Etiuda f-moll op. 25 nr 2 – etiuda na fortepian skomponowana przez Fryderyka Chopina w latach 1835–1837. Wydana została drukiem z pozostałymi Etiudami op. 25 w 1837 roku.
Pod datą 27 stycznia 1836 Chopin wpisał fragment utworu do pamiętnika śpiewaka i wiolonczelisty Antoniego Teichmanna. Robert Schumann odnotował w swoim dzienniku pod datą 12 września 1836 odegranie przez Chopina podczas jego pobytu w Lipsku (11-13 września) trzech „nowych etiud” (c-moll, As-dur i f-moll) u . 9 kwietnia 1837 Ferenc Liszt zagrał etiudy As-dur i f-moll z op. 25 podczas koncertu w . Chopin, z powodu swojej choroby, nie był obecny na tym koncercie, podczas którego wykonać miał z Lisztem jego Grand Valse di Bravura op. 6 na cztery ręce.
Utwór w tempie . Charakteryzuje się melodyką figuracyjną opartą na gamie (por. etiudę C-dur op. 10 nr 1, w której figuracji poddany jest pasaż), rytmiką o charakterze moto perpetuo oraz polimetrią, w której obok metrum 6/8 występuje metrum 2/4.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Etiuda f-moll op. 25 nr 2 na stronie Chopin.nifc.pl
Kategoria:Etiudy op. 25 Fryderyka Chopina