakonu. ––––
Zgodnie z tradycją, by móc zostać śramanerą, chłopiec musiał być w stanie samodzielnie przegnać kruki. W praktyce jest to zazwyczaj 7. bądź 8. rok życia.
Ceremonia przejścia Każdy nowicjusz by móc wstąpić do klasztoru przechodzi ceremonię przejścia: ogolenie głowy – wyraz odejścia od życia świeckiego przybranie szat mnisich Therawada – pomarańczowe bądź brązowe (ochra) Azja Wschodnia – szare lub czarne Tybet – czerwone recytacja trzech schronień przyjęcie dziesięciu reguł praktyki obranie preceptora i nauczyciela Trzy schronienia Po zgłoszeniu przez jednego mnicha akcesu trzykrotne przyznanie się do przyjęcia przez nowego wyznawcę buddyzmu schronienia w 3 klejnotach: Budda Dharma Sangha Dziesięć reguł praktyki (śiksza-pada) Niekrzywdzenie żywych stworzeń (ahinsa) Niebranie tego, co nie dane Całkowity celibat Nieużywanie fałszywej mowy Powstrzymanie się od intoksykacji Niespożywanie posiłków po południu Nieuczestniczenie w zabawach i widowiskach Nieużywanie biżuterii i wonności Niesypianie na wygodnych łóżkach Nieposługiwanie się złotem i srebrem
Rzeczy osobiste Każdy mnich może posiadać wyłącznie 8 własnych rzeczy. Są to: 3 szaty miska jałmużna brzytwa igła pas sitko do wody Od nowicjatu do święceń Okres nowicjatu może zakończyć się przyjęciem pełnych święceń (ale nie później niż po 20. roku życia) albo z powrotem do życia świeckiego, po kilku tygodniach, miesiącach bądź latach.
Kategoria:Buddyjskie funkcje i tytuły