Racibor białogardzki (ur. ok. 1212, zm. 6 czerwca 1272) – książę białogardzki w latach 1233 do ok. 1262.
Syn Mściwoja I gdańskiego, do czasu ukończenia dwudziestu lat pozostawał pod opieką starszego brata Świętopełka. Rządy w dzielnicy białogardzkiej (ze stolicą w Białogardzie nad Łebą) objął około 1233. W 1237 z inspiracji Sambora najechał ziemię słupską. W odwecie Świętopełk zajął w 1238 Białogardę. Racibor, aby zachować własną dzielnicę, musiał ukorzyć się przed bratem.
W 1243 zawarł sojusz z Kazimierzem kujawskim i zakonem krzyżackim przeciw Świętopełkowi, ten uznając to za złamanie wcześniejszych przyrzeczeń wtrącił go do więzienia. Po odzyskaniu wolności około 1248 powrócił do dzielnicy białogardzkiej i pozostał wiernym sojusznikiem Świętopełka.
Po 1262 wstąpił do zakonu krzyżackiego, zapisując im swoją ziemie.
Władcy Pomorza gdańskiego z dynastii Sobiesławiców (z uwzględnieniem podziałów dzielnicowych). Sobiesławnamiestnik pomorski1155–1177/80 Sambor I gdańskinamiestnik pomorski1177/80-1205 Mściwój I gdańskinamiestnik pomorski1205-1219/20 Świętopełk II Wielkinamiestnik pomorski 1219/20-1227ks. gdański 1227-1266 Warcisław IIks. gdański1266–1270 Mściwój IIks. pomorski1270-1294 Warcisław Iks. świecko-lubiszewski1227-1227/33 Racibor białogardzkiks. białogardzki1233-1262 Sambor IIks. lubiszewski (tczewski)1233-1269 Mściwój IIks. świecki1255–1270
Zobacz też Książęta pomorscy Książęta gdańscy.
Kategoria:Bracia rycerze zakonu krzyżackiego Kategoria:Sobiesławice Kategoria:Władcy Pomorza Gdańskiego Kategoria:Zmarli w 1272 Kategoria:Urodzeni w XIII wieku