thumb|250px|Prosta scena trójwymiarowa (góra), reprezentacja graficzna zawartości bufora Z dla tej sceny(dół)
Bufor Z, bufor głębokości, bufor głębi () – struktura danych wykorzystywana w systemach generujących i wyświetlających obrazy trójwymiarowe, przechowująca współrzędną Z, czyli głębokość czy odległość od obserwatora, dla każdego piksela obrazu.
Opis metody Modyfikacja pojedynczego piksela przebiega według następującego algorytmu: jeśli współrzędna Z danego piksela jest mniejsza od współrzędnej Z zapisanej w buforze, wtedy piksel ten znajduje się bliżej obserwatora, czyli można go zmodyfikować i uaktualnić wpis w buforze Z. Dzięki temu uzyskuje się poprawny obraz, tzn. taki, w którym obiekty trójwymiarowe są prezentowane zgodnie z ich wzajemnymi relacjami przesłaniania.
thumb|center|700px|Przykład tworzenia obrazu: najpierw rysowany jest trójkąt szary, a następnie żółty. Na ilustracjach po prawej podano wartości współrzędnej Z przy rysowaniu poszczególnych trójkątów
Zalety
łatwa do realizacji sprzętowej, obecnie powszechnie stosowana przez producentów kart graficznych; nieprzezroczyste obiekty trójwymiarowe mogą być rasteryzowane w dowolnej kolejności.
Wady
potrzeba dodatkowej pamięci; liczba bitów przeznaczona na zapisanie współrzędnej Z determinuje dokładność; ze względu na niewystarczającą precyzję mogą występować błędy w wyświetlaniu wielokątów leżących na jednej płaszczyźnie (ang. z fighting); algorytmy rasteryzujące muszą dodatkowo wyznaczać współrzędną Z; zawsze muszą zostać przejrzane wszystkie piksele, które dany obiekt pokrywa na obrazie; dopiero po przetworzeniu wszystkich nieprzezroczystych obiektów mogą zostać narysowane obiekty przezroczyste, ponadto muszą być wyświetlane w kolejności od najdalszego do najbliższego.
Zobacz też
usuwanie niewidocznych powierzchni obcinanie algorytm malarza algorytm Warnocka
Kategoria:Grafika komputerowa