Aleksander Benedykt Batowski herbu własnego (ur. 18 maja 1760, zm. 29 grudnia 1841)Jerzy Baranowski, Marcin Libicki, Andrzej Rottermund, Maria Starnawska, Zakon Maltański w Polsce, Warszawa 2000, s. 191. – hrabia w Królestwie Kongresowym w 1820 rokuKuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.], wielki łowczy dworu królewskiego Mikołaja I Romanowa w 1830 roku, dyplomata, stolnik wielki Księstwa Warszawskiego, kawaler maltańskiCiąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792, czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, s. 428. (w zakonie od 1789 roku).
Życiorys Syn Antoniego Batowskiego (ur. 1720), wojskiego pilźnieńskiego, i Franciszki Paszkowskiej herbu Zadora (ur. 1720).
W młodości wyjechał do Paryża i służył w wojsku francuskim uzyskując stopień rotmistrza. Po powrocie do kraju w 1788, został w 1790 roku posłem koronnym województwa inflanckiego na Sejm CzteroletniKalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792...., Warszawa 1791, s. 333.. 2 maja 1791 roku podpisał asekurację, w której zobowiązał się do popierania projektu Ustawy RządowejBronisław Dembiński, W przededniu 3-maja 1791 roku, w: Tygodnik Ilustrowany, nr 1 13 stycznia 1906 roku, s. 10.. Członek Towarzystwa Przyjaciół Konstytucji 3 maja. Był szambelanem ostatniego króla Polski, Stanisława Augusta Poniatowskiego. W 1791 udał się do Berlina jako pierwszy sekretarz polskiego przedstawicielstwa w Prusach. W 1792 wysłano go jako komisarza królewskiego do Mitawy, stolicy księstwa Kurlandii. Podczas Insurekcji kościuszkowskiej pełnił rolę pośrednika między Kościuszką a Francją. Reprezentował Księstwo Warszawskie w Madrycie. Oddał liczne przysługi Karolowi Talleyrand, ministrowi spraw zagranicznych Francji, w okresie Księstwa Warszawskiego, m.in. pośredniczył w przekazaniu mu łapówki w wysokości 4 milionów florenów od polskiej Komisji Rządzącej za uzyskanie jak najbardziej korzystnych dla odnawianego państwa polskiego warunków tylżyckiego traktatu pokojowego między Francją a Rosją w lipcu 1807. Talleyrand, nie wypełniwszy zadania, łapówkę zwrócił.
W 1810 był posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym księcia Fryderyka Augusta w Hiszpanii. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa PolskiegoDziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 1, s. 4..
W 1812 roku został kawalerem Orderu Świętego StanisławaZbigniew Dunin-Wilczyński: Order Św. Stanisława, Warszawa 2006, s. 217.. UrzędnikTak w polszczyźnie XIX wieku nazywano klasę oficerską (fr. Officier dosłownie urzędnik) tego orderu. francuskiego orderu Legii HonorowejObraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 5..
Ożenił się z dziedziczką flamandzką de Wackiers i osiadł w swoim francuskim zamku Carlepont. Biologiczny ojciec Doroty, księżniczki kurlandzkiej, która, dzięki jego staraniom, została wydana za Edmunda de Talleyrand-Périgord, bratanka Karola Talleyrand.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego 1812 Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej Kategoria:Hrabiowie Królestwa Kongresowego Kategoria:Kawalerowie maltańscy (I Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Księstwo Warszawskie) Kategoria:Polacy – Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy – wojskowi armii Królestwa Francji Kategoria:Posłowie na Sejm I Rzeczypospolitej (województwo inflanckie – Korona) Kategoria:Posłowie Sejmu Czteroletniego (1790–1792) Kategoria:Polscy dyplomaci doby zaborów Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni I Rzeczypospolitej w Królestwie Prus Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni Polski w Hiszpanii Kategoria:Sekretarze legacyjni I Rzeczypospolitej Kategoria:Sygnatariusze asekuracji 2 maja 1791 Kategoria:Szambelanowie Stanisława Augusta Poniatowskiego Kategoria:Urzędnicy dworscy Królestwa Kongresowego Kategoria:Urodzeni w 1760 Kategoria:Zmarli w 1841