Język mon – język należący do rodziny austroazjatyckiej, używany przez 750 tysięcy członów ludu Mon w Mjanmie oraz około 100 tysięcy w Tajlandii. Jest trzecim spośród języków austroazjatyckich pod względem liczby użytkowników.
Odnotowano, że na obszarach miejskich w Birmie jest wypierany przez birmański, ale pozostaje w szerszym użyciu na terenach wiejskich. W Tajlandii znajduje się pod naciskiem języka tajskiego, lecz nie wszyscy integrują się z ludnością tajską. W Tajlandii język mon jest poważnie zagrożony wymarciem.
Odmiany z Tajlandii i Birmy są zasadniczo wzajemnie zrozumiałe, ale odróżniają się źródłami zapożyczeń, co może prowadzić do nieporozumień.
Historia Do XII w. język mon służył jako lingua franca w dolinie Irawadi, również w birmańskim królestwie Pagan. Zapisywany był pismem mon proweniencji indyjskiej, z którego wywodzi się współczesne pismo birmańskie. Pisany język mon był używany również po upadku mońskiego królestwa Thaton w XI w. Liczne inskrypcje w języku mon znajdowano także w Tajlandii.
Charakterystyka W odróżnieniu od wielu języków Azji Południowo-Wschodniej, język mon nie jest językiem tonalnym.
Fonetyka Spółgłoski Dwuwargowe Zębowe Palatalne Tylnojęzykowe Krtaniowe Zwarte Szczelinowe 1 Nosowe sonorne
Samogłoski PrzednieCentralneTylneWysokie Wysokie-środkowe Niskie-środkowe Otwarte
Zobacz też Wikipedia w języku mon
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Języki mon-khmer Kategoria:Języki Tajlandii Kategoria:Języki Mjanmy