Kapucynka czarno-biała, kapucynka właściwa (Cebus capucinus) – gatunek ssaka naczelnego z podrodziny kapucynek (Cebinae) w obrębie rodziny płaksowatych (Cebidae) występujący na terenie Ameryki Środkowej i Południowej.
Zasięg występowania Kapucynka czarno-biała występuje w zależności od: C. c. capucinus – wschodnia Panama, zachodnia Kolumbia (region przybrzeżny Oceanu Spokojnego) i północno-zachodni Ekwador (na południe aż do rzeki Esmeraldas-Guayllabamba). C. c. curtus – Wyspa Gorgona, Kolumbia.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz nadając mu nazwę Simia capucina. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Linneusz wskazał Brazylię (), ograniczone do północnej Kolumbii.
Taksony pośrednie między C. capucinus i C. albifrons występują w środkowej dolinie San Jorge, w dolnym biegu rzeki Cauca, w Kolumbii. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają dwa podgatunki.
Etymologia Cebus: kēbos „długoogoniasta małpa”. capucinus: starofr. capucin „kaptur, kapucyn”, od „kaptur”, od późnołac. cappa „kaptur, czapka”. curtus: łac. curtus „krótki, skrócony”.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 33–45 cm, długość ogona 35–55 cm; masa ciała samic 1,5–3 kg, samców 3–4 kg. Twarz naga w kolorze cielistym pokryta jest gęstym włosiem. Sierść po bokach głowy oraz w okolicach szyi i ramion w kolorze białym, w pozostałej części futro w kolorze brunatnoczarnym do czarnego. Ogon słabochwytny, w końcowym odcinku najczęściej zwinięty.
Ekologia Żyje w lasach przebywając w górnych partiach drzew wśród swoich towarzyszy liczących do 40 osobników. Na pokarm składają się: liście i pąki, owady, jaja ptaków jak i młode ptaki. Niekiedy pożywia się drobnymi ssakami. Ciąża trwa ok. 6 miesięcy, młode (najczęściej jedno) od razu przyczepia się matce do futra. Dożywa około 30 lat.
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Płaksowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza