thumb|Połączenie sedesu z bidetem (struga wody zostaje odcięta po ustaniu nacisku na deskę – dla potrzeb zdjęcia „oszukano” czujnik) thumb|Panel sterowania współczesnej japońskiej ubikacji Ubikacje w Japonii – istnieją dwa rodzaje ubikacji powszechnie spotykanych w Japonii. Pierwszy i zarazem najstarszy to prosta ubikacja kucana, która nadal jest powszechna wśród ubikacji publicznych. Po II wojnie światowej upowszechnił się drugi rodzaj: współczesne muszle klozetowe (ubikacje w stylu zachodnim) i pisuary. W toaletach w stylu zachodnim stosowane jest połączenie muszli klozetowej z bidetem. Według danych z 2004 roku są one zainstalowane w ponad połowie japońskich gospodarstw domowych [dostęp 2009-03-04].. W Japonii ten typ ubikacji jest popularnie nazywany , po marce Toto Ltd, i posiada zaawansowane wyposażenie, które jest rzadko spotykane poza Azją. W zależności od konkretnego modelu washlet taki może być zaprojektowany do: automatycznego podnoszenia i opuszczania deski sedesowej; mycia odbytu lub sromu; suszenia ciepłym powietrzem; samoczynnego spłukiwania.

Historia thumb|Drewniane drapacze z okresu Nara nazywane chūgi. Współczesna rolka papieru toaletowego w tle dla porównania wielkości thumb|Ubikacja kucana z okresu Meiji należąca do zamożnego Japończyka z okolic Nakatsugawa W okresie Jōmon osady budowano w kształcie podkowy z centralnie umieszczonym rynkiem i stertami śmieci dookoła osady. W tych stertach odnaleziono koprolity, zwapnione odchody ludzi lub psów. Ich obecność wskazuje na to, że sterty śmieci były używane również jako ubikacje.

Najstarsze odnalezione kanalizacje sanitarne pochodzą z okresu Yayoi (ok. 300 p.n.e. do 250 n.e.). Były używane w większych osadach, prawdopodobnie w połączeniu z ubikacjami.

W Sakurai odkryto prawdopodobne miejsce obrzędów z okresu III w. n.e., które mogło być zarazem ubikacją z bieżącą wodą. Archeolodzy przeanalizowali również szambo pałacu w Fujiwara, pierwszej siedziby dworu cesarskiego i stolicy Japonii w latach 694–710. Tamtejsza ubikacja była zbudowana nad otwartym dołem, podobnie do sławojki.

W okresie Nara (710–784 r. n.e.) w ówczesnej stolicy Japonii wybudowano system drenażu składający się ze strumieni o szerokości 10–15 cm, nad którymi można było kucnąć. Drewniane patyki nazywane były używane w roli papieru toaletowego. Wcześniej do czyszczenia używano wodorostów, ale w okresie Edo, zostały one zastąpione przez papier toaletowy wykonany z washi (tradycyjny japoński papier). Na terenach górskich używano również drewnianych drapaczy i dużych liści.

Ubikacje budowano często nad płynącym strumieniem. Jeden z pierwszych tego rodzaju przybytków znaleziono w zamku w Akita. Datowana jest na VIII w. n.e.

Powszechniejsze były latryny, ponieważ były łatwiejsze w budowie i pozwalały na wykorzystanie odchodów w roli nawozu – było to ważne dla kraju, w którym buddyzm i związany z nim wegetarianizm wywierały wpływ na zmniejszenie zależności diety od zwierząt gospodarskich, choć owoce morza zawsze były ważną częścią japońskiej diety. Odchody ludzi zamożnych były sprzedawane po wyższej cenie, ponieważ lepiej się odżywiali.

Dokumenty historyczne z IX w. n.e. opisują prawa dotyczące budowania kanałów z czystą i odpadową wodą, szczegółowo omawiając procedury pozbywania się odchodów z ubikacji.

O poranku, po deszczowej nocy, więźniowie powinni być kierowani do czyszczenia ścieków w Pałacu i gabinetach rządowych, jak również ubikacjach wschodnich i zachodnich. („Zebrane interpretacje prawa administracyjnego” – Ryō-no-shūge)

Sprzedaż ludzkich odchodów jako nawozu stała się znacznie mniej powszechna po II wojnie światowej. Stało się tak ze względów higienicznych i rozprzestrzenienia się nawozów chemicznych. Obecnie mniej niż 1% ludzkich odchodów jest używane jako nawóz.

Z historycznego punktu widzenia Japonia miała dużo wyższy standard higieny niż Europa. Uporządkowane usuwanie ludzkich odchodów było powszechne, podczas gdy w Europie ścieki były po prostu wyrzucane na ulice przez większość wczesnej historii nowożytnej. Pierwszy Europejczyk odwiedzający Edo był prawdopodobnie zszokowany, ponieważ nigdy nie widział tak czystego miasta.

Na Okinawie ubikacja była często przyłączona do zagrody świń, które były karmione ludzkimi odchodami. Ze względów higienicznych praktyka ta została zakazana przez amerykańskie władze po II wojnie światowej.

W okresie Azuchi-Momoyama (1568-1600) wybudowano wokół zamku Ōsaka „kanalizację Taiko”, która nadal jest sprawna. Współczesne stosowane systemy kanalizacyjne oddano do użytku w 1884 roku wraz z wybudowaniem pierwszej ceglano-ceramicznej instalacji ściekowej w Kandzie, dzielnicy Tokio. Kolejne systemy kanalizacyjne wybudowano po trzęsieniu ziemi w Tokio w 1923, aby ograniczyć rozprzestrzenianie się chorób na wypadek przyszłych wydarzeń tego typu. Rozbudowa systemu kanalizacji nabrała tempa po II wojnie światowej. Miał on odprowadzać ścieki szybko rozwijających się ośrodków miejskich. Do 2000 roku do kanalizacji podłączone było 60% populacji. Narodowy Dzień Ścieków obchodzony jest 10 września.

Ubikacje w stylu zachodnim i pisuary zaczęły się pojawiać w Japonii na początku XX wieku, ale rozpowszechniły się dopiero po II wojnie światowej, na co wpływ miała okupacja amerykańska. W 1977 roku sprzedaż ubikacji w stylu zachodnim przekroczyła podaż tradycyjnych w Japonii ubikacji kucanych. W 1980 roku TOTO, największa na świecie firma produkująca wyposażenie sanitarne, bazując na szwajcarskich i amerykańskich ubikacjach połączonych z bidetem zaprezentowała Washlet. Japońskie firmy produkują jedne z najbardziej zaawansowanych ubikacji high-tech na świecie.

Terminologia Słowo jest skróconą formą angielskiego toilet i jest używane zarówno jako określenie muszli klozetowej, jak i pomieszczenia, w którym się ona znajduje.

Powszechnym eufemizmem jest . Ściśle rzecz biorąc o-tearai odnosi się do umywalki i jest kalką językową słowa łazienka (ang. lavatory). Jest to przypadek analogiczny do używanych w amerykańskiej odmianie języka angielskiego wyrazów bathroom, które dosłownie oznacza pomieszczenie z wanną, i toilet, które dosłownie odnosi się do aktu mycia się. Często również można się spotkać z innym zapożyczeniem językowym, mianowicie , na znakach w domach towarowych i supermarketach, jak również załączone do piktogramu publicznej ubikacji.

Popularnym słowem dla określenia muszli klozetowej jest , pochodzące od słowa oznaczającego „wygodę” lub „kał”. Używa się go często w szkołach podstawowych, na basenach i w innych miejscach publicznych. Nie jest ono niegrzeczne, ale niektórzy mogą woleć użyć bardziej wyrafinowanego słowa. W wielu grach dla dzieci osoba, która zostanie wykluczona z dalszej gry jest wysyłana do specjalnego miejsca, np. środka koła, nazywanego benjo. Język japoński ma wiele innych słów określających miejsce przeznaczone do wydalania, np. i , ale większość z nich jest rzadko używana lub archaiczna.

Sama ubikacja (czyli sedes, zbiornik spustowy etc.) nazywana jest . Deska klozetowa to . Nocnik (dla dzieci, osób starszych, ułomnych) jest nazywany .

Rodzaje ubikacji thumb|Współczesna japońska ubikacja kucana razem z klapkami toaletowymi. Ręczny napis na kartce na lewo od pionowej rury znaczy „Proszę kucać trochę bliżej”

Ubikacja kucana

Tradycyjna japońska ubikacja to ubikacja kucana, znana również jako ubikacja azjatycka, ponieważ podobne ubikacje występują w całej Azji. Ubikacja kucana różni się od ubikacji zachodnich budową i sposobem użytkowania. Wygląda jak pisuar obrócony o 180 stopni i wbudowany w podłogę. Większość tego rodzaju toalet zrobiona jest z porcelany, a w niektórych przypadkach (np. w pociągach), używana jest również stal nierdzewna. Zamiast siadać, użytkownik kuca nad ubikacją twarzą w stronę ściany z tyłu pomieszczenia. W odróżnieniu od zachodnich ubikacji odchody zbierają się w płytkiej niecce, zamiast w wypełnionej wodą miednicy. Pozostały osprzęt (taki jak zbiornik wody, spłuczka) może być taki sam jak w zachodnich ubikacjach. Spłukiwanie wody powoduje przepłynięcie odchodów z niecki do pośredniego zbiornika, z którego później odprowadzane są do kanalizacji. Spłuczkę obsługuje się często tak samo jak w ubikacjach zachodnich, choć można spotkać wersje z uchwytem, który należy pociągnąć, lub z pedałem nożnym. Wiele japońskich ubikacji posiada dwa rodzaje spłukiwania i . Różnica polega na ilości użytej wody. Pierwszy jest przeznaczony dla , a drugi dla . Dźwignia jest często ustawiona na ustawienie „małe”, aby zapewnić ciągły dźwięk kamuflujący dla zapewnienia prywatności.

Powszechne są dwie odmiany ubikacji kucanej: jeden, w którym niecka jest na poziomie podłogi, i drugi, w którym jest ona uniesiona na podeście około 30 cm. Korzystanie z tej drugiej jest łatwiejsze dla mężczyzn przy oddawaniu moczu na stojąco, choć obydwa rodzaje mogą być wykorzystywane do tego celu. Nie ma również różnicy przy defekacji, ani przy oddawaniu moczu w pozycji kucanej. Użytkownik staje nad ubikacją kucaną twarzą w stronę tylnej ściany i opuszcza spodnie (podciąga spódnicę) i bieliznę do kolan. Następnie kuca nad otworem tak blisko niecki, jak to możliwe, ponieważ jeśli użytkownik kucnie zbyt daleko, kał spadnie do tylnej części pojemnika. Dlatego w publicznych ubikacjach kucanych znajdują się znaki przypominające „proszę kucać krok bliżej”.

Osoby początkujące i cudzoziemcy często trzymają się rury znajdującej się z przodu. Jeśli rury są zabudowane lub niedostatecznie mocno przymocowane, czasami instaluje się osobny uchwyt, aby wspomóc użytkownika w utrzymaniu równowagi podczas korzystania z ubikacji i przy wstawaniu. Kolejną taktyką stosowaną przez cudzoziemców chcących uniknąć żenujących wypadków jest całkowite rozebranie się od pasa w dół i powieszenie ubrań na haku przed wypróżnieniem.

Japońska firma TOTO produkuje ubikację kucaną z wbudowanym bidetem. Popularność tego produktu jest nieznana.

Istnieje również połączenie ubikacji kucanej z systemem zachodnim osiągnięte przez zastosowanie rodzaju stołka z otworem w środku, który stawia się nad niecką na fekalia. Hybryda taka jest powszechna jedynie na obszarach wiejskich, które są czasami odwiedzane przez cudzoziemców. Bardziej popularnym rozwiązaniem są uchylne lub stałe deski klozetowe umieszczane nad japońską ubikacją. Dostępne są rozszerzenia montowane na stałe umożliwiające przekształcenie ubikacji kucanej w washlet, jak również specjalne platformy służące uniesieniu użytkownika ponad ubikacją kucaną do poziomu ubikacji w stylu zachodnim.

Styl zachodni

Używana na świecie muszla klozetowa, w Japonii znana jest jako ubikacja w . Toalety w stylu zachodnim są obecnie powszechniejsze w japońskich domach od tradycyjnych ubikacji kucanych, choć w niektórych starszych mieszkaniach ciągle można znaleźć naklejki ilustrujące poprawny sposób korzystania przy mikcji lub defekacji. Większość miejsc publicznych, takich jak: szkoły, świątynie i stacje kolejowe, wyposażona jest jedynie w ubikacje kucane, jednakże we własnych domach Japończycy wolą móc usiąść, zwłaszcza osoby starsze lub niepełnosprawne, dla których długotrwałe kucanie jest niewygodne.

Muszle klozetowe w Japonii posiadają funkcje oszczędzania wody, takie jak możliwość wyboru pomiędzy „dużym” i „małym” spłukaniem. Popularny jest też system wykorzystujący do spłukiwania wodę, której poprzedni użytkownik użył do mycia rąk.

Washlet thumb|Bezprzewodowy panel sterujący ubikacją. Posiada 38 przycisków i ekran LCD Współczesną ubikację w Japonii nazywa się lub . Jest to jeden z najbardziej zaawansowanych rodzajów ubikacji na świecie. Produkt firmy TOTO Washlet Zoe został odnotowany w księdze rekordów Guinnessa jako najbardziej zaawansowana ubikacja na świecie posiadająca 7 funkcji. Ponieważ model został zaprezentowany w 1997, najprawdopodobniej jest mniej zaawansowany od najnowszego modelu TOTO Neorest.