Imidazolina – heterocykliczny, organiczny związek chemiczny, częściowo uwodorniona pochodna imidazolu. Dalsze uwodornienie imidazoliny prowadzi do powstania imidazolidyny.
Ze względu na obecność jednego wiązania podwójnego w cząsteczce imidazolina posiada trzy izomery (różniące się położeniem tego wiązania): 2-imidazolina, 3-imidazolina i 4-imidazolina.
class=skin-invert-image|thumb|center|290px|Izomery imidazoliny, od lewej:2-imidazolina = 4,5-dihydro-1H-imidazol3-imidazolina = 2,5-dihydro-1H-imidazol4-imidazolina = 2,3-dihydro-1H-imidazol
Pochodne 2-imidazoliny Pochodne 2-imidazoliny wykazują aktywność biologiczną. W zależności od rodzaju podstawnika w pozycji 2 wywierają hamujący albo pobudzający wpływ na układ współczulny i są stosowane w lecznictwie w postaci wielu preparatów, między innymi w kroplach do nosa i do oczu, a także w iniekcjach.
Syntezę pochodnych imidazoliny przeprowadza się poprzez kondensację odpowiednich nitryli z etylenodiaminą:
Podział na grupy farmakologiczne α-adrenomimetyki agonisty receptorów α2-adrenergicznych inne leki ksylometazolina klonidyna (sympatolityk) tolazolina (α-adrenolityk) nafazolina moksonidyna (sympatolityk) antazolina (lek przeciwhistaminowy) oksymetazolina tizanidyna (zwiotcza mięśnie szkieletowe) tetryzolina tymazolina
Charakterystyczne cechy budowy α-adrenomimetyki – pierścień 2-imidazoliny jest połączony z pozostałymi elementami cząsteczki bezpośrednio lub przez grupę metylenową agonisty receptorów α2-adrenergicznych – pierścień 2-imidazoliny jest połączony z pozostałymi elementami cząsteczki przez grupę aminową
Bibliografia