Royal Rumble (1989) było drugą galą z cyklu pay-per-view Royal Rumble, która została wyprodukowana przez World Wrestling Federation (WWF) i jako pierwsza była emitowana poprzez pay-per-view. Miała miejsce 15 stycznia 1989 w The Summit w Houston, Teksasie.
Walką wieczoru był Royal Rumble match wygrany przez Big John Studda, który wyeliminował jako ostatniego Teda DiBiasego. W karcie znalazły się również pojedynki takie jak Jim Duggan i The Hart Foundation (Bret Hart i Jim Neidhart) kontra Dino Bravo i The Fabulous Rougeaus (Jacques i Raymond Rougeau), Rockin' Robin kontra Judy Martin o WWF Women’s Championship oraz King Haku kontra Harley Race.
Przygotowania Główną rywalizację zmierzającą na Royal Rumble kulminował Royal Rumble match, w którym zawalczyło 30 gwiazd z całej federacji, gdzie po zwiększono ilość uczestników z 20 do 30 względem zeszłorocznej edycji. Big John Studd powrócił do WWF pod koniec 1988 i przeszedł faceturn, gdyż nie chciał, aby Bobby Heenan był jego menadżerem, i ponowił rywalizację z jego klientem, André the Giantem. Obaj podpisali kontrakt o pojawienie się w Royal Rumble matchu. Mr. Perfect, który dołączył do WWF w lecie 1988 otrzymał push jako niepokonany heelowy wrestler i dołączył do pojedynku. Bad News Brown był pushowany jako arogancki i silmy heel, dla którego każda osoba w federacji była dla niego rywalem. W rezultacie, również dołączył do walki. Wiele wrestlerów z tag teamów dołączyło do walki, otrzymując losowe numerki. The Mega Powers (Hulk Hogan and WWF Champion Randy Savage) rywalizowali z The Twin Towers (Akeemem i The Big Boss Manem) od listopada 1988. Na Survivor Series, Mega Powers stali się solowymi ocalonymi w walce wieczoru gali. Po tamtym wydarzeniu, Mega Powers i Twin Towers również postanowili wystąpić w Royal Rumble matchu.
W drugiej rywalizacji zmierzającej na galę, Jim Duggan prowadził feud z Dino Bravo i The Fabulous Rougeaus (Jakiem i Raymondem Rougeau). Od czasu dołączenia do WWF na początku 1987, Duggan używał gimmicku amerykańskiego patrioty, wchodząc do ringu z Amerykańską flagą i feudując z nie-amerykańskimi przeciwnikami w rosterze WWF (przykładowo z Nikolaiem Volkoffem). Na początku 1989, Duggan zaczął feudować z Kanadyjskimi Bravo i braćmi Rougeau, mając za towarzyszy różnych partnerów. Na live evencie 6 stycznia w Montrealu, Duggan połączył siły z Hulkiem Hoganem i Ronem Garvinem pokonując Bravo i Rougeaus. Miał on zawalczyć z Bravo i Rougeaus w two out of three falls matchu na Royal Rumble, więc wybrał jako partnerów The Hart Foundation (Breta Harta i Jima Neidharta). Hart Foundation i Rougeau Brothers rywalizowali ze sobą już od 1987. Rougeaus bezskutecznie zawalczyli z Hartami wiele razy o WWF Tag Team Championship w lecie 1987 i nie stali się mistrzami. Następnie byli w osobnych drużynach przeciwko sobie na Survivor Series 1988, gdzie Bret wyeliminował Rougeau na początku walki.
Gala thumb|Jim Duggan, który połączył siły z The Hart Foundation w two out of three falls matchu przeciwko Dino Bravo i The Fabulous Rougeaus Przed rozpoczęciem gali na żywo, Jim Powers pokonał Barry’ego Horowitza, zaś Sam Houston pokonał Steve’a Lobardiego w dark matchach.
Pierwszą walką nadawanej już na żywo przez pay-per-view (PPV) był two out of three falls match pomiędzy Jimem Dugganem i The Hart Foundation (Bretem Hartem i Jimem Neidhartem), oraz Dino Bravo o The Fabulous Rougeaus (Jakiem i Raymondem Rougeau). Mocni Neidhart i Bravo rozpoczęli walkę. Duggan zmienił się, zaś Bravo postanowił wymienić się za Raymonda. Duggan złapał Raymonda i wykonał scoop slam, a po chwili Old Glory. Duggan zmienił się z Bretem Hartem, który przypiął Raymonda po inside cradle, lecz niestety zdobył near-fall. Złapał Raymonda w sunset flip pinfallu i wykonał diving crossbody, niestety ponownie był to near-fall. Jacques zmienił się i również prawie przypiął Harta po sunset flipie, lecz Hart wykonał clothesline na Jacques’u i przygniótł go w rogu. Partnerzy Jacques’a mu pomogli, lecz Neidhart zainterweniował atakując Bravo i Raymonda shoulder blockiem. Raymond osunął górną linę, przez co Hart upadł na podłogę. Bravo wykkonał side suplex w ringu, lecz zamiast zmienić się z Raymondem, któremu wykonał Bombe de Rougeau, przypiął go zdobywając pierwsze przypięcie. Bracia Rougeau kontynuowali atak na Harcie, który został złapany w Boston crab Jacques’a. Hart dał radę dostać się do swojego rogu ringu. Jacques starał się wykonać bulldog na Harcie, lecz ten skontrował to w inverted atomic drop. Duggan zmienił się i wykonał scoop slam na Raymondzie, po czym ten otrzymał forearm smash od Neidharta. Uderzył Bravo shoulder blockiem, zaś Duggan wyrzucił Harta na Raymonda i wykonał elbow drop na Raymondzie, po czym przypiął, zyskując drugie przypięcie. Bravo zmienił się i wykonał Dugganowi atomic drop, wysyłając go do rogu, gdzie mógł zmienić się z Hartem. Hart wkroczył i wykonał backbreaker na Bravie, lecz Raymond wypchnął go spoza lin, kiedy Hart chciał wykonać elbow drop. Cała szóstka zaczęła brawl w ringu, zaś sędzia był rozproszony. Duggan wziął swoją deską i uderzył nią Bravo, zaś Hart to wykorzystał i przypiął rywala, zyskując trzecie i ostatnie przypięcie, dające wygraną.
Druga walka była o WWF Women’s Championship, gdzie zmierzyły się Rockin' Robin oraz Judy Martin. Przed walką, była mistrzyni Sensational Sherri była w ringu i wyzwała zwyciężczynię do przyszłej walki o mistrzostwo, twierdząc że żadna kobieta nie jest tak kobieca jak ona, po czym md dołączyła do Gorilly Monsoon i Jessego „The Body” Ventury przy stołku komentatorskim. Robin i Martin miały wiele near-falli podczas walki, jednakże pod koniec, Robin wykonała diving crossbody na Martin i ją przypięła, broniąc tytułu.
Następnie czas był na konkurs na pozowanie, pomiędzy WWF Intercontinental Championem The Ultimate Warriorem i Rickiem Rude. Zwycięzca miał być wyłoniony przy pomocy większe reakcji fanów. Był cztery kategoria: „Podwójny Biceps”, „Najlepsza Klata”, „Największa Muskulatura” oraz „Składanka Póz”. Warrior zwyciężył w każdej z kategorii, lecz Rude po konkursie zaatakował go i uciekł z ringu.
W trzeciej walce zmierzyli się King Haku i Harley Race. Zwycięzca walki miałby zdobyć koronę „Króla Wrestlingu”, którą posiadał Haku. Race zaczął walkę atakując Haku knee liftami i suplexami. Haku „nie sprzedał” headbuttów Race’a. Race wykonał piledriver i przypiął, zyskując near-fall. Haku odzyskał siły i wykonał suplexa, również przy near-fallu. Nie zdołał wykonać poprawnego elbow dropu na Race i obaj upadli na podłogę. Haku wykonał skontrował piledrive’a backdropem, lecz Race po chwili wykonał swinging neckbraker, zdobywając kolejny near-fall. Haku odzyskał siły i wykonał kilka chopów, lecz nie trafił flying splashem. Jego rywal zaś nie trafił diving headbuttem z trzeciej liny. Kiedy obaj wstali, Race przeszedł przez liny i otrzymał thrust kick od Haku, po czym Haku go przypiął i wygrał walkę. Ta walka została wycięta w edycji Coliseum Video, lecz znajduje się na edycji DVD Royal Rumble Anthology.
+Osobistości telewizyjneRola:Osoba:KomentatorzyGorilla MonsoonJesse VenturaSensational SherriPrzeprowadzającywywiadGene OkerlundSean MooneyKonferansjerHoward FinkelSędziowieEarl HebnerJoey Marella
Walką wieczoru był 1989 Royal Rumble match. Pierwszy Royal Rumble match odbył się w 1988, lecz brało w nim udział tylko 20 osób. W tym wypadku, po raz pierwszy uczestniczyło w nim 30 wrestlerów, a dodatkowo po raz pierwszy była to gala emitowana przez pay-per-view. WWF Tag Team Champions Demolition (Ax i Smash) rozpoczęli walkę będąc nr. 1. i 2. Dwóch mistrzów walczyło między sobą, lecz po chwili dołączył do nich z numerkiem 3. André the Giant. Postanowili połączyć siły przeciwko gigantowi, po czym do walki wkroczył Mr. Perfect jako nr 4. André wyeliminował Smasha, podczas gdy Perfect i Ax zaczęli z nim walczyć. Ron Garvin dołączył jako 5. i również zaczął asystować Perfectowi i Axowi. Greg Valentine dołączył jako 6., podczas gdy André wyeliminował Garvina. Perfect, Ax i Valentine we trójkę atakowali giganta, po czym Jake Roberts wkroczył jako 7. Oznaczało to, że Roberts był pierwszą osobą, która wzięła udział w zeszłorocznym i tegorocznym Royal Rumble matchu. Inni członkowie pozwolili André i Robertsowi walczyć ze sobą. André poddusił Robertsa i wyrzucił go nad górną liną. Ron Bass dołączył pod numerkiem 8. Ax i Bass walczyli ze sobą, podczas gdy Perfect i Valentine ponownie zaczęli obijać André; ten zaś wstał i po uderzeniu Perfecta, zaczął dusić Valentine’a, dopóki ten nie stracił przytomności. Jeden z członków The Rockers, Shawn Michaels dołączył jako 9. Perfect wykonał back body drop na Axie za górną liną, eliminując go. Chciał również wyeliminować Michaelsa, lecz Michaels wykonał skin the cat i wrócił na ring, prawie wyrzucając z niego Perfecta. Butch Miller, jeden z The Bushwhackersów, dołączył z numerkiem 1. Jake Roberts powrócił do ringu i wrzucił swojego węża Damiena. André go zauważył, przestraszył się i uciekł z ringu ponad górną liną, eliminując siebie samego. Roberts wziął swojego węża i udał się na backstage. The Honky Tonk Man wszedł jako 11. Honky i Valentine razem próbowali wyeliminować Michalesa, lecz im się to nie udało. Połówka Strike Folce, Tito Santana dołączył jako 12. i pobił Perfecta, po czym skupił się na Valentine. Bass i Perfect wykonali podwójny suplex na Michealsie. Bad News Brown dołączył jako 13. Santana i Butch wyeliminowali Honky’ego, podczas gdy Brown zająć się Michaelsem, lecz jako 14. dołączył tag team partner Michaelsa, Marty Jannetty. Wykonali razem podwójny dropkick eliminujący Rona Bassa z walki. Santana wykonał Valentine'owi flying forearm smash.
Jeden z członków The Mega Powers, WWF Champion Randy Savage dołączył jako 15. i zaatakował Browna. Valentine wykonał Savage'owi Hammer Drop i próbował go wyeliminować, jednak bez skutku. Santana wspomógł Savage’a w walce z Valentine, dopóki jeden z The Brain Busters, Arn Anderson nie dołączył do walki jako 16. Savage wykonał backdrop na Valentine nad górną liną. Anderson i Savage wykonali clothesline na Michaelsie, eliminując go. Jannetty zaczął atakować Andersona, lecz jako 17. do walki wkroczył jego partner tag teamowy, Tully Blanchard. Jannetty i Blanchard zaczęli walczyć między sobą, zaś Perfect i Savage wymieniali się różnymi ciosami. Anderson wspomógł Blancharda, uderzając Jannetty’ego spinning spinebusterem. Jako 18. do ringu wszedł partner Savage’a, Hulk Hogan, i wyrzucił z ringu Perfecta. Ten zaś ustanowił rekord długości pobytu w ringu, który wyniósł 27:58. Anderson wyrzucił Santanę, zaś Brown i Hogan niemalże wyeliminowali się nawzajem. Tag team partner Butcha, Luke Williams dołączył jako 19. Po wyeliminowaniu Butcha, w ringu pozostało sześć osób. Hogan i Savage zawalczyli przeciwko Brownem, Andersonem, Blanchardem i Lukiem. Jako 20. dołączył Koko B. Ware i wykonał cztery dropkicki dla wyżej wymienionej czwórki. Anderson wspiął się na górną linę, lecz Hogan wykonał mu scoop slam. Koko postanowił zaatakować Hogana, lecz został przez niego wyrzucony z ringu. Hogan wymierzył kilka ciosów dla The Brainbusters, po czym wyeliminował Luke’a. The Brainbusters chcieli wykonać Hoganowi podwójny clothesline, lecz ten zdołał go ominąć i wykonał im ten ruch, podczas gdy byli za górnymi linami. The Warlord, jeden z The Powers of Pain dołączył jako 21., lecz krótko po przybyciu został wyeliminowany przez Hogana. Warlord ustanowił nowy rekord najkrótszego pobytu w ringu, będąc w nim dwie sekundy – rekord ten został pobity dopiero 20 lat później, kiedy Santino Marella został wyeliminowany w jedną sekundę od dołączenia do walki, na Royal Rumble 2009. Brown i Savage walczyli pomiędzy sobą, podczas gdy Hogan wyrzucił ich obu. Savage wkurzył się na Hogana, rozpoczynając rozpad Mega Powers. Dwójka chciała ze sobą zawalczyć, lecz Miss Elizabeth poprosiła ich o uspokojenie się. Duo uścisnęło się i Savage opuścił arenę.